ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ...

Aionios-Eternauta

TΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ Ομιλία στα 70στά γενέθλια του.. Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Walworth μια γειτονιά του Λονδίνου και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν
έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτό με έκανε να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι  τον ελεύθερο μου χρόνο και
κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω  μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά,
ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.
Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό».
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΑΓΑΠΗ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο.Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιάς μου η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα αυτό το λέω ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
Σήμερα αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ
Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σήμερα ξέρω ότι, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.


ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ
ΠΟΥ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 
ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΤΙ ΘΑΚΑΝΕ...ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ !!!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, από τότε που ήμουν  μικρός ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα αλλά  ποτέ δεν βρήκα το θάρρος που χρειαζόταν. Τώρα που βρήκα το θάρρος και τον καιρό δεν  είμαι πια μικρός, έτσι ίσως σε απογοητεύσω  που δεν θα σου ζητήσω ό,τι συνήθως κουβαλάς  στο σάκο σου.Τώρα, λόγω ηλικίας, εκτός των  άλλων είμαι αρκετά γενναιόδωρος και δεν θέλω  μόνο να μου φέρεις αλλά και να πάρεις. Αγαπητέ μου Άγιε Βασίλη. Είχα την ατυχία ή την  τύχη να καταλάβω από πολύ μικρός ότι τα  δώρα που έπαιρνα, όταν έπαιρνα, κάθε τέτοια  εποχή δεν τα έφερνες εσύ, αλλά ο πατέρας μου  Τώρα γιατί όλοι επέμεναν να με πείσουν ότι  αυτό ήταν δικό σου έργο, ποτέ δεν το κατάλαβα  Ίσως είναι ένα παιχνίδι των μεγάλων που  νομίζουν ότ τα παιδιά ποτέ δεν το κατανόησαν. Μου άρεσε όμως να τους βλέπω να πιστεύουν  ότι είχα πλήρη άγνοια και να το χαίρονται  ίσως και περισσότερο από εμένα. Τώρα  γιατί τα δώρα έπρεπε να είναι και σε κάλτσα  αυτό ήταν το τελείως ακατανόητο νομίζω και για  τους δύο. Αργότερα το έπαιζα και εγώ με τα  παιδιά μου, που κι αυτά γνώριζαν.  Βλέπεις όλη αυτή η ζωή είναι βασισμένη σε  ένα παιχνίδι που βάση του έχει το ψέμα. Πριν λίγες μέρες όμως σκέφτηκα ότι αλήθεια ή ψέμα,  χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν αυτές τις ημέρες κάτι  να σου ζητήσουν. Ίσως κανείς δεν σκέφτηκε να σου  ζητήσει να πάρεις κάτι. Έτσι αποφάσισα να είμαι εγώ  αυτός που θα κάνει την πρωτοτυπία. Βέβαια, δεν  θα σου ζητήσω να πάρεις ένα αλλά πολλά.  Να κρατάς μεγάλο σάκο και γερό. Γιατί;  Θα καταλάβεις λίγο πιο κάτω από τον μικρό  κατάλογο που ακολουθεί. Βέβαια επειδή πρέπει να τηρήσω και το έθιμο θα σου  ζητήσω να φέρεις και κάτι. Μην είσαι περίεργος.  Υπομονή. Όλα θα τα διαβάσεις στη συνέχεια. Πριν από όλα θα ήθελα να πάρεις από τους μοναχικούς  ανθρώπους τη θλίψη που τους φόρτωσε η ζωή και η μοναξιά τους και να τους φέρεις λίγη χαρά  έστω και για τις λίγες αυτές ημέρες. Να πάρεις  την λύπη και την απόγνωση από το βλέμμα των  παιδιών, που ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί έχασαν  τον ένα ή και τους δυο γονείς τους. Αυτό το  βλέμμα που δεν αφήνει και εμάς τους  «αθώους» να χαρούμε αυτές τις μέρες.  Να πάρεις την ατελείωτη νοσταλγία του  μετανάστη και να φέρεις κοντά τους την  πατρίδα που τόσο τους λείπει. Να πάρεις την απογοήτευση και να ξαναφέρεις τη  λύτρωση στον προδομένο σύντροφο. Να φέρεις στον άδικα φυλακισμένο την ελευθερία  που του τη στέρησαν και τώρα σαν το  φυλακισμένο πουλί δεν μπορεί να ανοίξει τα  φτερά του να πετάξει. Να πάρεις τη θύμηση για τα παλιά ευχάριστα  που πέρασαν και δεν θα ξαναγυρίσουν, αλλά  όχι την αξιοπρέπεια από τον ηλικιωμένο που  νιώθει πως γέρασε, που καταλαβαίνει ότι έγινε βάρος και να του φέρεις τη λύτρωση που θα τον  απαλλάξει από τους πόνους της ψυχής και του σώματος.  Ακόμα και το ήσυχο και χωρίς αγωνία τελευταίο  ταξίδι,θα είναι κι’ αυτό ένα πολύτιμο δώρο. Να πάρεις την απόγνωση από τη μάνα που βλέπει να φεύγει η ζωή από το παιδί της, γιατί  δεν έχει ούτε μια σταγόνα γάλα να του δώσει. Να πάρεις την απληστία, τη σκληρότητα και την  αγνωμοσύνη μας, που έγιναν ένας «φυσιολογικός»  τρόπος ζωής. Τέλος, για να  κρατήσουμε και το έθιμο,να φέρεις την ψυχική  υγεία σ’ αυτούς που, στοιβαγμένοι στα δημόσια  ή ιδιωτικά ψυχιατρεία, στις ελάχιστες αναλαμπές του  μυαλού τους, δεν καταλαβαίνουν που ζουν, γιατί  ζουν έτσι και σ’ αυτόν τον χώρο και πώς θα  απαλλαγούν από αυτή τη ζωή που οι ίδιοι σίγουρα  δεν την επέλεξαν.Να φέρεις τη γνώση που χάσαμε  και τις αξίες που ξεχάσαμε για να δικαιολογήσουμε  επιτέλους την ανθρώπινη ύπαρξη. Θα μπορούσα να σου γράψω πολλά να φέρεις και  πολύ περισσότερα να πάρεις, αλλά δεν θέλω να σε  βάλω σε δύσκολη θέση, γιατί ξέρω ότι αυτά που σου  ζητάω δεν περιλαμβάνονται στους κανόνες του παιχνιδιού  που παίζεις με μας, τα τόσο ατελή πλάσματα που νομίζουμε  μερικές φορές, οι φτωχοί, ότι είμαστε μικροί Θεοί. Θα σου χρωστώ ευγνωμοσύνη αν φέρεις  και πάρεις έστω και ένα από τα παραπάνω. Ακόμα και  με  ένα θα δικαιολογήσεις και θα διατηρήσεις την  φήμη σου σαν Άγιος. Σε φιλώ Ένας από αυτούς που έπαιξαν το παιχνίδι σου

