Ανέκδοτο.Το σπουργίτι & ο μηχανόβιος..

Aionios-Eternauta

Το Σπουργιτάκι...& ο μηχανόβιος


Φοßερός και τροµερός µηχανόßιος ßγαίνει για ßόλτα µε την µηχανή. Εκεί που πήγαινε λοιπόν σκέφτεται ότι είναι ευκαιρία να τρέξει, γκάζι στο µηχάνηµα 150...200, ο τύπος είναι στην απόλυτη νιρßάνα και ...ΜΠΑΜ! ένα σπουργιτάκι καρφώνεται στο κράνος! Πανικός, φρένα και σταµάτηµα στην άκρη του δρόµου. Όχι ρε γαµώτο, πάει το καηµένο, τι µου 'φταιξε το δύσµοιρο κλπ κλπ.... αλλά ως εκ θαύµατος το σπουργιτάκι είναι ακόµα ζωντανό (σε τι κατάσταση είναι, άστο καλύτερα...). Μετά από 2 λεπτά ßρίσκεται ιατρείο του κοντινότερου κτηνίατρου. Εγχείρηση, οξυγόνο, νυστέρια, µέχρι που ßγαίνει ο γιατρός από το χειρουργείο µετά από 3 ώρες και του το παραδίδει στα χέρια µπανταρισµένο. "Φίλε... τύχη ßουνό, το σώσαµε το καηµένο. Τράßα τώρα σπίτι και κοίτα να το περιποιηθείς. Βάλτο σε ένα κλουßί µε φρέσκο νερό και κανναßούρι και περίµενε να συνέλθει"

Βουρ στο σπίτι ο γκαζοφονιάς, ßάζει το πουλάκι σε ένα κλουßί µε νερό και κανναßούρι και περιµένει... Οι µέρες περνάνε...Μετά από λίγες µέρες, το σπουργιτάκι αρχίζει να συνέρχεται. Ανοίγει το δεξί µάτι και ßλέπει τα κάγκελα του κλουßιού. Κλείνει το δεξί µάτι, Ανοίγει το άλλο µάτι, ξαναßλέπει κάγκελα και από την αριστερή πλευρά. Κλείνει και το αριστερό µάτι. Ανοίγει και τα δύο µάτια µαζί και ßλέπει γύρω-γύρω κάγκελα... και λέει:

' Όχι ρε γαμώτο, τον σκότωσα...."

Αφιερωμένο στη Μητέρα...

Aionios-Eternauta

ΤΟ καλύτερο ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΠΟΤΕ…

Εστάλη από Josep, Βαρκελώνη, Ισπανία
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
Η γυναίκα μου, μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα
‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.
‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’
‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.
‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί λες;’
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’
Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.’
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.
Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.
‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’
‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.
‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.

‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:
‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.
Εάν ζει η μητέρα σου
………. Απόλαυσε τη στιγμή.
Εάν δεν ζει
…………………….. Να τη θυμάσαι.
Εάν έχεις μητέρα

………Προώθησε αυτό το μήνυμα.

Αμέσως θα κάνεις κάποιον να αισθανθεί κάτι για κάποια που ξέχασε, για αυτό το υπέροχο ον που αποκαλείται… ΜΗΤΕΡΑ!
Και να θυμάσαι πάντοτε:
Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!
Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω.

Αφιερωμένο στην Μάνα που πέντε χρόνια πριν, τέτοιες μέρες περνούσε το δικό της Γολγοθά για να φύγει την πρώτη μέρα του Οκτωβρίου για το ταξίδι χωρίς γυρισμό.

"Ο άνθρωπος πεθαίνει μοναχά όταν τον ξεχνούν" & η Πόπη δεν θα ξεχαστεί εύκολα.

Όχι όσο ζούμε όλοι εμείς που την αγαπήσαμε.

Aionios-Eternauta

Το τίμημα της αλαζονείας...
«Πάντα να προσπαθείς Πάντα να αποτυγχάνεις Δεν πειράζει Να προσπαθείς πάλι

Να αποτύχεις πάλι Να αποτύχεις καλύτερα»

