aionios-eternauta

Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ..

2012-02-02T03:23:00.002+02:00

Aionios-Eternauta

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση.

«Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός.Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες.Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες.Έκανα όμως λάθος.Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα.Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.Την πλησίασα και τη ρώτησα.

- Είστε από εδώ;- Μάλιστα.

- Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς.»

Απαντά η γυναίκα.
«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω.Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».

"Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ".. ΑΥΤΗ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΑΔΕΡΦΙΑ! Αιώνιος Ταξιδευτής του Απείρου...

Μια σακούλα καραμέλες!

2012-01-27T03:42:00.006+02:00

Έξοχο κείμενο από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το
περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις
επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η
ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου
απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»

Το έθνος Να Λυπάται..

2011-11-27T06:19:00.003+02:00

Aionios-Eternauta "

…Το έθνος να λυπάστε αν ένδυμα φορεί που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους."

Xαλίλ Γκιμπράν ( 1883-1931), ( ο μεγαλύτερος Λιβανέζος ποιητής ) ,

"ο Κήπος του Προφήτη".

Γιατί δεν θέλουν τους Έλληνες;

2011-08-09T22:43:00.003+03:00

Aionios-Eternauta

Σ’ ένα βιβλίο με τίτλο «Σκυλάνθρωποι» είναι καταγεγραμμένη η ενδιαφέρουσα αφήγηση μίας Ελβετίδας, η οποία επεξηγεί γιατί οι Ευρωπαίοι και γενικότερα οι ξένοι, συμπεριφέρονται με ελεεινό τρόπο κατά των Ελλήνων.
Η κοπέλα αναφέρεται σε κάποιον πλούσιο θείο της ονόματι Αλμπέρ που ζούσε κοντά στη Λοζάννη υπεραγαπώντας τα ζώα καί προστατεύοντας στη βίλα του πολλά από αυτά.
Ένας... φίλος του γιατρός απ’ τη Γενεύη του δώρισε ένα κουτάβι ράτσας «μποξέρ», που άκουγε στο όνομα «Τέλος», ενημερώνοντάς τον ότι άμα μεγαλώσει το καθαρόαιμο σκυλί χρειάζεται προσοχή διότι είναι επικίνδυνο!...

Πράγματι, σ’ ένα χρόνο είχε δυναμώσει... τόσο πολύ που ήταν απλησίαστο. Ο πρώτος που την πλήρωσε ήταν ο κηπουρός που δέχτηκε επίθεση από το σκυλί με αποτέλεσμα να μείνει ένα μήνα ακίνητος στην κλινική έχοντας χάσει την γάμπα που την είχε φάει ο σκύλος και θα έμενε κουτσός σε όλη του τη ζωή με καρφιά στο πόδι του! Ο Αλμπέρ απεφάνθη ότι ο σκύλος έπρεπε να εκπαιδευθεί για να αποκτήσει σωστή συμπεριφορά. Έφερε Γερμανό σκυλοδαμαστή και πράγματι σε 6 μήνες ο «Τέλος» ήταν «αρνάκι». Περιέργως όμως σε μία δεξίωση ο σκύλος ξαναεπιτέθηκε αιμοβόρικα σ’ έναν υπηρέτη και ευτυχώς γι’ αυτόν ο οδηγός της βίλας πυροβόλησε τον «Τέλος» και έβαλε τέλος στην άτακτη ζωή του! Η στεναχώρια του Αλμπέρ ήταν απερίγραπτη ώσπου τον επισκέφτηκε ο δωρητής του σκύλου, ο γιατρός, ο οποίος εξήγησε στον περίλυπο φίλο του ότι ο σκύλος όσο καλά και να δαμαστεί κρατάει μέσα του κακία, ζήλια, μίσος, καί εκδικείται: «Τα ζώα δεν συγχωράνε ποτέ στον άνθρωπο την βελτίωση της συμπεριφοράς τους, γιατί νιώθουνε ότι αυτή η βελτίωση τ’ απομακρύνει από τη φύση τους... και όποτε δίνετε η ευκαιρία το μίσος εκρήγνυται».

Για να κατανοήσει ο Αλμπέρ καλύτερα την συμπεριφορά του σκύλου, ο γιατρός κάνει τον εξής εκπληκτικό παραλληλισμό: «Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει μ’ εμάς τους Ευρωπαίους καί τους Έλληνες! Αν υπάρχει μια φυλή στον κόσμο που κυριολεκτικά τη μισώ αφόρητα, αυτή η φυλή είναι οι Έλληνες»! Και τεκμηριώνει την άποψή του λέγοντας ότι στα γυμνασιακά του χρόνια ένιωθε «ψυχικά καταπιεσμένος. Διότι δεν μας διδάξανε τίποτα οι σοφοί μας διδάσκαλοι που να μην το ’χανε εξηγήσει, να μην το ’χανε ανακαλύψει, να μην το ’χανε πετύχει, να μην το ’χανε τελειοποιήσει οι Έλληνες!
Κι αν κάποτε αναφέρανε κανένα άλλονε φτωχό συγγενή της γνώσεως και της σοφίας, όχι Έλληνα, στο τέλος προσθέτανε ότι αυτός ο κάποιος, ο φουκαράς βασίστηκε για την ανακάλυψή του πάνω σ’ ένα θεώρημα προγενέστερο κάποιου Έλληνα, πάνω σε μια παλιά σκέψη κάποιου άλλου Έλληνα, πάνω σ’ ένα έργο αιώνες πριν δοσμένο από κάποιον άλλο Έλληνα!... Σιγά σιγά ένιωθα πως οι γνώσεις μου, οι σκέψεις μου, τα αισθήματά μου, η προσωπικότητά μου, ο κόσμος μου, η ύπαρξή μου ως το έσχατο μόριο διαβρώνονταν και χρωματίζονταν απ’ αυτό που χαρακτηρίζουμε με την κλασική πια έκφραση ̈ελληνικό παρελθόν ̈». Αυτά όλα καταστάλαζαν στα βάθη της ψυχής του γιατρού «ένα φλογερό μίσος για καθετί το ελληνικό»! Και η συνέχεια: «Αργότερα στο πανεπιστήμιο, η κατάσταση έγινε δραματική.

Ο Ασκληπιός από τη μια, ο Ιπποκράτης απ’ την άλλη! Ο Γαληνός τη μια μέρα, ο Ορειβάσιος την επομένη! Αέτιος το πρωί, Αλέξανδρος Τραλλιανός τ’ απόγευμα! Παύλος ο Αιγινίτης από ’δω, Στέφανος ο Αθηναίος από ’κει... Δεν μπορούσα ν’ ανοίξω βιβλίο χωρίς να βρω μπροστά μου την ελληνική παρουσία. Δεν τολμούσα να πιάσω στα χέρια μου λεξικό για να βρώ μια δύσκολη, σπάνια, μια χρήσιμη, μια έξυπνη, μια όμορφη, μια μεστωμένη λέξη. Όλες ελληνικές! Και άλλες αμέτρητες σαν την άμμο των θαλασσών και των ποταμών, ελληνικής κι αυτές προέλευσης! Άρχισα κι εγώ με την πάροδο του χρόνου να νιώθω απέναντι στους Έλληνες όπως ο ̈Τέλος ̈... Πρόκειται για φαινόμενο ομαδικό! ́Έτσι αισθανόμαστε λίγο πολύ όλοι μας απέναντι στους Έλληνες. Τους μισούμε όπως τα ζώα τους θηριοδαμαστές. Και μόλις μας δίνεται η ευκαιρία χιμάμε τους δαγκώνουμε και τους κατασπαράζουμε.

Γιατί στο βάθος ξέρουμε ότι κάποτε ήμαστε ζώα μ’ όλη τη σημασία της λέξης κι είναι αυτοί, οι Έλληνες, πάλι οι Έλληνες, πάντα οι Έλληνες, που μας εξώσανε από τη ζωώδικη υπόσταση και μας ανεβάσανε στην ίδια με τους εαυτούς τους ανθρώπινη βαθμίδα!... Δεν αγαπάμε κάτι που θαυμάζουμε... Ρίξε μια ματιά στην ιστορία και θα διαπιστώσεις ότι όλοι οι Ευρωπαίοι, με αρχηγούς τους Λατίνους και το Βατικανό, λυσσάξαμε να τους εξαφανίσουμε τους Έλληνες από το πρόσωπο της γης! Δεν θα βρεις και δε θα φανταστείς συνδυασμό και συγκέρασμα εγκλήματος, πλεκτάνης και παγίδας που δεν το σκαρφιστήκαμε και δεν το πραγματώσαμε για να τους εξολοθρεύσουμε!... η ιστορία με το μίσος κατά των Ελλήνων δεν ξέφτισε. Ο σύγχρονος ̈πολιτισμένος ̈ άνθρωπος είναι ο ίδιος και χειρότερος... Δεν θα επιτρέψει ποτέ το Βατικανό, Αλμπέρ μου, να επιβιώσει στην αυλόπορτα της Ευρώπης, στα πλευρά της Ασίας και στο κατώφλι της Αφρικής ο ελληνισμός κι η ορθοδοξία του, η μόνη πραγματικότητα, η μόνη γνήσια χριστιανική πίστη...

Είναι ο μόνος λαός που κατόρθωσε να συνταιριάξει αρμονικά τον αρχαίο του πολιτισμό, την υπεράνθρωπη πνευματικότητά του με όλα τα θετικά στοιχεία του χριστιανισμού και να γεννήσει αυτός ο θεϊκός συνουσιασμός μια βαθιά πίστη, μια θεμελιωμένη θρησκεία, μια τρομερή ενωτική ισχύ. Η δική μας ηγεσία, οι δικοί μας ταγοί, η δική μας εκκλησία δεν θα επιτρέψουν ποτέ την προκοπή τους, γιατί αν μονοιάσουνε και στο κοινωνικό πεδίο, χαθήκαμε! Ποιος τους πιάνει, αν βλαστήσει στη γη τους μια στάλα κοινωνική δικαιοσύνη κι ο λαός τους που στενάζει κι αναστενάζει φτάσει να κουμαντάρει τον τόπο του! Θα ξαναπιάσουνε το πολιτιστικό μαστίγιο στα χέρια τους και θα τους θωρούμε πάλι από το ύψος των αστραγάλων τους εμείς τα σκαθάρια αυτούς τους γίγαντες»!

Ο φιλέλληνας Αλμπέρ σ’ όλα αυτά αρκέστηκε να απαντήσει με νόημα: «Γι’ αυτό θα τους αγαπάω πάντα, θα τους θαυμάζω και θα τους σέβομαι...».

Αργοπεθαίνει...

2011-07-17T12:25:00.002+03:00

Aionios-Eternauta

Αργοπεθαίνει...

όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,

όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,

όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει

όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου

συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα

χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει

όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,

όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις

εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει

όποιος δεν ταξιδεύει,

όποιος δεν διαβάζει,

όποιος δεν ακούει μουσική,

όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει

όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει

όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,

όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει

όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,

όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,

όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει

όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου

συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα

χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει

όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,

όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις

εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει

όποιος δεν ταξιδεύει,

όποιος δεν διαβάζει,

όποιος δεν ακούει μουσική,

όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει

όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει

όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,

όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός

χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda, “Αργοπεθαίνει…”

Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός

χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda, “Αργοπεθαίνει…”

Επιτάφιος Ανθρώπων...