Το Σπασμένο Δοχείο

Aionios-Eternauta

Μια γριά γυναίκα, Κινέζα Κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία Κρεμασμένα από τους ώμους της.
Το ένα δοχείο ήταν άψογο Και μετέφερε πάντα  Όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.
Το άλλο είχε μια ρωγμή Και στο τέλος της μακριάς διαδρομής Από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο.  Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια Η γριά κουβαλούσε καθημερινά Μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια Το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας Μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!
-Μα γιατί; ρώτησε η γριά. -Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;
-Ε, να! -Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου Και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!
Η γριά χαμογέλασε: -Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά Και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου! Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό Αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης Να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει τις “ρωγμές” του και τις “αδυναμίες” του Που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.
Κάθε “ρωγμή” μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα Αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας. 
“Ραγισμένοι” φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου Και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.
Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν τη γριά γυναίκας της ιστορίας μας Τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο Σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!

Πόσο βαρύ είναι ένα ποτήρι με νερό

Aionios-Eternauta

NA ΘΥΜΑΣΑΙ!!!!!! Μία ψυχολόγος περπατούσε ανάμεσα στο κοινό της όση ώρα τους μιλούσε 
για την διαχείριση του άγχους. Την στιγμή που ύψωσε ένα ποτήρι με νερό, όλοι σκέφτηκαν ότι θα έκανε την κλασική ερώτηση "είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο;". 
Αντί για αυτό όμως, εκείνη, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο της, έκανε την ερώτηση: 

"Πόσο βαρύ είναι ένα ποτήρι με νερό;"  
Διάφορες απαντήσεις ακούστηκαν με διακύμανση από 100 ως  300 γραμμάρια.Εκείνη απάντησε: 

“Το απόλυτο βάρος του δεν έχει σημασία. Εξαρτάται από το πόση ώρα το κρατάμε. Αν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι πρόβλημα. Αν το κρατήσω για μία ώρα, θα μου πονέσει ο ώμος. Αν το κρατήσω για μία ημέρα, θα μουδιάσει ο ώμος μου και θα παραλύσω.”  Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο περισσότερο το κρατήσω τόσο πιο βαρύ θα γίνεται." 
Και συνέχισε: "Τα άγχη και οι ανησυχίες στη ζωή είναι ακριβώς όπως αυτό το ποτήρι νερό. Αν τα σκέφτεστε λίγο δεν θα συμβεί τίποτε. Αν τα σκέφτεστε κάπως παραπάνω, θα αρχίζουν να σας ενοχλούν. Και αν τα σκέφτεστε συνεχώς, θα αισθανθείτε παράλυτοι - ανίκανοι να κάνετε οτιδήποτε".  Να θυμάσαι να αφήνεις το ποτήρι κάτω.

