Aionios-Eternauta

Σε διαγωνισμό που έγινε στην Ουάσινγκτον πρίν από περίπου 15 χρόνια για τον καταλληλότερο χαρακτηρισμό ενός λαού, εκείνου που θα παρουσιάζει καλύτερα την
ψυχολογία του, πήραν μέρος περίπου ένα εκατομμύριο άτομα.
Δεκαπενταμελής επιτροπή από επιστήμονες επέλεξε ομόφωνα και βράβευσε
τον δικαστή Ν. Κέλλυ για τον επιτυχημένο χαρακτηρισμό του Έλληνα.

"Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης ιστορίας, γράφει ο δικαστής, ο Ελληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος από τις περιστάσεις, αν και από  διανοητική άποψη, κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. Ο Ελληνας είναι
ευφυέστατος αλλά και εγωιστής, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά γεμάτος προλήψεις, θερμόαιμος, ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής. Εκτισε τον Παρθενώνα και αφού μέθυσε από την αίγλη του, τον άφησε
αργότερα να γίνει στόχος των έριδων, ανέδειξε τον Σωκράτη για να τον
δηλητηριάσει, θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει, υπηρέτησε
τον Αριστοτέλη για να τον καταδιώξει, γέννησε τον Βενιζέλο για να τον
δολοφονήσει. Εκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει, έφερε το '21
για να το διακυβεύσει, δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει.
Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να τη θάψει. Κόπτεται τη μία
στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί αυτόν που αρνιέται να
υπηρετήσει το ψέμα. Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, περίεργο, εγωπαθές και
σοφόμωρο, ο Ελληνας. Λυπηθείτε τον, θαυμάστε τον αν θέλετε..
Κι αν μπορείτε προσπαθήστε να τον ταξινομήσετε".

Θά άλλαζε έστω και μία γραμμή σήμερα???

Aionios-Eternauta

”Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη.

Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».
Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις.  Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.
Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.
-«Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.
-«Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»
Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.
-«Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης
-«Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια. Μετά την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει. Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.
-«Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»
-«Α αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρα θα είναι δωρεάν»
Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι. Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά. Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ. Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά. Τι ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια. Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα.
-«Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσεις προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα»
-«Ευχαριστώ»
-«Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης.
Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»
-«Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει»
Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο. Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.
-«Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;»
Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.
-«Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»
Ο άνθρωπος με την πίπα άναψε την πίπα του και του είπε:
-«Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ LECTURES BUREAU

Ο ΑΕΤΟΣ...

Aionios-Eternauta

‘Ενας βοσκός ζούσε σε μια καλύβα κοντά σε κάποιο δάσος και λίγο πιο μακρυά από το βουνό είχε το κοτέτσι του και το κοπάδι με τις κατσίκες.
Τη χρονιά εκεί η ξηρασία ήταν μεγάλη και δεν υπήρχε χορτάρι. Έτσι, ο βοσκός αποφάσισε να πάει τις κατσίκες του στην κορυφή του βουνού, όπου η υγρασία πιθανόν να ήταν μεγαλύτερη και όπου ήλπιζε να βρει δροσερό χορτάρι για τα ζώα του.
Όταν έφτασε εκεί ψηλά, άφησε τα ζώα του να βοσκήσουν ώρες πολλές, ώσπου νύχτωσε και αποφάσισε να κατέβει στην καλύβα του. Κατηφορίζοντας με το κοπάδι του είδε μπροστά του μια μεγάλη αετοφωλιά. Πλησιάζοντας, αντίκρισε δυο αετόπουλα, το ένα σκοτωμένο αφού είχε πέσει έξω από την φωλιά, και το άλλο, αν και σάλευε, έδειχνε σοβαρά τραυματισμένο.O βοσκός δεν συμπαθούσε καθόλου τους αετούς διότι τους θεωρούσε εχθρικά πουλιά. Κάποτε είχαν επιτεθεί στις κατσίκες του και του είχαν πάρει μια κότα. Λυπήθηκε όμως το τραυματισμένο πουλάκι και το πήρε μαζί του στην καλύβα του. εκεί το περιποιήθηκε όπως μπορούσε και το τάιζε με κομματάκια κρέας αφήνοντας τη φύση να κάνει τα υπόλοιπα. Το πουλί έγινε καλά και άρχισε να μεγαλώνει, ώσπου έγινε ένας μεγάλος, εντυπωσιακός αετός.