2011-04-24T18:11:00.003+03:00

Aionios-Eternaut

Θεσσαλονίκη, Μάης τοῦ 1936. Μια μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου, μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της, βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπεργῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της...

I

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.

II

Κορώνα μου, ἀντιστύλι μου, χαρὰ τῶν γερατειῶ μου,
ἥλιε τῆς βαρυχειμωνιᾶς, λιγνοκυπάρισσό μου,

Πῶς μ᾿ ἄφησες νὰ σέρνουμαι καὶ νὰ πονῶ μονάχη
χωρὶς γουλιά, σταλιὰ νερὸ καὶ φῶς κι ἄνθο κι ἀστάχυ ;

Μὲ τὰ ματάκια σου ἔβλεπα τῆς ζωῆς κάθε λουλούδι,
μὲ τὰ χειλάκια σου ἔλεγα τ᾿ αὐγερινὸ τραγούδι.

Μὲ τὰ χεράκια σου τὰ δυό, τὰ χιλιοχαϊδεμένα,
ὅλη τη γῆς ἀγκάλιαζα κι ὅλ᾿ εἴτανε γιὰ μένα.

Νιότη ἀπ᾿ τὴ νιότη σου ἔπαιρνα κι ἀκόμη ἀχνογελοῦσα,
τὰ γερατειὰ δὲν τρόμαζα, τὸ θάνατο ἀψηφοῦσα.

Καὶ τώρα ποὺ θὰ κρατηθῶ, ποὺ θὰ σταθῶ, ποὺ θἄμπω,
ποὺ ἀπόμεινα ξερὸ δεντρὶ σὲ χιονισμένο κάμπο;

Γιέ μου, ἂν δὲ σοὖναι βολετὸ νἀρθεῖς ξανὰ σιμά μου,
πᾶρε μαζί σου ἐμένανε, γλυκειά μου συντροφιά μου.

Κι ἂν εἶν᾿ τὰ πόδια μου λιγνά, μπορῶ νὰ πορπατήσω
κι ἂν κουραστεῖς, στὸν κόρφο μου, γλυκὰ θὰ σὲ κρατήσω.

III

Μαλλιὰ σγουρὰ ποὺ πάνω τους τὰ δάχτυλα περνοῦσα
τὶς νύχτες ποὺ κοιμόσουνα καὶ πλάϊ σου ξαγρυπνοῦσα,

Φρύδι μου, γαϊτανόφρυδο καὶ κοντυλογραμμένο,
καμάρα ποὺ τὸ βλέμμα μου κούρνιαζε ἀναπαμένο,

Μάτια γλαρὰ ποὺ μέσα τους ἀντίφεγγαν τὰ μάκρη
πρωινοῦ οὐρανοῦ, καὶ πάσκιζα μὴν τὰ θαμπώσει δάκρυ,

Χείλι μου μοσκομύριστο ποὺ ὡς λάλαγες ἀνθίζαν
λιθάρια καὶ ξερόδεντρα κι ἀηδόνια φτερουγίζαν,

Στήθεια πλατιὰ σὰν τὰ στρωτὰ φτερούγια τῆς τρυγόνας
ποὺ πάνωθέ τους κόπαζε κ᾿ ἡ πίκρα μου κι ὁ ἀγώνας,

Μπούτια γερὰ σὰν πέρδικες κλειστὲς στὰ παντελόνια
ποὺ οἱ κόρες τὰ καμάρωναν τὸ δείλι ἀπ᾿ τὰ μπαλκόνια,

Καὶ γώ, μὴ μοῦ βασκάνουνε, λεβέντη μου, τέτοιο ἄντρα,
σοῦ κρέμαγα τὸ φυλαχτὸ μὲ τὴ γαλάζια χάντρα,

Μυριόρριζο, μυριόφυλλο κ᾿ εὐωδιαστό μου δάσο,
πῶς νὰ πιστέψω ἡ ἄμοιρη πῶς μπόραε νὰ σὲ χάσω;

ΙV

Γιέ μου, ποιὰ Μοῖρα στὄγραφε καὶ ποιὰ μοῦ τὄχε γράψει
τέτοιον καημό, τέτοια φωτιὰ στὰ στήθεια μου ν᾿ ἀνάψει;

Πουρνὸ - πουρνὸ μοῦ ξύπνησες, μοῦ πλύθηκες, μοῦ ἐλούστης
πριχοῦ σημάνει τὴν αὐγὴ μακριὰ ὁ καμπανοκρούστης.

Κοίταες μὴν ἔφεξε συχνὰ - πυκνὰ ἀπ᾿ τὸ παραθύρι
καὶ βιαζόσουν σὰ νἄτανε νὰ πᾶς σὲ πανηγύρι.

Εἶχες τὰ μάτια σκοτεινά, σφιγμένο τὸ σαγόνι
κι εἴσουν στὴν τόλμη σου γλυκός, ταῦρος μαζὶ κι ἀηδόνι.

Καὶ γὼ ἡ φτωχειὰ κ᾿ ἡ ἀνέμελη καὶ γὼ ἡ τρελλὴ κ᾿ ἡ σκύλα,
σοὔψηνα τὸ φασκόμηλο κι ἀχνὴ ἡ ματιά μου ἐφίλα

Μιὰ - μιὰ τὶς χάρες σου, καλέ, καὶ τὸ λαμπρό σου θωρὶ
κι ἀγαλλόμουν καὶ γέλαγα σὰν τρυφερούλα κόρη.

Κι οὐδὲ κακόβαλα στιγμὴ κι οὐδ᾿ ἔτρεξα ξοπίσω
τὰ στήθεια μου νὰ βάλω μπρὸς τὰ βόλια νὰ κρατήσω.

Κι ἔφτασ᾿ ἀργὰ κι, ὤ, ποὺ ποτὲς μὴν ἔφτανε τέτοια ὥρα
κι, ὦ, κάλλιο νὰ γκρεμίζονταν στὸ καύκαλό μου ἡ χώρα.

V

Σήκω, γλυκέ μου, ἀργήσαμε· ψηλώνει ὁ ἥλιος· ἔλα,
καὶ τὸ φαγάκι σου ἔρημο θὰ κρύωσε στὴν πιατέλα.

Ἡ μπλέ σου ἡ μπλοῦζα τῆς δουλειᾶς στὴν πόρτα κρεμασμένη
θὰ καρτεράει τὴ σάρκα σου τὴ μαρμαρογλυμμένη.

Θὰ καρτεράει τὸ κρύο νερὸ τὸ δροσερό σου στόμα,
θὰ καρτεράει τὰ χνῶτα σου τ᾿ ἀσβεστωμένο δῶμα.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ γάτα μας στὰ πόδια σου νὰ παίξει
κι ὁ ἥλιος ἀργὸς θὰ καρτερᾷ στὰ μάτια σου νὰ φέξει.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ ρούγα μας τ᾿ ἁδρὸ περπάτημά σου
κ᾿ οἱ γρίλιες οἱ μισάνοιχτες τ᾿ ἀηδονολάλημά σου.

Καὶ τὰ συντρόφια σου, καλέ, ποὺ τὶς βραδιὲς ἐρχόνταν
καὶ λέαν καὶ λέαν κι ἀπ᾿ τὰ ἴδια τοὺς τὰ λόγια ἐφλογιζόνταν

Καὶ μπάζανε στὸ σπίτι μας τὸ φῶς, τὴν πλάση ἀκέρια,
παιδί μου, θὰ σὲ καρτερᾶν νὰ κάνετε νυχτέρια.

Καὶ γὼ θὰ καρτεράω σκυφτὴ βραδὶ καὶ μεσημέρι
νἀρθεῖ ὁ καλός μου, ὁ θάνατος, κοντά σου νὰ μὲ φέρει.

...

ΙΧ

Ὦ Παναγιά μου, ἂν εἴσουνα, καθὼς ἐγώ, μητέρα,
βοήθεια στὸ γιό μου θἄστελνες τὸν Ἄγγελο ἀπὸ πέρα.

Κι, ἄχ, Θέ μου, Θέ μου, ἂν εἴσουν Θεὸς κι ἂν εἴμασταν παιδιά σου
θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.

Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει.

Γιέ μου, καλὰ μοῦ τἄλεγε τὸ γνωστικό σου ἀχεῖλι
κάθε φορὰ ποὺ ὁρμήνευε, κάθε φορὰ ποὺ ἐμίλει:

Ἐμεῖς ταγίζουμε ζωὴ στὸ χέρι: περιστέρι,
κ᾿ ἐμεῖς οὔτ᾿ ἕνα ψίχουλο δὲν ἔχουμε στὸ χέρι.

Ἐμεῖς κρατᾶμε ὅλη τὴ γῆς μὲς στ᾿ ἀργασμένα μπράτσα
καὶ σκιάχτρα στέκουνται οἱ Θεοὶ κι ἀφέντη ἔχουνε φάτσα.

Ἄχ, γιέ μου, πιὰ δὲ μοὔμεινε καμιὰ χαρὰ καὶ πίστη,
καὶ τὸ χλωμὸ καὶ τὸ στερνὸ καντήλι μας ἐσβήστη.

Καί, τώρα, ἐπὰ σὲ ποιὰ φωτιὰ τὰ χέρια μου θ᾿ ἀνοίγω,
τὰ παγωμένα χέρια μου νὰν τὰ ζεστάνω λίγο;

Ο πόνος της κάθε Μάνας για το παιδί της είναι ο Ίδιος, είτε είναι η Παναγία, είτε η άγνωστη Μάνα στη Θεσσαλονίκη.
Η Μεγάλη Βδομάδα Πέρασε, Ο επιτάφιος θρήνος της Μ. Παρασκευής ηχεί ακόμα στα αυτιά των Ελλήνων, & σήμερα ήρθε η Ανάσταση του Θεανθρώπου με το "Χριστός Ανέστη εκ Νεκρών Θανάτω θάνατον Πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος".
Όμως η Ανάσταση του Ανθρώπου; Η καθημερινότητα μας λέει πως "Μερικές Αναστάσεις δεν έρχονται ποτέ!
Πως ο θάνατος κερδίζει τη ζωή". Θέλετε να δούμε αν τελικά στην απέραντη "Ροή των Πάντων" αντί τη ζωή να ακολουθεί ο Θάνατος, να μπορούσε να γινόταν το αντίθετο. Από το θάνατο να μπορεί να ξαναγεννιέται η ζωή.
Αλήθεια αυτό το νόημα δεν έχει η σημερινή μέρα; Αλήθεια αφού έγινε μιά φορά λέτε να μην μπορεί να ξαναγίνει;
Και Αν σας πω το μυστικό; Αν σας πω πως ο καθένας & η κάθε μια σ`αυτή τη γη ΜΠΟΡΕΙ να αναστηθεί;
Θα με πιστεύατε; Ναι όλα μπορούν να γίνουν με Την Αγάπη! Αυτή είναι ο συνδετικός κρίκος στη φύση και στον Άνθρωπο. Αυτή είναι το κλειδί που γεννά ζωή, χαρά, αρμονία, ειρήνη. Κάντε την αρχή! Καλή Αγάπη! Καλή ανάσταση συνταξιδιώτες στο σύμπαν!

Κ Ο Ι Ν Η Λ Ο Γ Ι Κ Η

2010-12-11T16:06:00.003+02:00

Aionios-Eternauta

ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ

Μια νεκρολογία που δημοσιεύτηκε στους Times του Λονδίνου. Δυστυχώς δεν υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για τη δημοσίευση αυτή. Ωστόσο εκείνο που έχει σημασία δεν είναι η δημοσίευση ή όχι τής νεκρολογίας αυτής αλλά τούτο το περιεχόμενό της και μόνο.

Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, τής Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:

-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι. -Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι. -Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και... -Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο. Κλπ.

Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως: Μην ξοδεύετε περισσότερα απ' αυτά που κερδίζετε, και... αξιόπιστες στρατηγικές: όπως: Υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες και όχι τα παιδιά. Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της. Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση τών ανυπάκουων παιδιών τους. Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ' ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση. Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους. Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία. Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι' ανταμείφθηκε άμεσα μ' έναν τεράστιο διακανονισμό. Πριν από το θάνατο τής Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος τών γονιών της, τής Αλήθειας και τής Εμπιστοσύνης, τής συζύγου Σύνεσης και τών παιδιών της Ευθύνης και Λογικής. Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:

· Ξέρω τα Δικαιώματά μου

· Το Θέλω τώρα

· Κάποιος άλλος φταίει

· Είμαι θύμα

Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε. Αν τη θυμάστε ακόμα, προωθήστε το. Αν όχι, συνταχθείτε με την πλειοψηφία και μην κάνετε τίποτα.

www.aionios-eternauta.blogspot.com

Ο πανηγυρικός της 28ης Οκτωβρίου.

2010-11-15T16:01:00.003+02:00

Aionios-Eternauta

Ο πανηγυρικός της 28ης Οκτωβρίου που ανέγνωσε από τον άμβωνα της Εκκλησίας ο θεολόγος του Γυμνασίου Σαγέικων Αχαίας, Γιώργος Μάλφας και άφησε άφωνους τους πάντες.

Μια φωνή περηφάνειας και αντίστασης μέσα από την οργή και την απελπισία...

Εβδομήντα χρόνια μετά.

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες. Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες.

Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου. Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να. φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ΄ αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ΄ το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες. για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.

Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ΄ το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ΄ το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης. Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.

Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας.».

Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»

Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει:

«Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ΄ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι΄ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ΄ όλους Καπετάνιε!

Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι΄ αυτό.

«Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ /

να χάδι ως τώρα / πάντα εδώ θα γυρνώ

από πείσμα και τρέλα θα ζω /

σε τούτη τη χώρα / ώσπου να βρω νερό

γιατί ανήκω εδώ.

Σταυρωμένη πατρίδα /

μες στα μάτια σου είδα /

της ανάστασης φως».

(Τα καράβια μου καίω,

Ν. Πορτοκάλογλου)

Πάτρα, Οκτώβριος 2010

Ψωροκώσταινα...

2010-11-06T23:52:00.002+02:00

Aionios-Eternauta

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα».

Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα.

Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη την χώρα...

Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής: «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.

Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»

Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα.

Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»; Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.

Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά.

Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.

Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.

Aionios Eternauta.. Έτσι λοιπόν... Πανωραία ή Ψωροκώσταινα...Όπως η Ελλάδα μας.. Όμορφη & Παράξενη Πατρίδα...πανωραία & Ψωροκώσταινα..όπως την κατάντησαν ανίκανοι "άρχοντες" & ανάξιοι νεο.. Έλληνες ..

Κραυγές και Ψίθυροι

2010-10-22T01:26:00.006+03:00

Aionios-Eternauta

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδιάνος έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.

-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος"

είπε ένας άλλος μαθητής Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: "Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..

"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;

Γιατί όταν θυμώνουν δύο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ..

και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,

για να καλύψει την απόσταση..

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν.

Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν. Έτσι συμβαίνει όταν δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

"Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σαν απομακρύνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού"

Πλούτος, Ευτυχία, Αγάπη..

2010-10-20T04:35:00.004+03:00

Aionios-Eternauta

Βγαίνοντας μια μέρα μια γυναίκαι από το σπίτι της είδε τρείς παραμυθένιους γέροντες με μακριές λευκές γενειάδες, να στέκονται στον μπροστινό κήπο. ‘Εψαξε στο νου της αλλά δεν τους αναγνώρισε.
- Δεν μου φαίνεται να σας ξέρω, αλλά θα πρέπει να πεινάτε. Κοπιάστε να σας βάλω κάτι να φάτε...είπε η νοικοκυρά.
- Ο νοικοκύρης είναι μέσα; ρώτησαν εκείνοι...
- Οχι, λείπει, είπε η γυναίκα...
- Τότε δε μπορούμε να περάσουμε ακόμη, απάντησαν ξανά εκείνοι.
Οταν αργά το βράδυ γύρισε ο σύζυγός της, εκείνη του διηγήθηκε τι συνέβη.
- Πήγαινε πες τους ότι γύρισα και προσκάλεσε τους να περάσουν, της είπε ο άντρας της αφού την άκουσε κι εκείνη βγήκε και τους κάλεσε μέσα.
- Δεν μπαίνουμε ποτέ σ' ένα σπίτι όλοι μαζί, είπαν οι γέροντες...

- Και γιατί; ρώτησε η γυναίκα...
Ο ένας απ' αυτούς της εξήγησε:
- Το όνομα αυτού (κι έδειξε έναν από τους γέροντες), είναι Πλούτος...Το όνομα εκείνου (κι έδειξε τον άλλον) είναι Επιτυχία κι εγώ ονομάζομαι Αγάπη.... Αν θέλετε τώρα πηγαίνετε μέσα και συναννοηθείτε με το σύζυγό σας ποιόν από εμάς θέλετε να περάσει.
Η γυναίκα μπήκε σπίτι της κι ανάφερε στον άντρα της αυτά που της είπαν οι τρεις γέροντες. Εκείνος ενθουσιάστηκε.
- Υπέροχα! Το καλύτερο είναι να προσκαλέσουμε τον Πλούτο. Ας περάσει μέσα κι ας γεμίσει το σπίτι μας με πλούτη...
Η σύζυγος διαφώνησε.
- Αγάπη μου, γιατί να μην καλέσουμε την Επιτυχία;
Η κόρη τους άκουγε απ'ό την άλλη άκρη του σαλονιού και μπήκε στη μέση:
- Δεν θα ήταν καλύτερο να προσκαλέσουμε την Αγάπη; Ετσι το σπιτικό μας όλο θα γεμίσει με αγάπη...
- Έχεις δίκιο! Πήγαινε να καλέσεις να φιλοξενήσουμε την Αγάπη, είπε ο πατέρας.
Η νοικοκυρά βγήκε και ρώτησε τους τρείς γέροντες:
- Ποιός από σας είναι η Αγάπη; Παρακαλώ περάστε να σας περιποιηθούμε...
Αυτός που ονομαζόταν Αγάπη σηκώθηκε και προχώρησε προς το σπίτι, ενώ κι οι άλλοι δυο τον ακολούθησαν. Γεμάτη έκπληξη η γυναίκα ρώτησε τον Πλούτο και την Επιτυχία:
- Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη, γιατί μπαίνετε όλοι σας μέσα;
Και οι τρεις γέροντες απάντησαν όλοι μαζί:
- Αν είχατε καλέσει τον Πλούτο ή την Επιτυχία, τότε οι άλλοι δυό θα μέναμε απέξω, αλλά εφ' όσον καλέσατε την Αγάπη, εκεί που αυτή πηγαίνει κι εμείς ακολουθούμε. Οπουδήποτε υπάρχει Αγάπη, εκεί υπάρχουν επίσης Πλούτος κι Επιτυχία...

Σχόλιο Aionios-Eternauta : Τίποτα δεν είναι πιό απλό αλλά συνάμα & πιο σύνθετο από το να μάθεις να αγαπάς...

Εκθεση απο μαθητή του δημοτικού με θέμα: «Τί να ζητήσω απο τον Θεό».

2010-07-09T19:17:00.004+03:00

Aionios-Eternauta

«Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ.

Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου.

Να έχω... το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω.

Θέλω να είμαι το κέντρο της ... προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές η ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί...

Όταν είμαι τηλεόραση, θαχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να με αγνοεί. Θέλω τ' αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου.

Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε - πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα.

Α Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους. Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!»

H δασκάλα που το διάβασε (καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει.

Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη ρώτησε: «τι συμβαίνει;»

Αυτή απάντησε: «Διάβασε αυτή την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου».

Ο σύζυγος είπε: «Το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί!»

Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: «Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας!..»

(Πηγή Τρωκτικό)...Αφιερωμένο στα παιδιά μας...

Εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών

2010-06-10T10:14:00.003+03:00

Aionios-Eternauta

Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 κι ενώ η επανάσταση βρισκόταν σε πολύ

κρίσιμη καμπή, «συνωμολογήθη εν Λονδίνω, εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος».

Ρίξτε μια ματιά στην κατανομή αυτού του δανείου:

- Το δάνειο συμφωνείται στο 55% της ονομαστικής του αξίας, για να καλυφθούν οι επισφάλειες των Άγγλων πιστωτών, δηλαδή αυτομάτως τα 2.000.000 γίνονται 1.100.000 λίρες(!!!). Εμείς βέβαια πληρώναμε τόκους για 2.000.000.

Από τα 1.100.000 κρατούνται προκαταβολικά:

- Τόκοι δύο χρόνων 200.000 λίρες

- Μεσιτικά 68.000 λίρες

- Εξαγορά ομολογιών δανείου 212.000 λίρες

- Συμβολαιογραφικά 13.700 λίρες

- Έξοδα Ελλήνων (!) μεσαζόντων 15.487 λίρες.

Από τα εναπομείναντα, στέλνονται στις ΗΠΑ 156.000 λίρες για την κατασκευή δύο φρεγατών. Τελικά κατασκευάστηκε μόνο μία, που ήρθε στην Ελλάδα μετά το τέλος της επανaάστασης και την έκαψε ο Ανδρέας Μιαούλης με τα ίδια του τα χέρια την 1η Αυγούστου 1831 στο λιμάνι τού Πόρου, όταν επαναστάτησε κατά του Καποδίστρια και τα στρατεύματα τού Κυβερνήτη έκαναν γιουρούσι για να καταλάβουν τον εξεγερμένο στόλο. (Δεν το ξέρατε ούτε αυτό, έτσι;)

Επίσης, 123.000 λίρες μένουν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών πλοιαρίων. Πήραμε μόνο το «Καρτερία» μετά την επανάσταση. Συνεχίζουμε:

- Για μισθοδοσία φιλέλληνα(;) Κόχραν 37.000 λίρες

- Για αποπληρωμή πολεμοφοδίων 77.200 λίρες

- Διάφοροι λογαριασμοί (;;!!) 47.000 λίρες

Έτσι, από τα 2.000.000 χρυσές λίρες, έφθασαν τελικά στην Ελλάδα μόλις 190.000 λίρες. Αντί αυτά τα ελάχιστα που απόμειναν να πάνε στον αγώνα κατά των Τούρκων, κατασπαταλήθηκαν στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Μωραϊτες και τους Ρουμελιώτες. Οι καπεταναίοι στρατολογούσαν κόσμο για να χτυπήσουν τους εσωτερικούς εχθρούς και πληρωνόντουσαν από τα λεφτά του δανείου. Άλλο πλιάτσικο κι εκεί, πέραν του γεγονότος ότι Έλληνες σκότωναν Έλληνες. Ο Γκούρας για παράδειγμα, είχε ένα σώμα εκατόν πενήντα ενόπλων, αλλά έκανε ψεύτικους καταλόγους για πεντακόσιους και τσέπωνε την μισθοδοσία και τα τροφεία τους. Το ίδιο και οι αντίπαλοι του.