ΟΤΑΝ Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΝΙΤΣΕ...

Aionios-Eternauta
Μια μέρα εκεί που διάβαζα σκυμμένος στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, μια κοπέλα με ζύγωσε κι έγειρε από πάνω μου. Κρατούσε ανοιχτό ένα βιβλίο κι είχε βάλει το χέρι της κάτω από τη φωτογραφία ενός αντρός που 'χε το βιβλίο, για να κρύψει τ' όνομά του, και με κοίταζε με κατάπληξη. 
-Ποιος είναι αυτός; με ρώτησε δείχνοντάς μου την εικόνα. Σήκωσα τους ώμους: -Πώς θέλετε να ξέρω; Είπα.
-Μα είστε εσείς, έκαμε η κοπέλα, εσείς, απαράλλαχτος. Κοιτάχτε το μέτωπο, τα πυκνά φρύδια, τα βαθουλά μάτια. Μονάχα που αυτός είχε χοντρά κρεμαστά μουστάκια, κι εσείς δεν έχετε.
Κοίταξα αλαφιασμένος: -Ποιος είναι λοιπόν; Έκανα προσπαθώντας ν' αναμερίσω το χέρι της κοπέλας, να δω τ' όνομα.
-Δεν τον γνωρίζετε; Πρώτη φορά τον βλέπετε;
Ο Νίτσε! Ο Νίτσε! Είχα ακούσει τ' όνομά του, μα δεν είχα ακόμα τίποτα διαβάσει δικό του.
-Δε διαβάσατε τη Γένεση της Τραγωδίας, το Ζαρατούστρα του; Για τον Αιώνιο Γυρισμό, για τον Υπεράνθρωπο;
-Τίποτα, τίποτα, απαντούσα ντροπιασμένος, τίποτα.
-Περιμένετε! Είπε κι έφυγε η κοπέλα πεταχτή.
Σε λίγο μου 'φερνε το Ζαρατούστρα.
-Να, είπε γελώντας, να λιονταρίσια θροφή για το μυαλό σας – αν έχετε μυαλό. Κι αν το μυαλό σας πεινάει.
Ετούτη στάθηκε μια από τις πιο αποφασιστικές στιγμές της ζωής μου. Εδώ, στη Βιβλιοθήκη της Άγιας Γενεβιέβης, με τη μεσολάβηση μιας άγνωστης φοιτήτριας, μου 'χε στήσει καρτέρι η μοίρα μου. Εδώ με περίμενε, φλογερός, αιματωμένος, μεγάλος πολεμιστής, ο Αντίχριστος. Στην αρχή με κατατρόμαξε. Τίποτα δεν του 'λειπε: αναίδεια κι αλαζονεία, μυαλό απροσκύνητο, λύσσα κατα-στροφής, σαρκασμός, κυνισμός, ανόσιο γέλιο, όλα τα νύχια, τα δόντια και τα φτερά του Εωσφόρου.
Μα με είχε συνεπάρει η ορμή του κι η περηφάνια, με είχε μεθύσει ο κίντυνος και βυθίζουμουν μέσα στο έργο του με λαχτάρα και τρόμο, σα να 'μπαινα σε βουερή ζούγκλα, γεμάτη πεινασμένα θεριά και ζαλιστικά σερνικολούλουδα. Βιάζουμουν να τελειώσουν τα μαθήματα στη Σορβόννη, να βραδιάσει, να γυρίσω σπίτι, να 'ρθει η σπιτονοικοκυρά να ανάψει το τζάκι και ν' ανοίξω τα βιβλία του -πυργώνουνταν όλα απάνω στο τραπέζι μου- και να αρχίζω μαζί του το πάλεμα.
Σιγά σιγά είχα συνηθίσει τη φωνή του, την κομμένη ανάσα του, τις κραυγές του πόνου του. Δεν ήξερα, τώρα το μάθαινα, πως κι ο Αντίχριστος αγωνίζεται κι υποφέρει όπως κι ο Χριστός και πως κάποτε, στις στιγμές του πόνου τους, τα πρόσωπά τους μοιάζουν. Ανόσιες μου φάνταζαν βλαστήμιες τα κηρύγματά του, κι ο Υπεράνθρωπός του δολοφόνος του Θεού.
Κι όμως μια μυστική γοητεία είχε ο αντάρτης ετούτος, μαυλιστικό ξόρκι τα λόγια του, που ζάλιζε και μεθούσε κι έκανε την καρδιά σου να χορεύει. Αλήθεια, ένας χορός διονυσιακός ο στοχασμός του, ένας όρθιος παιάνας που υψώνεται θριαμβευτικά στην πιο ανέλπιδη στιγμή της ανθρώπινης κι υπερανθρώπινης τραγωδίας. Καμάρωνα, χωρίς να το θέλω, τη θλίψη του, την παλικαριά του και την αγνότητα και τις στάλες τα αίματα που περιράντιζαν το μέτωπό του, σαν να φορούσε και τούτος, ο Αντίχριστος, αγκάθινο στεφάνι.
Σιγά σιγά, χωρίς να το 'χω διόλου συνειδητά στο νου μου, οι δυο μορφές, Χριστός κι Αντίχριστος, έσμιγαν. Δεν ήταν λοιπόν ετούτοι οι δυο, προαιώνιοι οχτροί, δεν είναι ο Εωσφόρος αντίμαχος του Θεού, μπορεί ποτέ το Κακό να μπει στην υπηρεσία του Καλού και να συνεργαστεί μαζί του; Με τον καιρό όσο μελετούσα το έργου του αντίθεου προφήτη, ανέβαινα από σκαλί σε σκαλί σε μια μυστική παράτολμη ενότητα. Το Καλό και το Κακό, έλεγα, είναι οχτροί, να το πρώτο σκαλοπάτι της μύησης.