Από την στιγμή που το αετόπουλο ενηλικιώθηκε, τα πράγματα άλλαξαν. Ο βοσκός, που ήταν περήφανος για το καλό που είχε κάνει, άρχισε να ανησυχεί. Δεν μπορούσε με τίποτα να ξεχάσει τις εικόνες που είχαν χαραχτεί στη μνήμη του για όσα είχαν κάνει στο παρελθόν οι αετοί στις κατσίκες και στις κότες του.
Μια μέρα, ο βοσκός πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τον αετό στο δάσος, νομίζοντας ότι η φύση θα τον βοηθούσε πλέον να επιβιώσει μόνος του.
Τρεις φορές ο βοσκός άφησε τον αετό στο δάσος και τρεις φορές ο αετός τον ακολούθησε χοροπηδώντας στο έδαφος.
Ο βοσκός είχε απελπιστεί, δεν ήξερε τι να κάνει. Τότε, του ήρθε μια τρελή ιδέα: να βάλει τον αετό στο κοτέτσι!
Μόλις οι κότες είδαν το μεγάλο αυτό πουλί που τόσο έτρεμαν, αποτραβήχτηκαν τρομαγμένες. Όταν όμως είδαν που καθόταν ήσυχος και δεν τις ενοχλούσε, σιγά σιγά συνήθισαν την παρουσία του. Τα χρόνια περνούσαν και ο οικόσιτος αετός έμαθε να ζει σαν κότα.Έτρωγε ότι και οι κότες, περπατούσε όπως οι κότες, μάλιστα έφτασε στο σημείο να κακαρίζει όπως αυτές.
Κάποτε, λοιπόν, έφτασε στο χωριό ένας φυσιοδίφης που μελετούσε τους αετούς της περιοχής.
Περνώντας από την καλύβα του βοσκού, έμεινε με το στόμα ανοιχτό μόλις αντίκρισε το αλλόκοτο θέαμα: έναν αετό σε κοτέτσι!
Έτρεξε και χτύπησε με επιμονή την πόρτα του βοσκού, ο οποίος ακούγοντας τις φωνές βγήκε έξω τρομαγμένος.
“Ποιος είστε, τι θέλετε;”
“Σας ζητώ συγνώμη, είμαι φυσιοδίφης και μελετώ τους αετούς. Μα μόλις πριν λίγο είδα κάτι ασυνήθιστο, έναν αετό να ζει μαζί με τις κότες!”.
Ο βοσκός κατάλαβε τον λόγο της έκπληξής του και τον κάλεσε στην καλύβα του για να του διηγηθεί την ιστορία του:πως βρήκε, γιάτρεψε και μεγάλωσε τον αετό μαζί με τις κότες.
Ο φυσιοδίφης άκουγε συνεπαρμένος, ώσπου κάποια στιγμή ένα απλό σχόλιο του βοσκού τον “τάραξε”.
“Όπως καταλαβαίνετε, φίλε μου, το πουλί έχει ζήσει τόσο καιρό με τις κότες, ώστε μέσα του δεν είναι πλέον παρά μια κότα”.
“Πραγματικά λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω μαζί σας”, αποκρίθηκε ο φυσιοδίφης.
“Αφού διαφωνείτε, γιατί δεν μου το αποδεικνύετε, παίρνοντας τον αετό και προτρέποντάς τον να πετάξει:”.
Πράγματι ο φυσιοδίφης πήγε στο κοτέτσι, πήρε τον αετό κι έκανε το πρώτο πράγμα που του ήρθε στο νου, τον πέταξε στον αέρα φωνάζοντας “Πέτα!”
Το ζώο έπεσε σαν μολύβι και κρύφτηκε σε μια γωνιά του κοτετσιού.
Ο βοσκός μόρφασε ειρωνικά, αλλά ο φυσιοδίφης δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια.
Πήρε μια σκάλα και την στήριξε σ’ έναν από τους τοίχους της καλύβας. Ξαναμπήκε στο κοτέτσι, έπιασε τον αετό και ανέβηκαν μαζί στη σκεπή. Από εκεί άφησε τον αετό να φύγει, λέγοντας ξανά “Πέτα!”. Το καημένο το ζώο έπεσε καταγής ξεπουπουλιασμένο και για μια στιγμή έμεινε ασάλευτο. Όταν συνήλθε από την τρομάρα του, αμέσως κρύφτηκε στο κοτέτσι.
Τότε ο βοσκός του είπε:
” Αν συνεχίσεις έτσι, θα σκοτώσεις την κότα μου”.
Για κάποιο λόγο και παρά τις αποδείξεις για το αντίθετο και τις επικρίσεις του βοσκού, ο φυσιοδίφης ήταν απολύτως βέβαιος πως το πνεύμα ενός αετού δεν πεθαίνει ποτέ, γι’αυτό επέμεινε.
Ξάφνου, τράβηξε την προσοχή του κάτι.
“Τι είναι αυτό που φαίνεται στο βάθος;”.
“Η κορυφή του βουνού όπου βρήκα τον αετό. Γιατί;”.
“Διότι θα τον πάω εκεί, στο μέρος που γεννήθηκε και ίσως θυμηθεί τις ρίζες του και νιώσει ότι μπορεί να πετάξει”.
“Δεν είσαι με τα καλά σου, μου φαίνεται. Αρνείσαι να δεχτείς ότι έχεις άδικο”.
Ο φυσιοδίφης δεν είπε τίποτα, απλώς ανέλαβε δράση. Μπήκε ξανά στο κοτέτσι, πήρε τον αετό και άρχισε να περπατά με το βλέμμα καρφωμένο στην βουνοκορφή. Ο βοσκός άρπαξε ένα φανάρι και τον ακολούθησε. Όλη νύχτα ανηφόριζαν το βουνό, με τον φυσιοδίφη να προσπαθεί να σκεφτεί τρόπους για να ξυπνήσει το κοιμισμένο πνεύμα του αετού.
Όταν έφτασαν στην κορυφή όπου είχε γεννηθεί ο αετός, άρχισε να ξημερώνει και τότε ο φυσιοδίφης πρόσεξε κάτι περίεργο: ο αετός κρυβόταν από τον ήλιο.
Χωρίς καλά καλά να ξέρει γιατί, άρπαξε το πουλί από το λαιμό και το ανάγκασε να κοιτάξει τον ήλιο.
Τότε, ο αετός έκανε κάτι παράξενες κινήσεις, άνοιξε τα υπέροχα φτερά του και πέταξε.
Εκείνη τη μέρα ο αετός θυμήθηκε ποιος ήταν και ανέκτησε την πραγματική του ταυτότητα, που δεν ήταν εκείνη της κότας αλλά του αετού!