S Βएकेत्त

Ο νεαρός γιάπις της Lehman Brothers δεν γνωρίζει τι σημαίνει οκτάωρο. Αργά το βράδυ, κατάκοπος, θα πάει στο κοντινό μπαρ του City με κάποιους συναδέλφους του να πιει ένα ποτό για να χαλαρώσει. Οι συζητήσεις του θα περιστρέφονται γύρω από αγορές. Τα διλήμματά του θα είναι αν θα αγοράσει Lamborghini ή Ferrari , ή αν θα αγοράσει το διαμέρισμα –μεζονέτα στον 37 όροφο στο City ή ένα παλιό νεοκλασικό στο Kensington δίπλα στο Green पार्क Αυτά βεβαίως συνέβαιναν μέχρι προχθές. Διότι, χθες, αφού μάζεψε όλα τα προσωπικά αντικείμενα του γραφείου του σε δύο κούτες, περίμενε σκεπτικός το ταξί για να τον πάει στο σπίτι του ή ίσως για να του πει «πάμε όπου θέλεις ταξιτζή. Ο φιλόδοξος νέος που μέχρι χθες γνωστοί και φίλοι τον θαύμαζαν ή τον φθονούσαν, για τη «λαμπρή σταδιοδρομία του», ατενίζει το αβέβαιο μέλλον του με ένα χαμένο βλέμμα. Αν ήταν ο μοναδικός απολυμένος τα πράγματα θα ήταν κάπως εύκολα. Το πρόβλημα είναι ότι μαζί του θα βγουν σύντομα στην πιάτσα για δουλειά δεκάδες χιλιάδες σαν κι αυτόν. Για πρώτη φορά, ίσως, στη ζωή του θα νιώσει αυτά που άκουγε, αν τα άκουσε ποτέ, για το τι σημαίνει να είσαι άνεργος. Την εποχή της παντοδυναμίας του, μόλις μάθαινε ότι μια εταιρεία αποφάσισε να απολύσει μερικές χιλιάδες εργαζόμενους, όπως π.χ. η Renault, συμβούλευε τους πελάτες του να επενδύσουν εκεί τα χρήματά τους. Ο νεαρός φιλόδοξος γιάπις κερδοσκοπούσε πάνω στον πόνο και στη δυστυχία άλλων. Η θεωρία του ήταν, πως, «με θέληση και σκληρή δουλειά μπορείς να επιτύχεις ότι θέλεις. Αποτυχημένοι είναι μόνο αυτοί που δεν έχουν φιλοδοξίες και στόχους και άνεργοι είναι έτσι κι αλλιώς μόνο οι τεμπέληδες, και στο κάτω-κάτώ αν είναι να έχουν όλες οι ανθρώπινες ζωές την ίδια αξία, τότε τι νόημα έχουν όλα αυτά που επιδιώκουμε για να μας ξεχωρίζουν από τους άλλους;». Η αλαζονεία σε όλο της το μεγαλείο, αυτά όμως είναι τα κριτήρια στην επιλογή τους σε αυτές τις θέσεις. Δικαίως, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι θεωρούσαν την αλαζονεία συνώνυμη της ύβρεως, θεωρώντας ότι η ύβρις προκαλεί την οργή των θεών. Στο νεαρό αυτό γιάπι αφιερώνω λοιπόν τους παραπάνω στίχους του Μπέκετ με την ευχή, η αποτυχία αυτή να γίνει η αρχή για μια φυσιολογική ζωή με φιλοδοξία αλλά και με μέτρο, δίχως αλαζονεία. Διότι αυτά που ωριμάζουν τους ανθρώπους δεν είναι οι επιτυχίες αλλά οι αποτυχίες. Τον τελευταίο καιρό ζούμε στη χώρα μας πολλές παρόμοιες συμπεριφορές στην πολιτική και όχι μόνο, ανθρώπων που μέσα στον παροξυσμό της δύναμης από τον ξαφνικό πλούτο ένιωσαν σαν μικροί θεοί. Δυστυχώς, πολλοί δε μαθαίνουν ούτε από τις αποτυχίες τους.

Θερμοδυναμική Δίαιτα....

Aionios-Eternauta

Όπως όλοι ξέρουμε, μία θερμίδα απαιτείται για να θερμάνουμε 1 γραμμάριο νερό κατά έναν βαθμό C και μάλιστα από 21,5 σε 22,5 βαθμούς.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διάνοια για να υπολογίσει ότι, ένας άνθρωπος, αν πιει ένα ποτήρι κρύο νερό, ας πούμε στους 0 βαθμούς, χρειάζεται περίπου 200 θερμίδες για να το θερμάνει κατά έναν βαθμό. Για να το φέρει στην θερμοκρασία του σώματός του, δηλαδή 37 βαθμούς, απαιτούνται 7.400 θερμίδες (200 γραμμ. επί 37 βαθμούς διαφορά θερμοκρασίας).
Αυτές τις θερμίδες αναγκάζεται να τις προσφέρει το σώμα, αφού η θερμοκρασία του σώματος πρέπει να μείνει σταθερή. Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί την μοναδική πηγή ενέργειας που διαθέτει, δηλαδή το σωματικό λίπος. Πρέπει λοιπόν να κάψει σωματικό λίπος, για να πετύχει την θέρμανση του νερού. Η θερμοδυναμική δεν απατάται.
Αν πιει κανείς ένα μεγάλο ποτήρι μπύρα (περίπου 400 γραμμ. στους 0 βαθμούς) χάνει 14.800 θερμίδες. Τώρα πρέπει να αφαιρέσουμε τις θερμίδες που κερδίζει κανείς από την μπύρα, περίπου 800 θερμίδες για 400 γραμμ. μπύρας. Παρατηρώντας το ισοζύγιο βλέπουμε ότι χάνει περίπου 14.000 θερμίδες με ένα κρύο ποτήρι μπύρα. Ασφαλώς η απώλεια είναι τόσο μεγαλύτερη όσο πιο κρύα είναι η μπύρα.
Αυτός ο τρόπος απώλειας θερμίδων είναι πολύ πιο αποτελεσματικός από το jogging ή από το να κάνει ποδήλατο, κατά τα οποία θα χάσει μόνο 1.000 θερμίδες την ώρα. Ακόμη και το σεξ, με 100 μόνο θερμίδες ανά οργασμό, είναι, εν συγκρίσει με την μπύρα, λιγότερο αποτελεσματικό.
Το να χάσουμε βάρος είναι πολύ απλό. Πρέπει απλά να πίνουμε μεγάλες ποσότητες κρύας μπύρας και η θερμοδυναμική θα αναλάβει τα υπόλοιπα. Ένα μειονέκτημα αυτής της δίαιτας είναι αν φάμε μια καυτή πίτσα, η οποία με την θερμική της ενέργεια θα μας τροφοδοτήσει ένα σωρό θερμίδες. Ο προσεκτικός αναγνώστης όμως θα έχει ήδη την λύση έτοιμη: θα πρέπει να εξισορροπήσουμε την καυτή πίτσα με αρκετή ποσότητα κρύας μπύρας!
Στην υγειά μας!!! ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΛΟΥΕΤΑ........ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!!!!!!!!!