Το Καλό και το Κακό είναι συνεργάτες, αυτό είναι το δεύτερο, το πιο αψηλό σκαλοπάτι της μύησης. Το Καλό και το Κακό είναι ένα! Αυτό 'ναι το πιο αψηλό, όπου ως τώρα μπόρεσα να φτάσω σκαλοπάτι. Λιονταρίσια η τροφή που με τάισε ο Νίτσε στην πιο κρίσιμη, την πιο πεινασμένη στιγμή της νιότης. Θράσεψα, δεν μπορούσα πια να χωρέσω στο σημερινό άνθρωπο, όπως εκατάντησε, μήτε στο Χριστό, όπως τον κατάντησαν.
Α! φώναζα αγανακτισμένος, η παμπόνηρη θρησκεία που μετατοπίζει τις αμοιβές και τιμωρίες σε μελλούμενη ζωή, για να παρηγορήσει τους σκλάβους, τους κιότηδες, τους αδικημένους, και να μπορέσουν να βαστάξουν αγόγγυστα τη σίγουρη ετούτη επίγεια ζωή και να σκύβουν υπομονετικά το σβέρκο στους αφεντάδες! Τι οβραίικη Αγία Τράπεζα η θρησκεία ετούτη, που δίνεις μια πεντάρα στην επίγεια ζωή κι εισπράττεις αθάνατα εκατομμύρια στην άλλη! Τι απλοϊκότητα, τι πονηριά, τι τοκογλυφία! Όχι, δεν μπορεί να 'ναι λεύτερος που ελπίζει Παράδεισο ή που φοβάται την Κόλαση.

Ντροπή πια να μεθούμε στις ταβέρνες της ελπίδας! Ή κάτω στα υπόγεια του φόβου. Πόσα χρόνια και δεν το 'χα καταλάβει, κι έπρεπε να 'ρθει ο άγριος ετούτος προφήτης να μου ανοίξει τα μάτια!
Κι άξαφνα η Εκκλησία του Χριστού, όπως την κατάντησαν οι ρασοφόροι, μου φάνταξε μια μάντρα, όπου μερόνυχτα βελάζουν, ακουμπώντας το ένα στο άλλο, χιλιάδες πρόβατα κυριεμένα από πανικό κι απλώνουν το λαιμό κι αγλείφουν το χέρι και το μαχαίρι που τα σφάζει. Κι άλλα τρέμουν γιατί φοβούνται πως θα σουβλίζουνται αιώνια στις φλόγες, κι άλλα βιάζουνται να σφαχτούν για να βόσκουν στους αιώνες των αιώνων σε αθάνατο ανοιξιάτικο χορτάρι.
  Πηγή:logiosermis iefimerida.gr

aionios-eternauta:  Μη Με ρωτήσετε Τίποτα άλλο! Ζυγιάσετε τα σχοινιά στον Αετό της Ψυχής σας και Αμολήσετε τον Κόντρα στον Άνεμο..