[ Ο αετός δεν είναι καλύτερος από την κότα, αλλά βλέπει ογδόντα δυο φορές καλύτερα από αυτήν.
Επιπλέον, ο αετός βλέπει τοπία που μια κότα ούτε να ονειρευτεί δεν μπορεί.

Βέβαια, η ζωή μιας κότας είναι πιο άνετη, αφού έχει την τροφή της εξασφαλισμένη, ενώ ο αετός πρέπει να κυνηγήσει΄ το τίμημα όμως που πληρώνει ίσως είναι υπερβολικά υψηλό, αφού πρόκειται για την άσκηση της ελευθερίας του.]ον εαυτό σου

Μάριο Αλόνσο Πουτζ

Ήταν άνθρωπος

Aionios-Eternauta

Ήταν άνθρωπος

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα. 

Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια της γριούλας, δεν μίλησε. 

 
Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου». 

Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται». Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. 
«Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. «Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δεν θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλ’ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

Στην επόμενη στάση ένα παλληκάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσική. 
Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουργια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παλληκάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. 
«Γιαγιά, είπε, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». 
Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. 
«Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

Πηγή: Ηλεκτρονικό Περιοδικό "Το Γράμμα", Τεύχος 100.

Καλή Χρονιά συνάνθρωποι. Πολλοί μα και λίγοι ! Φροντίστε στην νέα χρονιά την εντροπία του σύμπαντος & για τη μεταφορά,  Aionios Eternauta..ή αιώνιος ταξιδευτής του διαστήματος.


(Βιβλιογραφία: http://www.ideotopos.gr/posts/science/467-%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%83-%CE%AE-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83-%CE%B6%CF%89%CE%B7%CF%83.html

Eμπιστοσύνη στον εαυτό μας

Κάποτε ένας επιχειρηματίας ήταν πνιγμένος στα χρέη και δεν μπορούσε να βρει κάποια διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Οι πιστωτές και οι προμηθευτές του ζητούσαν τα χρήματά τους καθημερινά. Μια μέρα πήγε μια βόλτα στα πάρκο για να ξεχαστεί από τις δυσάρεστες σκέψεις, αλλά οι σκέψεις αυτές έμεναν κολλημένες στο μυαλό τους. Ο άντρας προσπαθούσε να σκεφτεί κάποιον τρόπο για να σώσει την επιχείρησή του από την χρεοκοπία. Ξαφνικά, ένας γέρος άντρας εμφανίστηκε μπροστά του. “Βλέπω, ότι κάτι σε προβληματίζει. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μου το πρόβλημά σου”, του είπε. Ο επιχειρηματίας του είπε για τα προβλήματά του, την έλλειψη χρημάτων και την άρνηση της τράπεζας να του δώσει κάποια επιπλέον πίστωση για να προωθήσει την επιχείρησή του. Ο γέρος τον άκουσε χωρίς να διακόψει καθόλου και στην συνέχεια του είπε: “Νομίζω, ότι μπορώ να σε βοηθήσω.” Ρώτησε τον επιχειρηματία το όνομά του, συμπλήρωσε μια επιταγή και την έδωσε στον έκπληκτο επιχειρηματία. “Πάρε αυτά τα χρήματα. Θα τα ξαναπούμε στο ίδιο σημείο σε έναν χρόνο ακριβώς και μπορείς να μου δώσεις τότε τα χρήματά μου πίσω.” Πριν καν το καταλάβει ο επιχειρηματίας, ο άντρας είχε χαθεί στο πλήθος. Ο επιχειρηματίας κοίταξε την επιταγή. Το ποσό που έγραφε πάνω ήταν 500.000 δολάρια και το όνομα του άντρα ήταν Τζον Ροκφέλερ, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. “Μπορώ να λύσω όλα μου τα προβλήματα αμέσως”, σκέφτηκε ο επιχειρηματίας. Αντ’ αυτού ο άντρας προτίμησε να βάλει την επιταγή στο χρηματοκιβώτιο του, επειδή σκέφτηκε, ότι η ύπαρξη και μόνο των χρημάτων αυτών του έδινε την δύναμη να βρει τρόπο να σώσει την επιχείρησή του. Με ανανεωμένο σθένος, έκλεισε κάποιες καλές συμφωνίες και κατάφερε να επιμηκύνει τους όρους των πληρωμών τους. Μπόρεσε να κάνει κάποιες μεγάλες πωλήσεις. Μέσα σε λίγους μήνες μπόρεσε να ξεπληρώσει τα χρέη του και να κερδίσει κάποια χρήματα. Ένα χρόνο αργότερα γύρισε στο πάρκο με την επιταγή. Την καθορισμένη ώρα ο γέρος εμφανίστηκε. Ο επιχειρηματίας ήταν έτοιμος να δώσει την επιταγή πίσω στον γέρο, όταν μια νοσοκόμα πήγε τρέχοντας και έπιασε τον γέρο. “Ευτυχώς, το έπιασα”, είπε η νοσοκόμα, “ελπίζω να μην σας ενόχλησε. Πολλές φορές, φεύγει από το σκάει από το σπίτι και λέει στον κόσμο, ότι είναι ο Τζον Ροκφέλερ.” Ο επιχειρηματίας στάθηκε σοκαρισμένος. Όλη την προηγούμενη χρονιά, δούλευε ασταμάτητα, πούλαγε και αγόραζε, πιστεύοντας, ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιταγή για να σώσει την επιχείρησή του. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε, ότι δεν ήταν τα χρήματα που τον έσωσαν. Ήταν η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και η αυτοπεποίθηση, που του έδωσαν την δύναμη να πετύχει όλα όσα ήθελε. Να θυμάστε, ότι σε κρίσιμες στιγμές η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας παίζει σημαντικό ρόλο.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/mia-katapliktiki-paravoli-gia-tin-empistosini-ston-eafto-mas/