Όταν λοιπόν ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης, έδωσε εντολή στον Πρόεδρο της επιτροπής οικονομικών Ανδρέα Κοντόσταυλο, να κάνει μια απογραφή (να και η πρώτη απογραφή στην ιστορία μας.) της περιουσίας του κράτους. Το κείμενο της επιτροπής ήταν λεπτομερέστατο και εξαιρετικά σύντομο. Περιείχε μία μόλις πρόταση:

«Κύριε Κυβερνήτα, εις το ταμείον του κράτους ευρέθη έν μόνο νόμισμα και αυτό κίβδηλον

Τα πάντα Ρει

2010-05-22T08:55:00.006+03:00

Aionios-Eternauta

Θα περάσει κι αυτό !

Τίποτε δεν πρόκειται να διαρκέσει για πάντα. Απολύτως τίποτε!

Όταν πέφτετε ψυχολογικά να σκέφτεστε το βασιλιά Σολομώντα. Ήταν ένας βασιλιάς που βίωνε πολλές ψυχολογικές μεταπτώσεις κατά τη διάρκεια της μέρας του. Όταν «ανέβαινε» έχανε τον αυτοέλεγχό του, έκανε πράγματα ενθουσιασμού για τα οποία μετανοούσε αργότερα. Αλλά και όταν «έπεφτε» ψυχολογικά, γινόταν ένα ράκος. Μελαγχολούσε, μιζέριαζε, του έφταιγαν όλοι και όλα.

Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι πάσχουν από την ίδια αρρώστια. Όταν κάποιος έχει επιτυχίες γίνεται αλαζόνας. Χάνει τον έλεγχο των σκέψεων και των πράξεών του. Ο Μέγας Αλέξανδρος σκότωσε τον Ηφαιστίωνα, τον καλύτερο του φίλο, σε μια κρίση αλαζονείας. Ο περίφημος Λεσέψ, ο άνθρωπος που έχτισε τη διώρυγα του Σουέζ, καταστράφηκε αργότερα από την ίδια αλαζονεία.

Για να επιστρέψουμε όμως στην ιστορία μας, ο Σολωμώντας κάλεσε έναν σοφό και του είπε: «Θέλω να μου πεις τι να κάνω όταν είμαι ανεβασμένος και χάνω τον έλεγχό μου αλλά και όταν είμαι πεσμένος και μιζεριάζω και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Θέλω να μου δώσεις μια συμβουλή τι να κάνω σ΄ αυτές τις δύο περιπτώσεις». Ο σοφός του ζήτησε μερικές ημέρες καιρό για να σκεφτεί κι έφυγε. Μετά από δέκα ημέρες έρχεται ο σοφός και του λέει :

«Σου έχω γράψει κάτι σε μια περγαμηνή και θέλω να σε παρακαλέσω την περγαμηνή αυτή, να τη βάλεις πάνω στο γραφείο σου και όσο είσαι ανεβασμένος να τη διαβάζεις. Αλλά κι όταν είσαι πεσμένος, πάλι να τη διαβάζεις». Η περγαμηνή αυτή έγραφε : “Θα περάσει κι αυτό.”

Όταν είσαστε ανεβασμένοι και ...παραληρείτε από τις επιτυχίες ή τον ενθουσιασμό, να θυμάστε ότι θα περάσει κι αυτό. Ακριβώς το ίδιο να κάνετε και κάθε φορά που αισθάνεστε τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια σας. Τότε που η μελαγχολία σας στραγγαλίζει και οι σειρήνες της απογοήτευσης και της συμφοράς παιανίζουν το απαίσιο μοιρολόγι τους. Θα περάσει κι αυτό ! Θα ξαναβρείτε τον παλιό σας εαυτό.

Η ζωή σας θα ξαναγίνει όμορφη και φυσιολογική. Θα περάσει κι αυτό. Γιατί θα περάσει; Γιατί «τα πάντα ρει».

Γι αυτό θυμήσου. Θα περάσει κι αυτό. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά

(Απο το βιβλίο Μικρές Ιστορίες του Α. Αγγελάκη)

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821.. ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

2010-03-27T19:15:00.003+02:00

Aionios-Eternauta

Απομνημονεύματα Στρατηγού Μακρυγιάννη

«Εκεί που ΄φκιανα τις θέσεις στους Μύλους, ήρθε ο Ντερνύς να με ιδεί.Μου λέγει:Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες . Τι πόλεμο θα κάνετε με τον Μπραΐμη αυτού; Του λέγω:

Είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς. Όμως είναι δυνατός ο Θεός που μας προστατεύει, και θα δείξουμε την τύχη μας σ΄ αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι στο πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριόμαστε μ΄έναν τρόπο ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά.

Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη. Και θα ιδούμε την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς.»

Κάνετε τις δικές σας γραμμές άμυνας αδέρφια… Μη φοβόσαστε τίποτα.. Η μαγιά μας είναι μοναδική στο χωροχρόνο της ιστορίας.

14/02/2010..

2010-02-15T13:56:00.007+02:00

Ένα μικρό αγόρι μπήκε σ’ ένα κατάστημα που πουλούσαν κουτάβια.
-Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι;
- από 30 έως 80 ευρώ , απάντησε ο ιδιοκτήτης.
- Δυστυχώς έχω μόνο 10 ευρώ, μπορώ τουλάχιστον
να χαζέψω λίγο τα κουτάβια ;
Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά.
Μια σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 κουταβάκια.
Το ένα από αυτά κούτσαινε, με αποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα άλλα κουταβάκια.
- Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει; ρώτησε ο μικρός
Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.
Ο μικρός ενθουσιασμένος του φώναξε αποφασιστικά
- Θέλω να το αγοράσω
- Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι, αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω
Ο μικρός ήταν περήφανος
- Θα προτιμούσα να αγοράσω το κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα κάνω τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσω το χρέος μου, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.
-Το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα σκυλιά....
του είπε γελώντας ο άντρας.
Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι,
το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο.
- Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του... επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει....
Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει.
Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε:
- Εύχομαι... όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα...

Στην ζωή δεν μετράει το ποιος είσαι αλλά το αν κάποιος σε αγαπά, σε δέχεται και σε εκτιμά γι' αυτό που είσαι χωρίς όρους.
Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο από το να πεις "Σ' ΑΓΑΠΩ" σ'αυτόν που αγαπάς.
Αν δε μπορείς να το πεις, γράψτο, εάν δε μπορείς να το γράψεις τότε τραγούδισέ το, χόρεψέ το. Βρες κάποιο τρόπο να το εκφράσεις, υπάρχουν πολλοί. Μην κουράζεσαι να το λες..
Κανείς δεν υπήρξε που να κουράστηκε να το ακούει!

..Αντίδωρο αντί του άψυχου εμπορικού Αγίου Βαλεντίνου...

Πηγή Ίντερνετ.Freedom

Πως Να παραμείνετε Νέοι..

2010-02-06T02:42:00.006+02:00

Aionios-Eternauta

Χαρείτε τη βόλτα. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής! Ο George Carlin λέει για τα γηρατειά! (Απόλυτα Διαυγές)

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ
1.Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.
3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τι δήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.
4.Απολαύστε τα απλά πράγματα.
5.Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.
6.Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.
7.Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τι δήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
8.Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.
9.Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.
10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα!!
Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλιστρούμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας

«...ρε γαμώτο....τί βόλτα..»

Ο Θυμός και η αγάπη δεν έχουν όριο..

2010-01-08T23:06:00.004+02:00

Aionios-Eternauta

Ενώ ένας άνδρας γυάλιζε το νέο αυτοκίνητό του, ο ηλικίας 5 ετών γιος του, πήρε μια πέτρα και γρατσούνισε με γραμμές μέρος του αυτοκινήτου.

Στο θυμό του απάνω, ο άνδρας αυτός πήρε το χέρι του παιδιού του και χρησιμοποιώντας ένα γαλλικό κλειδί, το χτύπησε πολλές φορές ..

Στο νοσοκομείο, το παιδί έχασε όλα τα δάχτυλά του λόγω των πολλαπλώνκαταγμάτων. Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του με τα παραπονεμένα μάτια γεμάτα πόνο τον ρώτησε :
" Μπαμπά.. πότε θα μεγαλώσουν πάλι τα δάχτυλά μου; "
Το άτομο βουβό, πήγε πίσω στο αυτοκίνητό του και το κλώτσησε πολλές φορές. Σκεπτόμενος αυτό που έκανε, βρισκόμενος μπροστά στο αυτοκίνητο του και βλέποντας ξανά τις γρατσουνιές, αντιλήφθηκε ότι το παιδί του είχε γράψει με την πέτρα 'ΜΠΑΜΠΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ".

Την επόμενη ημέρα ο άνδρας αυτός αυτοκτόνησε ..

"Ο θυμός και η αγάπη δεν έχουν κανένα όριο" .

Η Επιλογή δικήσας για να έχετε μιαν όμορφη, καλή ζωή ....

Τα πράγματα υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται, ενώ οι άνθρωποι είναι να για να αγαπηθούν.

Προσέξτε τις σκέψεις σας, γίνονται λέξεις.
Προσέξτε τις λέξεις σας, γίνονται ενέργειες.

Προσέξτε τις ενέργειές σας, γίνονται συνήθειες.

Προσέξτε τις συνήθειές σας που γίνονται χαρακτήρας .

Προσέξτε το χαρακτήρα σας , γίνεται το πεπρωμένο σας.

Φορτισμένο συναισθηματικά το πρώτο κείμενο της χρονιάς . Αλλά δεν ξεχνώ πως όλα τα ανώτερα στη ζωή ξεκινούν με βάση το συναίσθημα.. Καλή και ευλογημένη χρονιά για όλους

Υπάρχει το κακό;

2009-12-24T01:11:00.004+02:00

Aionios-Eternauta

Υπάρχει το κακό;