Aionios-Eternauta

Ένας ιδιοκτήτης pet-shop στην Αυστρία, είχε αναρτήσει μια πινακίδα έξω από το κατάστημα του, που έγραφε: ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΚΟΥΤΑΒΙΑ.

Ένα μικρό αγόρι είδε την πινακίδα και μπήκε στο κατάστημα ρωτώντας:

"Πόσα χρήματα θέλετε για να μου δώσετε ένα κουτάβι"; Ο ιδιοκτήτης απάντησε πως κόστιζαν από 30 έως 50 δολάρια.

Ο μικρός, βγάζοντας ελάχιστα χρήματα από την τσέπη του είπε: " Δυστυχώς έχω μόνο 2 δολάρια, μπορώ τουλάχιστον να χαζέψω λίγο τα κουτάβια";

Ο ιδιοκτήτης χαμογέλασε και σφύριξε δυνατά. Μια Σκυλίτσα μπήκε στο δωμάτιο, ακολουθούμενη από 5 Kουταβάκια. Το ένα από αυτά κούτσαινε, με ποτέλεσμα να μείνει λίγο πιο πίσω από τα άλλα κουταβάκια. Τότε ο μικρός ρώτησε: "Τι έχει αυτό το κουτάβι και κουτσαίνει"; Ο ιδιοκτήτης του εξήγησε πως το κουταβάκι είχε γεννηθεί με πρόβλημα στο γοφό και πως θα έμενε έτσι σε όλη του τη ζωή.

Ο μικρός ενθουσιασμένος είπε στον μαγαζάτορα: "θέλω να το αγοράσω" του φώναξε αποφασιστικά.

Ο άντρας γέλασε και του είπε: "Όχι, δεν νομίζω να θέλεις ένα τέτοιο κουτσό κουτάβι. Αλλά αν επιμένεις μπορώ να σου το χαρίσω"... Ο μικρός ήταν περήφανος και του είπε ότι θα προτιμούσε να αγοράσει το κουτάβι έστω και με ευκολίες και θα έκανε τα αδύνατα δυνατά να ξεπληρώσει το χρέος του στον ιδιοκτήτη του pet shop, δίνοντας ένα ποσό κάθε μήνα.

Ο άντρας γέλασε ξανά και είπε: " το κουτάβι αυτό είναι άχρηστο, πραγματικά δεν σου χρειάζεται, ποτέ δεν θα μπορέσει να τρέξει και να παίξει μαζί σου όπως τα άλλα σκυλιά...".

Τότε ο μικρός σήκωσε το μπατζάκι από το παντελόνι του και άφησε να ξεπροβάλλει το αριστερό του πόδι, το οποίο υποστηριζόταν από ένα μεταλλικό σίδερο. "Όπως βλέπετε, ούτε και εγώ θα μπορέσω να τρέξω και να παίξω μαζί του... επομένως το κουτάβι θα έχει κάποιον που το καταλαβαίνει...".

Ο άντρας δάγκωνε τώρα τα χείλη του μην ξέροντας τι να πει. Δακρυσμένος, προσπάθησε να χαμογελάσει και είπε: "εύχομαι... όλα τα κουτάβια να βρουν κάποτε ένα ιδιοκτήτη σαν κι εσένα"...

Στην ζωή δεν μετράει το ποιος είσαι αλλά το αν κάποιος σε αγαπά, σε δέχεται και σε εκτιμά γι' αυτό που είσαι χωρίς όρους.

Aionios-Eternauta


Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη. 

Tο γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει… 

«Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;»  

Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: «Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ό,τι μας περιμένει μετά.» 

Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: «Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πώς θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως ή άλλως;»  

Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: «Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα μας!»  

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: «Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα – έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!» 

Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: «Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ό,τι είμαστε εδώ.» 

Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: «Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μία μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!» 

Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: «Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πώς ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση. Αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει.» 

Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: «Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά πού είναι αυτή; Θα ήθελα να σε ρωτήσω». 

Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: «Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ’ αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!» 

Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: «Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της -είναι αρκετά προφανές- διότι απλά, δεν υπάρχει!» 

Το μικρό που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: «Μερικές φορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Ή να χαϊδεύει τον κόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά ότι η γέννηση είναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!»

Σχόλιο: Για όσους Πιστεύουν Αυτό που δε Φαίνεται, γι` αυτούς που Ονειρεύονται και Πιστεύουν πως για κάποιο λόγο γίνονται όλα και ότι κάτι άλλο υπάρχει για όλους μας. Καλή Συνέχεια Συνταξιδιώτες στο ταξίδι της Ζωής.