Aionios-Eternauta 

Κάποτε ένας επιχειρηματίας ήταν πνιγμένος στα χρέη και δεν μπορούσε να βρει κάποια διέξοδο από αυτή την κατάσταση. 

Οι πιστωτές και οι προμηθευτές του ζητούσαν τα χρήματά τους καθημερινά. Μια μέρα πήγε μια βόλτα στα πάρκο για να ξεχαστεί από τις δυσάρεστες σκέψεις, αλλά οι σκέψεις αυτές έμεναν κολλημένες στο μυαλό τους. 

Ο άντρας προσπαθούσε να σκεφτεί κάποιον τρόπο για να σώσει την επιχείρησή του από την χρεοκοπία. 

Ξαφνικά, ένας γέρος άντρας εμφανίστηκε μπροστά του. “Βλέπω, ότι κάτι σε προβληματίζει. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μου το πρόβλημά σου”, του είπε. 

Ο επιχειρηματίας του είπε για τα προβλήματά του, την έλλειψη χρημάτων και την άρνηση της τράπεζας να του δώσει κάποια επιπλέον πίστωση για να προωθήσει την επιχείρησή του. 

Ο γέρος τον άκουσε χωρίς να διακόψει καθόλου και στην συνέχεια του είπε: “Νομίζω, ότι μπορώ να σε βοηθήσω.” Ρώτησε τον επιχειρηματία το όνομά του, συμπλήρωσε μια επιταγή και την έδωσε στον έκπληκτο επιχειρηματία. “Πάρε αυτά τα χρήματα. Θα τα ξαναπούμε στο ίδιο σημείο σε έναν χρόνο ακριβώς και μπορείς να μου δώσεις τότε τα χρήματά μου πίσω.” Πριν καν το καταλάβει ο επιχειρηματίας, ο άντρας είχε χαθεί στο πλήθος. 

Ο επιχειρηματίας κοίταξε την επιταγή. Το ποσό που έγραφε πάνω ήταν 500.000 δολάρια και το όνομα του άντρα ήταν Τζον Ροκφέλερ, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. “Μπορώ να λύσω όλα μου τα προβλήματα αμέσως”, σκέφτηκε ο επιχειρηματίας. Αντ’ αυτού ο άντρας προτίμησε να βάλει την επιταγή στο χρηματοκιβώτιο του, επειδή σκέφτηκε, ότι η ύπαρξη και μόνο των χρημάτων αυτών του έδινε την δύναμη να βρει τρόπο να σώσει την επιχείρησή του. Με ανανεωμένο σθένος, έκλεισε κάποιες καλές συμφωνίες και κατάφερε να επιμηκύνει τους όρους των πληρωμών τους. Μπόρεσε να κάνει κάποιες μεγάλες πωλήσεις. Μέσα σε λίγους μήνες μπόρεσε να ξεπληρώσει τα χρέη του και να κερδίσει κάποια χρήματα. Ένα χρόνο αργότερα γύρισε στο πάρκο με την επιταγή. Την καθορισμένη ώρα ο γέρος εμφανίστηκε. Ο επιχειρηματίας ήταν έτοιμος να δώσει την επιταγή πίσω στον γέρο, όταν μια νοσοκόμα πήγε τρέχοντας και έπιασε τον γέρο. “Ευτυχώς, το έπιασα”, είπε η νοσοκόμα, “ελπίζω να μην σας ενόχλησε. Πολλές φορές, φεύγει από το σκάει από το σπίτι και λέει στον κόσμο, ότι είναι ο Τζον Ροκφέλερ.” Ο επιχειρηματίας στάθηκε σοκαρισμένος. Όλη την προηγούμενη χρονιά, δούλευε ασταμάτητα, πούλαγε και αγόραζε, πιστεύοντας, ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιταγή για να σώσει την επιχείρησή του. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε, ότι δεν ήταν τα χρήματα που τον έσωσαν. Ήταν η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και η αυτοπεποίθηση, που του έδωσαν την δύναμη να πετύχει όλα όσα ήθελε. Να θυμάστε, ότι σε κρίσιμες στιγμές η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας παίζει σημαντικό ρόλο.