Μια μέρα ένας καθηγητής άθεος προκάλεσε τους φοιτητές του στο αμφιθέατρο. Ρώτησε:
-Θέλω να μου πείτε αν ο Θεός έκανε όλα εκείνα που υπάρχουν.
Ένας φοιτητής απάντησε: Ναι! Τα έκανε όλα.
- Όλα όλα! – Ναι. Όλα.
- Τότε ο Θεός έκανε και το Κακό… Σωστά; Γιατί το κακό υπάρχει.. συνέχισε ο καθηγητής.
Ο φοιτητής δε γνώριζε τι να απαντήσει και παρέμεινε σιωπηλός.
Ο καθηγητής ήταν ικανοποιημένος που απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η πίστη είναι μόνο ένας μύθος..
Ξαφνικά ένας άλλος φοιτητής σήκωσε το χέρι του και ρώτησε..
- Μπορώ να ρωτήσω κάτι κ. καθηγητά;
- Βέβαια είπε αυτός.
- Το κρύο υπάρχει; Ρώτησε ο φοιτητής.
- Βεβαίως και υπάρχει απάντησε ο καθηγητής.
- Νιώσατε ποτέ το κρύο; Στην πραγματικότητα το κρύο δεν υπάρχει. Σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, εκείνο που εμείς νιώθουμε και θεωρούμε κρύο, είναι στην πραγματικότητα έλλειψη θερμότητας. Και συνέχισε. ¨ένα αντικείμενο μπορεί να μελετηθεί μόνο όταν έχει και μεταδίδει ενέργεια. Είναι η θερμότητα που κάνει το σώμα να έχει και να μεταδίδει ενέργεια. Το απόλυτο μηδέν είναι η απόλυτη έλλειψη θερμότητας. Όλα τα σώματα παραμένουν αδρανή, ανίκανα να αντιδράσουν. Αλλά το κρύο δεν υπάρχει. Εμείς δημιουργήσαμε αυτόν τον όρο για να περιγράψουμε πως αισθανόμαστε όταν δεν υπάρχει θερμότητα.
- Και το σκοτάδι; Συνέχισε ο φοιτητής;
- Υπάρχει λέει ο καθηγητής.
- Κάνετε λάθος ξανά κ. καθηγητά. Το σκοτάδι είναι η ολική έλλειψη φωτός. Μπορούμε να μελετήσουμε το φως. Αλλά όχι το σκοτάδι. Το πρίσμα του Νιούτον διασπά το λευκό φως στα διάφορα χρώματα που το συνθέτουν σύμφωνα με το μήκος κύματος τους. Το σκοτάδι είναι ο όρος που δημιουργήσαμε για να περιγράψουμε την έλλειψη φωτός. Και τέλος ο φοιτητής ρώτησε:
- Και το κακό κύριε καθηγητά υπάρχει; Υπάρχει το κακό; Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό. Το κακό είναι η απουσία του Θεού στην καρδιά των ανθρώπων. Είναι η απουσία της αγάπης, του ανθρωπισμού και της πίστης. Η αγάπη και η πίστη είναι όπως η θερμότητα και το φως. Υπάρχουν. Η απουσία τους παράγουν το κακό. Και αυτή τη φορά ο καθηγητής παρέμεινε σιωπηλός.
Το όνομα του φοιτητή; Albert Einstein…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Είτε πιστεύετε είτε όχι, πριν 2009 χρόνια γεννήθηκε ένα μικρό μωρό σε μια φάτνη που μίλησε για το λόγο του Θεού γιατί ήταν παιδί του. Μίλησε για την αγάπη μια και «ο Θεός είναι Αγάπη Μόνο αγάπη». Τόσο απλά! Όπως τα είπε ο φοιτητής Albert Einstein..
Για την μεταφορά aionos-eternauta…

Πολυτεχνείο 1973-2009.

2009-11-24T11:19:00.008+02:00

Aionios-Eternauta
Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Η μαρτυρία του στρατιώτη που οδηγούσε το τανκ, που παραβίασε την καγκελόπορτα του Πολυτεχνείου.

«Την ηµέρα εκείνη ήµουν υπηρεσία. Στο στρατό είχα δέκα µήνες. Ήµουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισµένων, στο Γουδί. Τότε οι “μαυροσκούφηδες” ήταν σώµα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, µπήκαµε επιφυλακή. “Οι κομουνιστές...
καίνε την Αθήνα”, µας έλεγαν κι εµείς τους πιστεύαµε. Θυµάµαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαµε στα κρυφά το σταθµό του Πολυτεχνείου. “Παλιοκουµούνια, θα καλοπεράσετε!” λέγαµε.

Μισή ώρα µετά τα µεσάνυχτα της 16ης Νοεµβρίου η ίλη µου πήρε εντολή να ετοιµαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά µας άρµατα, κάτι γαλλικά ΑΜΧ30. Εγώ ήµουν οδηγός στο πρώτο άρµα που βγήκε στο δρόµο. [Στο ίδιο άρµα βρίσκονταν ο αξιωµατικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάµπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εµβαλωµένος και ο Γιάννης Τίρπας.]

Στη 1.15' το πρωί της 17ης Νοεµβρίου φτάσαµε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαµε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του ΙΚΑ, στη στάση Σόνια, σταµατήσαµε, γιατί ο δρόµος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγµατα, φωτιές και ακινητοποιηµένα λεωφορεία. Με διάφορες µανούβρες αριστερά δεξιά, µπρος πίσω, άνοιξα το δρόµο και προχωρήσαµε. Όταν φτάσαµε στη διασταύρωση της λεωφόρου Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, µας έδωσαν εντολή να σταµατήσουµε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, µείναµε περίπου µία ώρα. Ο κόσµος θυµάµαι ότι µας φώναζε: “Είµαστε αδέρφια, είµαστε αδέρφια”. Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα!

Μας είπαν να πάµε κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά όχι µπροστά στην πόρτα. Αυτό κάναµε. Σταµατήσαµε λίγα µέτρα πιο πέρα.

Φτάνοντας µπροστά στην πόρτα έστριψα το άρµα προς το Πολυτεχνείο, µε γυρισµένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυµάµαι ότι σηκώθηκα από τη θέση µου κι εγώ και το άλλο πλήρωµα. Δεκάδες φοιτητές κρέµονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι. Κι εγώ, να σκεφτείς, ότι τους έβλεπα σαν µαµούνια, που ήθελα να τα φάω!

Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρµατος και µου λέει: “Θα µπούµε µέσα, θα ρίξουµε την πύλη. Ετοιµάσου!” Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγµατα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρµατος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα σταµάτησα. Σταµάτησα σκόπιµα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισµα οι φοιτητές, τροµαγµένοι, έφυγαν προς τα πίσω. Αν έµπαινα µε ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτοµα, που εκείνη τη στιγµή ήταν κρεµασµένα στα κάγκελα.

Η καγκελόπορτα έπεσε αµέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθµευµένο το Μερσεντές, το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. Η αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνοµικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα κι εγώ από το άρµα και µπήκα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα µπορούσε όµως και να υπάρχουν νεκροί.

Αστυνοµικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν.

Αν δεν ήταν οι λοκατζήδες να τους σταµατήσουν -θυµάµαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια µαζί τους-, δεν ξέρω κι εγώ τι θα γινόταν.

Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολλοί χτυπηµένοι, θυµάµαι ότι είδα πολλούς τραυµατίες, ενώ τρεις τέσσερις ήταν σωριασµένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγµή ένας φοιτητής όρµησε καταπάνω µου και µου είπε: “Τι κατάλαβες τώρα που µπήκες;” Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: “Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, µη σε καθαρίσω”. Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγµή... Αν έλεγε µια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήµουν. Ένας φασίστας.

Όπως περνούσαν οι φοιτητές, θυµάµαι ότι έριχναν µέσα στο τανκς πακέτα τσιγάρα και ό,τι προµήθειες είχαν µαζί τους. Όταν γυρίσαµε στο Γουδί, το άρµα έµοιαζε µε περίπτερο. Όσο σκέφτοµαι ότι οι φοιτητές µάς έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, µετά απ' όσα τους κάναµε... Δεν µπορώ να το συγχωρέσω αυτό το πράγµα στον εαυτό µου. Σκέφτοµαι τι πήγα κι έκανα!...

Όταν γυρίσαµε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί µού έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόµουν ότι ήµουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι µεγάλο. [...]

Στο µεροκάµατο η ζωή µου άλλαξε 180 µοίρες. Έκανα όποια δουλειά µπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν µπορώ να έχω τα ίδια αιτήµατα µε τους εργοδότες. Εµένα, που µου έµαθαν να µισώ τους κοµουνιστές, ψήφισα δύο φορές ΚΚΕ!

Στη δουλειά, πριν από χρόνια, κάποιος άκουσε πώς µε λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση µε τον “πορτάκια”, όπως είπε, του Πολυτεχνείου. “Ξάδερφός µου είναι, µακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο”, απάντησα. Είµαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ είκοσι χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης Α. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι µου δεν ξέρουν ποιος είµαι, ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα µου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά µου δεν το είπα ακόµα.

Ντρέποµαι γι' αυτό που ήµουν, γι' αυτό που έκανα. Στη θέση µου θα µπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήµουν άλλωστε. Δε µε απαλλάσσει όµως αυτό. Μέχρι που µπήκα µέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής µου.

Είχαν µεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόηµα, αλλά θα ήθελα να τους πω µια µεγάλη συγνώµη…»

Υ.Γ Εύχομαι να ήταν το δικό μου πακέτο ΚΑΡΕΛΙΑ αυτό που άλλαξε τη ζωή του. Ένας που ήταν εκεί και δεν θέλησε να κεφαλαιοποιήσει την κραυγή για Ψωμί, Παιδία , Ελευθερία. Και κάτι για τα παιδιά μας σήμερα… Εμείς φωνάζαμε «Όλοι ενωμένοι, είμαστε αδέρφια… Με αυτό φέραμε κοντά μας τον φαντάρο του 1973 και με ένα πακέτο τσιγάρα Καρέλια...

Ας μην ξεχάσουμε ποτέ εκείνη τη γενιά των παιδιών...και ας μεγάλωσαν...λιγάκι..ή έγιναν.. "Αιώνιοι Ταξιδευτές του Άπειρου.."

O άνθρωπος, το άλογό του και το σκυλί του

2009-11-03T00:08:00.003+02:00

Παραμύθι

Ένας άνθρωπος, το άλογό του και το σκυλί του περπατούσαν σ ένα δρόμο. Καθώς περνούσαν δίπλα από ένα τεράστιο δέντρο, έπεσε ένας κεραυνός και όλοι έμειναν στον τόπο. Αλλά ο άνθρωπος δεν αντιλήφθηκε ότι είχε πια αφήσει τον κόσμο τούτο και συνέχισε να περπατάει με τα ζώα του.

Μερικές φορές οι πεθαμένοι θέλουν χρόνο για να συνειδητοποιήσουν τη νέα τους κατάσταση...
Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς, ανηφορικός, ο ήλιος έκαιγε και αυτοί είχαν ιδρώσει και διψούσαν πολύ.
Σε μια στροφή διέκριναν μια μεγαλόπρεπη πύλη, καμωμένη ολόκληρη από μάρμαρο, που οδηγούσε σε μία πλατεία στρωμένη με χρυσάφι, που στο κέντρο της είχε μία πηγή από όπου ανάβλυζε κρυστάλλινο νερό.

Ο οδοιπόρος προχώρησε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο:
"Καλημέρα"
"Καλημέρα", απάντησε ο φύλακας
"Ποιος είναι αυτός ο τόσο όμορφος τόπος;"
"Είναι ο παράδεισος"
"Ωραία που φτάσαμε στον παράδεισο, διψάμε πολύ"
"Μπορείτε να μπείτε,κύριε, και να πιείτε όσο θέλετε" και ο φύλακας έδειξε την πηγή
"Το άλογο και το σκυλί μου διψάνε κι αυτά"
"Λυπάμαι πολύ" είπε ο φύλακας... "Εδώ δεν επιτρέπονται ζώα".
Ο άνθρωπος στενοχωρήθηκε επειδή διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει νερό μόνο αυτός. Ευχαρίστησε το φύλακα και συνέχισε το δρόμο του.
Αφού περπάτησαν πολλή ώρα στην ανηφόρα, εξαντλημένοι πια, έφτασαν σ ένα μέρος που είχε για είσοδο μια παλιά ξύλινη πύλη που οδηγούσε σ ένα χωματόδρομο πλαισιωμένο από δέντρα.
Στη σκιά ενός από τα δέντρα καθόταν ένας άνθρωπος μ` ένα καπέλο στο κεφάλι, ίσως και να κοιμόταν.
"Καλημέρα" είπε ο οδοιπόρος.
Ο άνθρωπος έγνεψε με το κεφάλι
"Διψάμε πολύ, εγώ το άλογό μου και το σκυλί μου"
"Έχει μια πηγή σ' εκείνες τις πέτρες" είπε ο άνθρωπος δείχνοντας το σημείο "Πιείτε όσο θέλετε"...
Ο άνθρωπος, το άλογο και το σκυλί πήγαν ως την πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο οδοιπόρος γύρισε για να τον ευχαριστήσει.
"Ελάτε πάλι όποτε θέλετε" απάντησε ο άνθρωπος
"Αλήθεια, πως λέγεται αυτό το μέρος;"
"Παράδεισος"
"Παράδεισος;;" Μα ο φύλακας της μαρμαρένιας πύλης είπε ότι ο παράδεισος ήταν εκεί!"
"Εκεί δεν είναι ο παράδεισος, είναι η κόλαση"
Ο οδοιπόρος ταχασε.. "Πρέπει να τους απαγορεύετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας! Αυτό σίγουρα θα προξενεί μεγάλα μπερδέματα!"
"Καθόλου, αντίθετα μας κάνουν μεγάλη χάρη. Επειδή εκεί μένουν όλοι αυτοί που είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους..." Paulo Coelho ( ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΥΘΙΚΟ)

Πραγματικά έξοχος ο Paolo Coelho! Ο Παράδεισος για μένα πρέπει ναναι το Σύμπαν που κρύβεται στα λίγα εκατοστά της καρδιάς. Με ότι καλό ή κακό μπορεί να συνεπάγεται αυτό..Aionios-Eternauta...