Κάποτε ένας επιχειρηματίας ήταν πνιγμένος στα χρέη και δεν μπορούσε να βρει κάποια διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Οι πιστωτές και οι προμηθευτές του ζητούσαν τα χρήματά τους καθημερινά. Μια μέρα πήγε μια βόλτα στα πάρκο για να ξεχαστεί από τις δυσάρεστες σκέψεις, αλλά οι σκέψεις αυτές έμεναν κολλημένες στο μυαλό τους. Ο άντρας προσπαθούσε να σκεφτεί κάποιον τρόπο για να σώσει την επιχείρησή του από την χρεοκοπία. Ξαφνικά, ένας γέρος άντρας εμφανίστηκε μπροστά του. “Βλέπω, ότι κάτι σε προβληματίζει. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μου το πρόβλημά σου”, του είπε. Ο επιχειρηματίας του είπε για τα προβλήματά του, την έλλειψη χρημάτων και την άρνηση της τράπεζας να του δώσει κάποια επιπλέον πίστωση για να προωθήσει την επιχείρησή του. Ο γέρος τον άκουσε χωρίς να διακόψει καθόλου και στην συνέχεια του είπε: “Νομίζω, ότι μπορώ να σε βοηθήσω.” Ρώτησε τον επιχειρηματία το όνομά του, συμπλήρωσε μια επιταγή και την έδωσε στον έκπληκτο επιχειρηματία. “Πάρε αυτά τα χρήματα. Θα τα ξαναπούμε στο ίδιο σημείο σε έναν χρόνο ακριβώς και μπορείς να μου δώσεις τότε τα χρήματά μου πίσω.” Πριν καν το καταλάβει ο επιχειρηματίας, ο άντρας είχε χαθεί στο πλήθος. Ο επιχειρηματίας κοίταξε την επιταγή. Το ποσό που έγραφε πάνω ήταν 500.000 δολάρια και το όνομα του άντρα ήταν Τζον Ροκφέλερ, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. “Μπορώ να λύσω όλα μου τα προβλήματα αμέσως”, σκέφτηκε ο επιχειρηματίας. Αντ’ αυτού ο άντρας προτίμησε να βάλει την επιταγή στο χρηματοκιβώτιο του, επειδή σκέφτηκε, ότι η ύπαρξη και μόνο των χρημάτων αυτών του έδινε την δύναμη να βρει τρόπο να σώσει την επιχείρησή του. Με ανανεωμένο σθένος, έκλεισε κάποιες καλές συμφωνίες και κατάφερε να επιμηκύνει τους όρους των πληρωμών τους. Μπόρεσε να κάνει κάποιες μεγάλες πωλήσεις. Μέσα σε λίγους μήνες μπόρεσε να ξεπληρώσει τα χρέη του και να κερδίσει κάποια χρήματα. Ένα χρόνο αργότερα γύρισε στο πάρκο με την επιταγή. Την καθορισμένη ώρα ο γέρος εμφανίστηκε. Ο επιχειρηματίας ήταν έτοιμος να δώσει την επιταγή πίσω στον γέρο, όταν μια νοσοκόμα πήγε τρέχοντας και έπιασε τον γέρο. “Ευτυχώς, το έπιασα”, είπε η νοσοκόμα, “ελπίζω να μην σας ενόχλησε. Πολλές φορές, φεύγει από το σκάει από το σπίτι και λέει στον κόσμο, ότι είναι ο Τζον Ροκφέλερ.” Ο επιχειρηματίας στάθηκε σοκαρισμένος. Όλη την προηγούμενη χρονιά, δούλευε ασταμάτητα, πούλαγε και αγόραζε, πιστεύοντας, ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιταγή για να σώσει την επιχείρησή του. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε, ότι δεν ήταν τα χρήματα που τον έσωσαν. Ήταν η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και η αυτοπεποίθηση, που του έδωσαν την δύναμη να πετύχει όλα όσα ήθελε. Να θυμάστε, ότι σε κρίσιμες στιγμές η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας παίζει σημαντικό ρόλο.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/mia-katapliktiki-paravoli-gia-tin-empistosini-ston-eafto-mas/