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ...

2009-10-25T18:52:00.010+02:00

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

aionios-eternauta

Μια εξαιρετική συνέντευξη από τον Εμμανουήλ Κριαρά στα ΝΕΑ από τον υπεραιωνόβιο ομότιμο καθηγητή της Φιλοσοφικής του Αριστοτελείου, ο οποίος διάγει το 104ο έτος της ζωής.. Σταχυολογώ μερικά αποσπάσματα..

- Είμαστε τραγικές μορφές όλοι μας. Το ότι έχουμε συνείδηση δε νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του.

Εγώ – δυστυχώς – την έχω. Επιθυμία μου πλέον είναι να μη ζήσω. Είναι βάρος πια η ζωή.
- Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού. Σε όλες τις εκφάνσεις. Ξεχωρίζω δύο: Τον σαρκικό – πνευματικό έρωτα προς τη – τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία. Ζω. Νιώθω. Εργάζομαι ακόμα, αλλά με δυσκολία.

«Δε δίδει η ζωή – χωρίς έρωτα – ευτυχία».
- Να λέτε πάντα αυτό που πιστεύετε… Και να πληροφορείστε σωστά. Μη δέχεστε να γίνετε όργανα του οποιουδήποτε. Εξαγοράζονται πλέον εύκολα οι άνθρωποι.

Το μόνο ιδανικό που απέμεινε είναι ίσως ο Έρωτας. Υπό την έννοια της αέναης επιδίωξης του ιδανικού.

ΥΓ. "aionios-etenauta". Το Ταξίδι είναι που μετράει. Η Ιθάκη μόνο αν έχεις εκτιμήσει το ταξίδι.
Καλό δρόμο προς τα δικά σας ιδανικά…

Το Κατοστάρικο που μας έσωσε...

2009-10-25T14:16:00.006+02:00

Aionios-Eternauta

"Το κατοστάρικο που μας έσωσε"

"Σ' ένα χωριό που ζει από τον τουρισμό λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί.
Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλο. Ο καιρός περνά μέσα σ' αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα ώσπου μια μέρα..... έρχεται ένας τουρίστας και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού. Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 Ευρώ. Πριν ακόμα ανέβει στο δωμάτιο του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στο χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 Ευρώ. O χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας. Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και πηγαίνει να το δώσει στην πόρνη του χωριού που της χρωστάει κάποιες τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί. Εκείνη με τη σειρά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο που του χρωστάει μερικές βραδιές που χρησιμοποίησε τα δωμάτια του με τους πελάτες της. Όπως άφηνε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας που μόλις κατέβηκε από το δωμάτιο του λέγοντας στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει και άλλαξε γνώμη, αρπάζει το χαρτονόμισμα και φεύγει. Τελικά τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε και όλα τα χρέη ξεχρεώθηκαν! Μήπως έτσι θα βγούμε από την κρίση;"

Όχι ΄τιποτα άλλο... αλλά ακόμα δεν έχουν διαβάσει Ηράκλειτο... Κάτι για την ΡΟΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ; Εσεις μα καταλάβατε... Αυτοί δεν λένε να βάλουν...κάτι... στο ακατοίκητο τους....

CARPE DIEM - AΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΟΥ.

2009-09-19T05:06:00.003+03:00

Aionios-Eternauta

CARPE DIEM-ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ!!!

ΑΝ ΣΟΥ ΕΛΕΓΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΙ ΣΟΥ ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΖΩΗΣ....

ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ;

ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ;

ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΟΤΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΘΑΝΑΤΟΙ, ΑΝ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ.

ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΟΝΟ 4 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΖΩΗΣ-

ΔΕ ΜΟΙΑΖΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ;

ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ , ΣΗΜΕΡΑ.

ΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

ΖΗΣ' ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΑ, ΔΩΣ' ΤΑ ΟΛΑ ΚΑΙ ΑΠΛΩΣ ΔΕΣ ΤΙ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ ΩΣ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ!!!

ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΦΗΒΟΣ... JOHNPARK

2009-09-19T04:05:00.002+03:00

Aionios-Eternauta

ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΦΗΒΟΣ... Ο JOHNPARK
ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ... ΕΥΓΕΝΗΣ, ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΑΣ... ΔΙΚΑΙΟΣ... ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΣ, ΕΝΑΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΑΛΟΚΑΡΔΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ...ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ.
ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΜΑΓΕΥΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ.. ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΑΘΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ....ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΚΑΙ ΞΩΤΙΚΑ...
ΓΙΑ ΑΓΑΠΕΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΕΣ ΓΙΑ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΧΙΛΙΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΚΑΙ ΒΑΖΟΥΝ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ...
ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΥΓΕΝΗ ΑΓΑΠΗΤΟ ΦΙΛΟ ΕΥΧΟΜΑI ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΜΟΡΦΑ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ.....ΤΟΥ JOHN PARK

H NYXTA AYTH HTAN ΟΝΤΩΣ ΜΑΓΙΚΗ ΚΡΑΤΗΣΕ ΩΡΕΣ ΠΟΛΛΕΣ
ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ, ΨΥΧΕΣ ΠΟΛΛΕΣ. ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΕΡΑ... ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑ.. ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ... ΓΝΩΡΙΣΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ.... ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΑΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥ... ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ... Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥΤΗ ΕΒΓΑΛΕ ΗΧΟΥΣ... ΚΑΙ ΦΤΕΡΑ.... ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ ΑΡΩΜΑΤΑ ΓΕΜΙΣΕ ΜΕ ΑΣΤΡΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΝΙΑΖΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ...ΕΓΙΝΕ Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥΤΗ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΓΙΚΟ ..ΣΑΝ ΤΟ ΝΕΡΟ...ΕΓΙΝΕ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ ...ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΖΕΣΤΟ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ....
ΕΤΟΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΗΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΜΑΓΙΚΗ ..... ME KOITAZE ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ...... ΑΠΛΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΕ ΚΡΑΤΗΣΕ ΣΦΙΚΤΑ.....ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΙΣΕ .... ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ ΣΑΝ ΚΑΙ ΜΕΝΑ... ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥΣ. ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΙΧΟΥΣ Η ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ..... ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ..... ΝΥΧΤΩΣΕ .. ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΔΕΝ ΦΩΤΙΣΕ ΑΠΟΨΕ ... ΝΑ ΗΞΕΡΕΣ ΠΟΣΟ ΦΟΒΑΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ....ΝΑ ΗΞΕΡΕΣ ΠΟΣΟ ΠΟΝΑΩ....ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ
Η ΝΥΧΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ... ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΑΓΑΠΕΣ, ΟΝΕΙΡΑ , ΕΡΩΤΕΣ , ΠΑΡΕΛΑΥΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ...
KΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΚΑΘΕ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΘΕ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΤΙΓΜΗ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ....
ΟΝΕΙΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΡΥΦΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΣΑΜΕ... Η ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΡΑΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΙΓΚΙΠΑ Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΧΑΜΕΝΗ ΣΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ .... Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΠΛΑΣΜΕΝΗ ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΦΛΟΓΑ... ΧΙΜΑΙΡΕΣ ΝΑ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥΣ... ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΣΤΟΙΧΟΥΣ ΣΠΑΡΜΕΝΟΣ...ΚΑΙ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΝ ΠΑΝΩ
ΤΟΥΣ...ΔΕΝ ΠΟΝΟΥΣΑΝ ΠΙΑ....ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΤΙ
ΤΟΥΣ ΠΛΗΓΩΝΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΚΙΞΕΙ....Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑ
ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΟΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.... ΛΥΓΙΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ
ΣΠΑΝΕ ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ... ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.....

ΠΕΦΤΕΙ ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΟ , ΤΟ ΡΥΑΚΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ .... ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΨΕΛΛΙΖΕΙ , ΝΕΡΑΙΔΑ ΜΟΥ..... MIA ΛΑΜΨΗ!!! ΜΙΑ ΑΣΤΡΑΠΗ ... ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ ΠΙΑ ....ΑΠΛΑ ΠΕΤΑ.....
ΕΝΑ ΠΕΠΛΟ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ ΤΟΝ ΣΦΙΓΓΕΙ...
ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΡΥΑΚΙ ,ΚΑΙ Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΤΟΥ ΞΑΠΛΩΜΕΝΗ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ... ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΕΠΛΟ... ΓΥΑΛΙΑ ΠΑΝΤΟΥ , ΜΙΚΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΠΟΝΟΥ... ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ... ΑΙΜΑ.. ΚΑΙ ΓΥΑΛΙΑ ΜΑΖΙ ....ΠΟΝΟΣ... ΠΟΘΟΣ ΟΛΑ ΕΚΕΙ ... ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΒΡΕΦΟΣ.. ΑΚΟΥΜΠΑ ΤΟ ΟΛΟΓΥΜΝΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΜΕΣ ΤΟ ΡΥΑΚΙ... ΧΙΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΡΟΔΑ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΝΕΡΟ... ΟΣΟ ΑΥΤΟ ΞΕΠΛΕΝΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ. ΜΙΚΡΟΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ ΞΕΧΥΝΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ....
ΑΡΩΜΑΤΑ ΠΟΘΟΥ ΤΟΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΟΥΝ .... ΤΗΝ ΚΟΙΤΑ ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ... ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΡΙΧΝΕΙ ΜΙΑ ΔΕΣΜΗ ΤΟΥ, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΥΜΝΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ... ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΠΟΘΟ. . ΤΗΝ ΠΟΘΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ, Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ, ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ!!!! ΤΗΝ ΠΟΘΕΙ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ.... Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΤΡΕΜΕΙ .. ΤΗΝ ΞΑΠΛΩΝΕΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ , ΚΟΙΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΤΗΣ ΚΟΦΤΗ ΠΟΥ ΑΝΕΒΟΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ... Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ .... ΤΟ ΠΑΘΟΣ.. Η ΕΛΞΗ ΦΟΥΝΤΩΝΕΙ ... ΣΚΥΒΕΙ ΠΑΝΩ ΤΗΣ, ΧΑΖΕΥΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ , ΣΚΥΒΕΙ ΚΑΙ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΗΣ , ΧΙΛΙΕΣ ΗΔΟΝΕΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ, Η ΛΑΒΑ ΚΑΙΕΙ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΤΟΥ .... ΞΑΝΑΣΚΥΒΕΙ, ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ.. ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ..ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ .. ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ...ΟΛΑ ΕΚΕΙ .... ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΕΡΝΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ .... ΤΗΝ ΤΥΛΙΓΕΙ ΣΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΟΥΜΠΑ ΕΠΑΝΩ... ΤΗΝ ΧΑΖΕΥΕΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΑΚΡΙΑ... ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΑΪΔΟΠΑΡΜΕΝΟΣ ... ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΟΠΑΡΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΑΓΑΠΟΥΝ...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΡΚ

Μαργαριτάρια...

2009-09-11T02:49:00.002+03:00

Aionios-Eternauta

Μετα τις φωτιές αύριο ανοίγουν τα σχολεία για να έχουμε μια νεα φουρνιά από.... κούτσουρα.... Μην ανησυχείτε.. Προηγούμενες χρονιές έχουν δώσει δείγματα γραφής για να ξέρετε τι θα περιμένετε από τις νεότερες γενιές...
Απολαύστε μερικά "μαργαριτάρια" που έχουν υπάρξει σε ελληνικά σχολεία! Προς γνώση και συμμόρφωση!

"Η Φιλική εταιρεία ήταν όλοι φίλοι και αγαπημένοι"
(Ιστορία Γ' Γυμνασίου Αθήνα 2003)

"Το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης κολλούσε από παντού με την πρώτη"
(Ιστορία Γ' Γυμνασίου Αθήνα 2003)

"Εξισλαμισμός ήταν κάτι άνθρωποι από τη Σλαβία"
(Ιστορία Γ' Γυμνασίου Αθήνα 2003)

"Το στήθος είναι ένα εξάρτημα που φοράνε μόνο οι ωραίες γυναίκες"
(Από μαθητική έκθεση)

"Ο εξοστρακισμός ήταν μιά αρχαία τιμωρία, όπου σου έβαζαν έξι όστρακα και έπρεπε να τα χτυπήσεις και να τα σπάσεις με το κεφάλι. Μερικές φορές πετύχαινε, άλλες όχι"
(Από μαθητική έκθεση)

"Ανεμογκάστρι λέμε συνήθως τη γυναίκα που νομίζει ότι είναι έγκυος, αλλά δεν είναι. Ενοχος συνήθως είναι ο γκαστρίμυθος που την παρέσυρε σε ακολασίας ακατανόμαστες και αυτός είναι ύποπτος τύπος, με μισόκλειστα μάτια και στραβοπατημένα παπούτσια, που δίνει και το κακό παράδειγμα στους νέους και που μάλλον και κουκουές είναι"
(Από μαθητική έκθεση)

"Παρθένο δάσος είναι το δάσος όπου το χέρι του ανθρώπου δεν πάτησε ποτέ πόδι"
(Από μαθητική έκθεση)

"Η έλλειψη βλάστησης στην έρημο είναι κληρονομική"

"Την Οδύσσεια την έγραψε ο Ομηρος και την Ηλιάδα ο Ηλιάδης"

"Η άρπα παιζόταν από γυναίκες που ήταν παρθένες από τη μέση και κάτω"

"Ο παιάνας ήταν ο Εθνικός ύμνος της αρχαίας Παιανίας. Σήμερα τα ίχνη του χάνονται στα σκοτάδια του παρελθόντος"

"Ο δικτάτορας Μεταξάς έπινε πολύ κονιάκ"

"Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης του νερού είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι"
(Φυσική, Γυμνάσιο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, 1983)

"Οταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φούλ"
(Γυμνάσιο Θηβών 1988)

"Οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να αντέξουν τις διατομικές βόμβες των Αμερικάνων και αναγκάστηκαν αν απελευθερώσουν την Ελλάδα" [σ.σ. Από την Πόλη έρχομαι...]
(Ιστορία Γυμνάσιο Καλλιθέας, 1996)

"Το τρίγωνο που φέρει δύο γωνίες λέγεται διαγώνιον"
(Γεωμετρία, Γυμνάσιο Ιωαννίνων, 1982)

"Οι δέκα εντολές γράφθηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα"
(Θρησκευτικά, Λύκειο Ξάνθης 1991)

"Η επανάσταση του '21 έγινε πρίν 1.821 χρόνια. Σήμερα γιορτάζουμε την τελική του πτώση"
(Ιστορία, Γυμνάσιο Κορίνθου 1989)

"Τρείς κύκλοι εφαπτόμενοι ο ένας με τον άλλον δμιουργούν τρίκυκλον"
(Μαθηματικά, Λύκειο Τρίπολης, 1991)

"Η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση ήταν η ΕΣ-ΕΣ"
(Ιστορία, Λύκειο Αθήνας 2000)

"Ο Βασιλιάς του Βυζαντίου Ηρακλής νίκησε τους Πέρσες και τους καταπλάκωσε με τα βέλη που τα είχε βουτήξει με προσοχή στο δηλητήριο"
(Ιστορία Β' Γυμνασίου, Μοσχάτο 2002)

"Οι Τούρκοι έψησαν τον Μέγα Διάκο σε σούβλα, αν και ήταν πολύ σκληροί και έτρωγαν το κρέας και ωμό"
(Ιστορία Γυμνάσιο Καλλιθέας, 2002)

Tα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν μικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά-αριστερά στο πλάι των μεγάλων αγγέλων. Τα Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί πέταγμα) και τα Σεραβίμ σερούβιζαν (αριστερό πέταγμα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα Πτερουβίμ για πέταγμα κατευθείαν στη μέση.

Η παρτιτούζα είναι οι νότες της μουσικής που έχουν μπροστά τους οι μουσικοί της συμφωνικής ορχίστρας. Ο μαέστρος δεν θέλει παρτιτούζα. Αυτός και μόνο κρατάει τη βακέτα και την κουνάει τεντωμένη δώθε-κείθε, έχοντας κάτι το κοινόν στα οπίσθιά του. Το κοινό δεν παίρνει μέρος σε όλα αυτά, μόνο βλέπει και ακούει έντονα καταγοητευμένον από τη διέγερσιν.

Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη, δηλ, με δυο έννοιες. Μια όταν είναι σε ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει σε πρατήριο.

Ενεργητική φωνή:Κυνηγάω τον λαγό.
Παθητική φωνή:Ο λαγός με κυνηγάει.

Οι βηταμίνες βρίσκονται ακριβώς ανάμεσα από τις αλφαμίνες και τις γαμαμίνες.

Η τάξη μου έχει 29 μαθητές. Απ'αυτούς οι 12 είναι μαθήτριες.

Η γωνία Α στην κορυφή του τριγώνου λέγεται Αγωνία, Στον πάτο της βάσης, δεξιά κι αριστερά λέγονται Παταγωνία.

Ο πατέρας μου έχει συνεργείο και φτιάχνει ντίζες για αμπραγιάζ, φρένα, εξωλέμβιες. Η μάνα μου το λέει ντιζάινερ και γελάμε όλοι κι ο πατέρας.

Η αξία ενός Χαμόγελου..

2009-09-11T02:05:00.001+03:00

Aionios-Eternauta

Η αξία ενός χαμόγελου

Δε στοιχίζει τίποτα, όμως δημιουργεί πολλά.
Πλουτίζει αυτούς που το παίρνουν, χωρίς να φτωχαίνει αυτούς που το δίνουν.
Μια στιγμούλα είναι η ζωή του κι όμως η ανάμνησή του διαρκεί κάποιες φορές αιώνια.
Δεν υπάρχει κανένας τόσο πλούσιος, που μπορεί να κάνει χωρίς αυτό και κανένας φτωχός όσο αυτοί που το στερούνται.
Δημιουργεί ευτυχία μέσα στο σπίτι, συνδαυλίζει την καλή θέληση σε μια δουλειά, δημιουργεί ατμόσφαιρα.
Είναι μια ανάπαυση για τους κουρασμένους, ένα γλυκοχάραμα για τους αποθαρρημένους, ένα ηλιόφωτο για τους θλιμμένους και το καλύτερο αντίδοτο, που έχει η φύση, για τις στενοχώριες.
Και όμως, δεν μπορείς να το αγοράσεις, να το ζητιανέψεις, να το δανειστείς ή να το κλέψεις, επειδή δεν ωφελεί σε τίποτα εκτός αν σου το χαρίσουν.
Και αν μέσα στη φούρια της καθημερινής ρουτίνας, βρεθεί κάποιος συνάνθρωπός σας που από την πολλή κούραση δε σας χαρίσει ένα χαμόγελο, θα έχετε την καλοσύνη να αφήσετε ένα δικό σας.
Γιατί κανένας δεν έχει τόσο μεγάλη ανάγκη ένα χαμόγελο, όσο αυτός που δεν του απόμεινε κανένα για να το χαρίσει.

Τα δένδρα ...καίγονται όρθια..

2009-09-07T20:45:00.017+03:00

23/8/09 Στο Βουνό της Πεντέλης.... έξω από το Νοσοκομείο Παίδων τα δέντρα καίγονται & πεθαίνουν όρθια για τρίτη φορά μέσα σε λίγα χρόνια. Μερικές φωτογραφίες για να μας θυμίζουν το έγκλημα των Νεοελλήνων. Όχι πως θα το ξεχάσουμε εύκολα! Θαναι οι βίλες που θα φυτρώσουν εκεί που ήταν πράσινο, αυτές που θα μας θυμίζουν ότι τα δέντρα στην Ελλάδα πεθαίνουν όρθια... από μια ασθένεια...πως τη λένε στα λατινικά...ααα! ναι!
Την "Οικοπεδο-καταπατίτικους" και "καψο-δασίτιδα-βιλοκατασκευάστικους".
Θα σας βλέπουμε πατριώτες... να βγαίνετε απο τις βίλες σας, να βάζετε τα παιδάκια σας στο 4Χ4 για να τα πάτε στο σχολείο. Εκεί θα μάθουν πως το κλίμα έχει αλλάξει λόγω περιβαλλοντικών αλλαγών, πως πρέπει να αγαπούμε το δάσος..κλπ, κλπ... Απλά Ντροπή σας! Όχι δεν είμαστε όλοι σαν εσάς...Όχι! "Μήνη ουκ υπερβήσετε"..

Αγάπη μέσα από τη διαφορετικότητα..

2009-07-18T16:34:00.002+03:00

Aionios-Eternauta

Κάποτε η Άϊσα (ραντιγιαλλάχου άνχα) η σύζυγος του προφήτη, τον ρώτησε: - “Μ’ αγαπάς απεσταλμένε του Θεού?” και ο προφήτης απάντησε:

- “Ναι Άϊσα, φυσικά σ’ αγαπώ”. - “Πόσο?” ρώτησε η Άϊσα (ραντιγιαλλάχου άνχα) και ο προφήτης απάντησε:

- “Σαν τυφλός….” (Ahmed ibn Hanbal, al-Musnad, 6:210).

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικά ωραία σοφά λόγια του μεγάλου Σούφι, του Jalaladdin Rumi. Οι θρησκείες δεν είναι μονάχα για να χωρίζουν λαούς αλλά και να τους ενώνουν. Ο συνδετικός κρίκος, το Α και το Ω όλων των ορατών και αόρατων δυνάμεων είναι ή Αγάπη.. Ας δούμε και αυτή την οπτική πλευρά..

“Στην αγάπη να είσαι σαν τον ήλιο. Στη φιλία και στην αδερφοσύνη να είσαι σαν νερό που κυλάει. Στο να διορθώνεις τα λάθη, να είσαι σαν τη νύχτα. Στην ταπεινοφροσύνη να είσαι σαν τη γη. Στον θυμό να είσαι σαν νεκρός.