Κάποτε ένας επιχειρηματίας ήταν πνιγμένος στα χρέη και δεν μπορούσε να βρει κάποια διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Οι πιστωτές και οι προμηθευτές του ζητούσαν τα χρήματά τους καθημερινά. Μια μέρα πήγε μια βόλτα στα πάρκο για να ξεχαστεί από τις δυσάρεστες σκέψεις, αλλά οι σκέψεις αυτές έμεναν κολλημένες στο μυαλό τους. Ο άντρας προσπαθούσε να σκεφτεί κάποιον τρόπο για να σώσει την επιχείρησή του από την χρεοκοπία. Ξαφνικά, ένας γέρος άντρας εμφανίστηκε μπροστά του. “Βλέπω, ότι κάτι σε προβληματίζει. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μου το πρόβλημά σου”, του είπε. Ο επιχειρηματίας του είπε για τα προβλήματά του, την έλλειψη χρημάτων και την άρνηση της τράπεζας να του δώσει κάποια επιπλέον πίστωση για να προωθήσει την επιχείρησή του. Ο γέρος τον άκουσε χωρίς να διακόψει καθόλου και στην συνέχεια του είπε: “Νομίζω, ότι μπορώ να σε βοηθήσω.” Ρώτησε τον επιχειρηματία το όνομά του, συμπλήρωσε μια επιταγή και την έδωσε στον έκπληκτο επιχειρηματία. “Πάρε αυτά τα χρήματα. Θα τα ξαναπούμε στο ίδιο σημείο σε έναν χρόνο ακριβώς και μπορείς να μου δώσεις τότε τα χρήματά μου πίσω.” Πριν καν το καταλάβει ο επιχειρηματίας, ο άντρας είχε χαθεί στο πλήθος. Ο επιχειρηματίας κοίταξε την επιταγή. Το ποσό που έγραφε πάνω ήταν 500.000 δολάρια και το όνομα του άντρα ήταν Τζον Ροκφέλερ, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. “Μπορώ να λύσω όλα μου τα προβλήματα αμέσως”, σκέφτηκε ο επιχειρηματίας. Αντ’ αυτού ο άντρας προτίμησε να βάλει την επιταγή στο χρηματοκιβώτιο του, επειδή σκέφτηκε, ότι η ύπαρξη και μόνο των χρημάτων αυτών του έδινε την δύναμη να βρει τρόπο να σώσει την επιχείρησή του. Με ανανεωμένο σθένος, έκλεισε κάποιες καλές συμφωνίες και κατάφερε να επιμηκύνει τους όρους των πληρωμών τους. Μπόρεσε να κάνει κάποιες μεγάλες πωλήσεις. Μέσα σε λίγους μήνες μπόρεσε να ξεπληρώσει τα χρέη του και να κερδίσει κάποια χρήματα. Ένα χρόνο αργότερα γύρισε στο πάρκο με την επιταγή. Την καθορισμένη ώρα ο γέρος εμφανίστηκε. Ο επιχειρηματίας ήταν έτοιμος να δώσει την επιταγή πίσω στον γέρο, όταν μια νοσοκόμα πήγε τρέχοντας και έπιασε τον γέρο. “Ευτυχώς, το έπιασα”, είπε η νοσοκόμα, “ελπίζω να μην σας ενόχλησε. Πολλές φορές, φεύγει από το σκάει από το σπίτι και λέει στον κόσμο, ότι είναι ο Τζον Ροκφέλερ.” Ο επιχειρηματίας στάθηκε σοκαρισμένος. Όλη την προηγούμενη χρονιά, δούλευε ασταμάτητα, πούλαγε και αγόραζε, πιστεύοντας, ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιταγή για να σώσει την επιχείρησή του. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε, ότι δεν ήταν τα χρήματα που τον έσωσαν. Ήταν η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και η αυτοπεποίθηση, που του έδωσαν την δύναμη να πετύχει όλα όσα ήθελε. Να θυμάστε, ότι σε κρίσιμες στιγμές η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας παίζει σημαντικό ρόλο.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/mia-katapliktiki-paravoli-gia-tin-empistosini-ston-eafto-mas/