Να φαίνεσαι όπως είσαι ή να είσαι όπως φαίνεσαι”,

“Πόσους ανθρώπους είδα χωρίς να έχουν πάνω τους ένα κομμάτι ρούχο. Πόσα ρούχα είδα χωρίς να υπάρχουν μέσα τους άνθρωποι”,

“Το ότι το τριαντάφυλλο έχει αγκάθια, είναι που το έχει κάνει να μυρίζει όμορφα”,

“Μη πουλάς καθρέφτες στην αγορά των τυφλών, μην απαγγέλλεις ποιήματα στην αγορά των κουφών”,

“Μόνο δάκρια μπορούν να καθαρίσουν την εσωτερική μας βρομιά, όχι το νερό”,

“Αν δεν κλάψουν τα σύννεφα, πώς θα γελάσουν τα λιβάδια?”,

“Αυτός που από ένα αγκάθι καλλιεργεί ένα τριαντάφυλλο, μετατρέπει τον χειμώνα σε άνοιξη”,

“Τι είναι το χρυσάφι? Τι είναι η ψυχή? Τι είναι τα μαργαριτάρια αν δεν θυσιάζονται για το χατίρι μιας αγάπης και για μια γλυκιά καρδιά?”,

“Ότι είναι μέσα στη στάμνα, το ίδιο ρίχνει απ’ έξω”,

“Όποιος έχει μια ομορφιά, να ξέρει ότι είναι δανεική”,

“Μπορεί να φτάσεις στο πιο υψηλό σημείο αλλά ο φόβος να μη το χάσεις, θα σε σκοτώσει”,

“Τι είναι η δικαιοσύνη? Να βάζεις κάτι στο σωστό μέρος. Τι είναι η αδικία? Να παίρνεις κάτι από εκεί που πρέπει και να το βάζεις κάπου αλλού”,

“Το να επισκέπτεσαι τους φίλους χωρίς ένα δώρο, είναι σαν να πηγαίνεις στον μύλο χωρίς σιτάρι”,

“Αν έχεις μυαλό και καρδιά, κάνε φίλους και λύσε τις υποθέσεις σου με διάλογο”,

“Αυτός που ψάχνει να βρει έναν φίλο χωρίς ελαττώματα, τότε θα μείνει χωρίς φίλους”,

“Αν κάποιος λέει έναν όμορφο λόγο, είναι επειδή κάποιος τον ακούει και τον καταλαβαίνει”,

“Αν θέλεις να καταλάβεις ποιος είναι κάποιος, δες τους φίλους του”,

“Χωρίς ενδοιασμό ο λύκος θέλει να φάει το πρόβατο. Το ανόητο είναι ότι μερικές φορές το πρόβατο ερωτεύεται τον λύκο”,

“Κάποιος που η καρδιά του και ο λόγος του δεν είναι ένα, τότε ακόμα και αν γνωρίζει και μιλάει εκατό γλώσσες, θεωρείται ότι δεν έχει γλώσσα”,

“Όλο τον κόσμο έψαξα αλλά απέτυχα να βρω κάτι καλύτερο από τον καλό χαρακτήρα”.

Χώρος για δυό μπυρίτσες..

2009-06-20T23:31:00.003+03:00

Aionios-Eternauta.

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί.Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία.Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:

«Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν:

«Ναι, είναι γεμάτο».Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών.Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:

«Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν:

«Ναι, είναι γεμάτο».Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων.Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:

«Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν:

«Ναι, είναι γεμάτο».Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα το υπόλοιπο κενό του βάζου.Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:

«Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν αυτή την φορά και απάντησαν:

«Ναι, είναι γεμάτο».Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε το βάζο αυτό ότι αντιπροσωπεύει τη ζωή σας.- Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στην ζωή σας, τέτοια είναι η οικογένεια, ο σύντροφός σας, η υγεία σας, τα παιδιά σας, οι καλοί σας φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.- Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στην ζωή μας, όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας, είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.- Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πιο μικρά πράγματα της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα αλλά ούτε και για τις πέτρες.- Το βάζο είναι η ζωή σας.- Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά.- Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας.- Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τον σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τους φίλους σας.- Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε τον δήμο και το τηλέφωνο.- Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα.- Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες σας.Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι.

Ένας όμως ρώτησε: «Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;»Ο καθηγητής γέλασε και απαντά:

«Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω: δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις:

«ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΙΓΟΣ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΠΥΡΙΤΣΕΣ.»

2009-06-04T11:33:00.002+03:00

Aionios-Eternauta

GEORGE CARLIN
(Η γυναίκα του "έφυγε"...και ο George την ακολούθησε την ίδια χρονιά, τον Ιούλιο τού 2008).

Στον George Carlin (όσοι δεν τον γνωρίζουν, ήταν κωμικός στις δεκαετίες τού '70 και τού ΄80) η πλούσια ψυχική του διάθεση τού επέτρεπε να γράφει δυναμικά αλλά και διαχρονικά μηνύματα όπως το παρακάτω επειδή ό,τι έλεγε και έγραφε έβγαινε σαν... χείμαρρος μέσα από την καρδιά του.
Το μήνυμα τού George Carlin.
Το παράδοξο των καιρών μας είναι, ότι:
Ενώ έχουμε οικοδομήσει ουρανοξύστες, η διάθεση μας είναι χαμηλή, όσο ένα μονόροφο σπίτι.
Ενώ έχουμε κατασκευάσει δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, είμαστε στενόμυαλοι και οι αντιλήψεις μας πιο στενές κι' από ένα σοκάκι.
Ενώ καταναλώνουμε περισσότερα, διαθέτουμε λιγότερα.
Ενώ αγοράζουμε περισσότερα, τ' απολαμβάνουμε λιγότερο.
Ενώ έχουμε μεγαλύτερα σπίτια, οι οικογένειές μας είναι μικρότερες.
Ενώ έχουμε στη διάθεσή μας περισσότερες ευκολίες, ο ελεύθερος χρόνος μας είναι ανύπαρκτος.
Ενώ υπάρχουν περισσότερα διπλώματα, και περισσότερες γνώσεις, η κοινή λογική είναι δυσεύρετη όπως λιγότερη είναι και η κρίση.
Ενώ υπάρχουν περισσότεροι ειδικοί, τα προβλήματα είναι περισσότερα.
Ενώ υπάρχουν περισσότεροι γιατροί, η υγεία τού σύγχρονου ανθρώπου (πνευματική και σωματική) είναι αρρωστημένη και εξαρτάται από κάθε είδους φάρμακα και ψυχοφάρμακα.
Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε σπάταλα, αλλά τσιγκουνευόμαστε το γέλιο.
Οδηγούμε γρήγορα, αλλά σκαφτόμαστε αργά, Η κάθε είδους πείνα μας εξοργίζει και μας κάνει να οδηγάμε απερίσκεπτα με τα ηχεία στο... διαπασών.
Ξενυχτάμε, τάχα, για να χαλαρώσουμε, αλλά το πρωί ξυπνάμε πιο κουρασμένοι και κακό- κέφι.. Δεν έχουμε χρόνο για διάβασμα, αλλά αρκετό για την τηλεόραση και πολύ λίγο για να προσευχηθούμε.
Έχουμε πολλαπλασιάσει την περιουσία μας εις βάρος των αξιών.
Πολυλογούμε, ακατάπαυστα, αγαπάμε σπάνια και μισούμε.... συχνότατα.
Έχουμε μάθει πως να επιβιώνουμε, αλλά όχι να ζούμε.
Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια.
Πήγαμε - ήρθαμε στο φεγγάρι, αλλά υπάρχει πρόβλημα προκειμένου να διασχίσουμε τον δρόμο για να συναντήσουμε τον νέο μας γείτονα.
Κατακτήσαμε το διάστημα, αλλά δεν έχουμε καταφέρει να κατακτήσουμε τον εαυτό μας.
Κάνουμε μεγαλύτερα πράγματα, αλλά όχι καλύτερα.
Προσπαθούμε να καθαρίσουμε την ατμόσφαιρα, έχοντας δηλητηριασμένη την ψυχή μας.
Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι τις προκαταλήψεις μας.
Γράφουμε περισσότερο, αλλά μαθαίνουμε λιγότερα.
Σχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά επιτυγχάνουμε λιγότερα.
Μάθαμε να βιαζόμαστε, αλλά όχι να υπομένουμε και να... επιμένουμε.
Κατασκευάσαμε περισσότερα computers για να αποθηκεύουμε πληροφορίες, να παράγουμε περισσότερα αντίγραφα, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.
Βρισκόμαστε στην εποχή των γρήγορων τροφών, αλλά και τής αργής χώνευσής τους.
Είμαστε μεγαλόσωμοι, αλλά μικρόσωμοι στην προσωπικότητα. έχουμε μεγάλα έσοδα και επιφανειακές σχέσεις.
Ζούμε στην εποχή των δύο μισθών, αλλά περισσοτέρων διαζυγίων, πολυτελή σπίτια, αλλά διαλυμένα σπίτια.
Ταξιδεύουμε περισσότερο, αλλά τα ταξίδια είναι πολύ σύντομα.
Χρησιμοποιούμε σερβιέτες τής μιας χρήσης, αλλά έχουμε πετάξει στα σκουπίδια την ηθική ενώ οι γνωριμίες μας διαρκούν μια βραδιά.
Οι περισσότεροι πάσχουν από παχυσαρκία και προσπαθούν με χάπια να βρουν τη χαρά, την ησυχία, μα και τον θάνατο.
Είναι η εποχή τής επίδειξης, μα όχι τής σύνεσης.
Στις μέρες μας η τεχνολογία μπορεί να σου φέρει αυτό το γράμμα στην οθόνη τού Υπολογιστή σου όπου και μπορείς να επιλέξεις αν θα το κρατήσεις ή θα το πετάξεις στα σκουπίδια διαγράφοντάς το μ' ένα "κλικ".
Μην ξεχνάς, να διαθέτεις περισσότερο χρόνο για τους αγαπημένους σου επειδή δεν πρόκειται να είναι για πάντα κοντά σου.
Μην ξεχνάς, να λες μια καλή κουβέντα στο μικρό που σε θαυμάζει, διότι σύντομα αυτό το μικρό παιδί θα μεγαλώσει και θα είναι ο... διπλανός σου.
Μην ξεχνάς ν' ανοίγεις τη ζεστή σου αγκαλιά σε όποιον βρίσκεται δίπλα σου επειδή αυτή είναι ο μόνος θησαυρός που μπορείς να δώσεις από τα βάθη τής καρδιά σου χωρίς να σου κοστίσει μια... δεκάρα.
Να θυμάσαι να λες, πάντα στον σύντροφό σου «Σ' αγαπώ» και σ' όποιον αγαπάς, με ζέστη και αίσθηση. ΄Ενα φιλί κι' ένα αγκάλιασμα "μαντάρει" κάθε σχίσιμο που βγαίνει από μέσα από την πληγωμένη σου ψυχή.
Να θυμάσαι να κρατάς το χέρι τού αγαπημένου σου και να απολαμβάνεις τη στιγμή επειδή κάποια μέρα το πρόσωπο αυτό δεν θα βρίσκεται δίπλα σου.
Διέθετε χρόνο για την αγάπη και τον καλό λόγο, όπως επίσης και για κάθε καλή σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό.
ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ, Ο,ΤΙ!Η ζωή δεν μετριέται με τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που αυτές.... "κόβονται".