Aionios-Eternauta



Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια βασίλισσα, που είχε 4 συντρόφους.
Πάνω απ’ όλους έδειχνε αδυναμία στον τέταρτο. Τον στόλιζε με ακριβά ρούχα, του χάριζε πάντα τα καλύτερα, τον στόλιζε με κοσμήματα, του φορούσε αρώματα και του φερόταν πολύ γενναιόδωρα..
Ο τρίτος σύντροφος της βασίλισσας είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση, ήταν αλαζών, όμως εκείνη τον αγαπούσε και τον σύστηνε με υπηρηφάνεια στον κύκλο της και φοβόταν μήπως κάποια μέρα, θα την άφηνε για άλλη γυναίκα..
Ο δεύτερος σύντροφος της ήταν πάντα ευγενικός κι υπομονετικός μαζί της. Όταν εκείνη αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, ήξερε ότι μπορούσε να βασιστεί πάνω του, ότι θα την άκουγε και θα τη βοηθούσε στην λύση του.
Ο πρώτος αν και ήταν πιστός σαν σκυλί και βρισκόταν πάντα δίπλα της, εκείνη δεν του έδινε σημασία, τον παραμελούσε, τον ειρωνευόταν και τον έδιωχνε από κοντά της.
Και μια μέρα, η βασίλισσα αρρώστησε βαριά και κατάλαβε πως θα πεθάνει. Σκέφτηκε τότε πως είχε 4 συντρόφους, όμως σε λίγο δε θα’χε κανέναν. Έτσι τους φώναξε όλους μπροστά της και ρώτησε πρώτα τον τέταρτο που ήταν η μεγάλη της αδυναμία:
«Σ” αγάπησα περισσότερο από τους άλλους, σε είχα πάντα στα πλούτη, ντυμένο με τα πιο όμορφα ρούχα και μες την καλοπέραση, δε σου χάλασα ποτέ χατίρι. Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις για να έχω παρέα, εκεί που πάω?»
«Δεν υπάρχει περίπτωση! Εσύ τον δρόμο σου κι εγώ τον δικό μου. » απάντησε εκείνος κοφτά και την παράτησε σύξυλη. Τα λόγια του την πλήγωσαν σα μαχαίρι στην καρδιά.
Μετά ρώτησε τον τρίτο σύντροφό της. «Σ “αγάπησα σ όλη μου τη ζωή και πάντα γύρευα την συντροφιά σου. Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις στο θάνατο?»
«Όχι, φυσικά» απάντησε εκείνος. «Η ζωή είναι πολύ ωραία για να την αφήσω. Όταν πεθάνεις, θα παντρευτώ μια άλλη.» Η Βασίλισσα ένοιωσε να της κόβεται η αναπνοή και η καρδιά της βούλιαξε…
Ύστερα, ρώτησε τον δεύτερο σύντροφό της.
«Πάντα ερχόμουν σε σένα για βοήθεια και πάντα ήσουν εκεί για μένα. Όταν πεθάνω, θα με ακολουθήσεις για να μου κρατάς συντροφιά?»
«Λυπάμαι, δε μπορώ να σε βοηθήσω τώρα. Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να “περπατήσω” μαζί σου μέχρι τον τάφο σου.», απάντησε το παλικάρι κάνοντας την καρδιά της να ραγίσει από θλίψη…
Τότε, ακούστηκε μια φωνή: «Εγώ βασίλισσα μου θα έρθω μαζί σου! Θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας!»
Η βασίλισσα γύρισε να δει από πού ερχόταν η φωνή και είδε τον πρώτο της σύντροφο. Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος και παραμελημένος.
Θρηνώντας η βασίλισσα
«Αχ τι λάθος που έκανα η δύστυχη, έπρεπε να σε είχα προσέξει περισσότερο, όταν είχα την ευκαιρία!» είπε και ξεψύχησε . Ήταν ήδη πολύ αργά.
Εδώ τελειώνει το παραμύθι και αρχίζει η πραγματικότητα.
Η Βασίλισσα είσαι εσύ και έχεις 4 συντρόφους στη ζωή σου
Ο τέταρτος σύντροφος σου είναι το ΣΩΜΑ σου. Όση προσοχή κι αγάπη κι αν του δώσεις, όσα κι αν του προσφέρεις, όσο κι αν το στολίσεις, όση αδυναμία κι αν του δείξεις, όταν έρθει η στιγμή και πεθάνεις, θα σε εγκαταλείψει χωρίς οίκτο.
Ο τρίτος σύντροφός σου είναι η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΣΟΥ, ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ STATUS και ό,τι υλικό κατέχεις. Βρίσκονται μαζί σου όσο είσαι εν ζωή. Όμως μπορεί να σε εγκαταλείψουν και σίγουρα όταν έρθει η ώρα να φύγεις ακολουθούν άλλους και σε έχουν κιόλας ξεχάσει.
Ο δεύτερος σύντροφος σου είναι η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ. Όσο κι αν βρίσκονται κοντά σου, την ύστατη ώρα, μόνο να σε ξεπροβοδίσουν μέχρι τον τάφο σου μπορούν… όχι όμως να έρθουν μαζί σου.
Ο πρώτος σου σύντροφος είναι το ΠΝΕΥΜΑ σου, που σχεδόν είναι πάντα παραμελημένο από το κυνήγι του πλούτου, της δύναμης, της εξουσίας, των υλικών αγαθών. Όμως, το πνεύμα σου είναι το μόνο που θα σε ακολουθήσει όπου κι αν πας, το μόνο που θα είναι πιστό αιώνια!
Καλλιέργησέ το, δυνάμωσέ το, διατήρησέ το ζωντανό, καθώς θα σε συντροφεύει για πάντα..

Aionios-Eternauta

Μια δασκάλα που δίδασκε στην τάξη της, αποφάσισε να πει στα παιδιά μια καταπληκτική ιστορία.

Η ιστορία της μιλούσε για ένα κρουαζιερόπλοιο που βυθίζονταν και για ένα ζευγάρι που προσπαθούσε να σωθεί μπαίνοντας σε μια σωστική λέμβο. Δυστυχώς όμως ανακάλυψαν ότι στη βάρκα υπήρχε χώρος μόνο για ένα άτομο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ήθελε να διδάξει στα παιδιά της η δασκάλα με αυτή την ιστορία..

«Ένα κρουαζιερόπλοιο άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα και έπρεπε άμεσα να εκκενωθεί από τους επιβάτες. Ένα ζευγάρι έτρεξε γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους. Όταν έφτασαν όμως, είδαν έντρομοι ότι υπήρχε χώρος για να σωθεί μόνο ένα άτομο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άντρας έσπρωξε τη σύζυγό του και πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει, πήδηξε αυτός μέσα στη βάρκα.

Τότε η γυναίκα του, η οποία στέκονταν στο πλοίο που βυθίζονταν, φώναξε στον σύζυγό της μια φράση».

Η δασκάλα σταμάτησε την αφήγηση της, γύρισε προς τη τάξη και ρώτησε τα παιδιά:

«Τι νομίζετε ότι του φώναξε;»

Οι περισσότεροι από τους μαθητές με ενθουσιασμό απάντησαν ότι η σύζυγος φώναξε: «Σε μισώ!», «Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από εσένα» και «Νόμιζα ότι με αγαπούσες».

Η δασκάλα παρατήρησε ένα αγόρι που ήταν συνέχεια σιωπηλό. Τον ρώτησε τι πίστευε ότι φώναξε η σύζυγος και αυτός της απάντησε:

«Κυρία, νομίζω ότι του φώναξε: «Να προσέχεις το παιδί μας».

Έκπληκτη η δασκάλα τον ρώτησε: «Έχεις ακούσει ξανά αυτή την ιστορία;»

Το αγόρι κούνησε το κεφάλι του αρνητικά:
«Όχι, αλλά αυτό ήταν που είπε και η δική μου μαμά στον μπαμπά μου, λίγο πριν πεθάνει από την αρρώστια της».

Η δασκάλα γύρισε προς τα παιδιά και τους είπε με χαμηλή φωνή:

«Η απάντηση είναι σωστή».

Το πλοίο τελικά βυθίστηκε και όλοι όσοι δεν κατάφεραν να ξεφύγουν σκοτώθηκαν. Ο άντρας πήγε στο σπίτι και μεγάλωσε την κόρη τους μόνος του. Πολλά χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του πατέρα της, η κόρη τους βρήκε τυχαία το ημερολόγιο του και διάβασε ολόκληρη την ιστορία. Ανακάλυψε ότι η μητέρα της, λίγο πριν επιβιβαστεί στο πλοίο, είχε διαγνωσθεί με μια ανίατη ασθένεια. Την κρίσιμη στιγμή, ο πατέρας έκανε αυτό που πίστευε ότι ήταν σωστό. Όχι για αυτόν, αλλά για την κόρη τους.

«Ήθελα τόσο να μείνω μαζί σου στο πλοίο αγαπημένη μου. Ήθελα να πεθάνουμε μαζί. Αλλά για χάρη της κόρης μας, επέλεξα να σε αφήσω μόνη», έγραφε στο ημερολόγιό του».

Τα παιδιά έμειναν για αρκετά λεπτά σιωπηλά μόλις η δασκάλα τελείωσε την ιστορία της.

Η δασκάλα τότε προσπάθησε να δώσει στα παιδιά να καταλάβουν το νόημα αυτής της ιστορίας:

«Το καλό και το κακό είναι περίπλοκα και πολλές φορές πολύ δύσκολο να τα κατανοήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να επικεντρώνεται κάποιος μόνο στην επιφάνεια και να κρίνει τον άλλον χωρίς να προσπαθήσει πρώτα να κατανοήσει τις πράξεις του.

Άν έχετε βγει να φάτε με κάποιον φίλο και προσφερθείτε να πληρώσετε τον λογαριασμό, δεν το κάνετε γιατί έχετε πολλά χρήματα αλλά γιατί βάζετε την φιλία σας πάνω από τα χρήματα.

Εκείνοι που παίρνουν πρωτοβουλίες στη δουλειά τους, δεν το κάνουν επειδή είναι χαζοί, αλλά επειδή καταλαβαίνουν την έννοια της ευθύνης.

Όσοι ζητούν συγγνώμη μετά από έναν καυγά, δεν το κάνουν επειδή ξέρουν ότι υποστήριζαν την λάθος άποψη, αλλά επειδή εκτιμούν περισσότερο τον άνθρωπο δίπλα τους.

Εκείνοι που είναι πρόθυμοι να σας βοηθήσουν, δεν το κάνουν επειδή σας χρωστάνε κάτι, αλλά επειδή σας βλέπουν ως ένα αληθινό φίλο.

Εκείνοι που σας τηλεφωνούν συχνά, δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν, αλλά επειδή είστε στην καρδιά τους.

Μια ημέρα, όλοι θα αναγκαστούμε να χωρίσουμε από αυτούς που έχουμε σήμερα δίπλα μας. Θα χάσετε τις κουβέντες σας, θα ξεχάσετε τα όνειρο που κάνατε μαζί τους. Οι ημέρες θα περάσουν, τα χρόνια θα φύγουν και μια μέρα τα παιδιά σας θα δουν μερικές φωτογραφίες και θα σας ρωτήσουν:

«Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;»

Και εσείς θα χαμογελάσετε με αόρατα δάκρυα, και θα τους απαντήσετε:

«Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους πέρασα τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.»

Χωρίς άλλα σχόλια.. Οι μεταξωτοί άνθρωποι που λέγαμε πιο παλιά...