Τώρα τι να πω άλλο....Αυτά διάβασα και τα βρήκα λογικά.Μετά έβαλα ένα μπουκάλι νερό στην κατάψυξη και περιμένω να δω το...θαύμα. Θα χαρώ να διαβάσω σχόλια σας. Τι λέτε; Ισχύει; Αν ναι θα σας πω πια είναι η "καλή αντιβίωση για τις αμυγδαλές...και από αυριο...όλοι & όλες...πιπίνια।

Καλά! τόσο απλό ήταν; Και εγώ γιατί έκανα δίαιτα μεταξύ..2 γευμάτων;

Μια όμορφη Ιστορία.

Aionios-Eternauta

Μία πραγματικά όμορφη ιστορία
Θα πάρει μόλις 37 δευτερόλεπτα να το διαβάσεις και ίσως θα αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου.

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου।

Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κινητοποιηθούν τα υγρά από τα πνευμόνια του.
Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου.Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος.Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές.Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα.Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος.Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική - μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν.Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του.
Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα।Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο। Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ' όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο।Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο।Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι.Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο.Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.Πρόσθεσε, 'Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος.' Επίλογος:Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τις δική μας κατάσταση.Μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία, όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται.Αν θες να νιώθεις πλούσιος, απλά μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις τα οποία δεν αγοράζονται με χρήματα."Το σήμερα είναι ένα δώρο, γι' αυτό αποκαλείται "Το παρόν."

"Ο ΒΟΜΒΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ"

Aionios-Eternauta.Μάης 08.

Κάτι που περνάει απαρατήρητο, κάτι που χάνεται ανάμεσα στις έγνοιες, τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού, τον μισθό που μας μέτρησαν στην παλάμη λειψό και τις μικρές καθημερινές ανάσες του έρωτα και του θανάτου. Δεν είχαμε ιδέα πως η γη μας βγάζει ένα σιγανό μουρμουρητό, πως τραγουδάει ακόμη κάτω από το βάρος μας, χωρίς βοήθεια από καμιά μπαταρία, κανένα μηχανισμό, ένα τραγούδι αιθέριο και μαγικό που μπορεί να μας αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τα πάντα κάνοντας μας να αγαπήσουμε τη Μάνα μας Γη.
Οι επιστήμονες λένε πως κατάφεραν να καταγράψουν αυτό τον υπόκωφο ψιθυρισμό που βγάζει ο πλανήτης, γράφει ο Μαρκ Μόρφορντ στην εφημερίδα Σαν Φραντσίσκο Κρόνικλ. Δεν είναι μια κακοφωνία, αλλά ένα παράξενο τραγούδι που κανείς δεν μπορεί να ξεδιαλύνει τους στίχους του, τόσο χαμηλόφωνο που ξεφεύγεις από τα ανθρώπινα αυτιά, χθόνιοι ψίθυροι που κελαρύζουν στα νερά, τους ανέμους και τα βράχια, αναρίθμητες νότες που κατρακυλούν απ` τα βουνά, που στριφογυρίζουν στις θάλασσες, που ξετρυπούν τις τεκτονικές πλάκες και γαργαρίζουν στο μάγμα.
Ανατριχιάζουν τα σύννεφα και ξεχτενίζουν τα δένδρα κάνουν τον ανθρώπινο θώρακα να αντηχεί όπως η γάστρα σ` ένα τρυφερό λαγούτο. Οι επιστήμονες δεν μπορούν να καταλάβουν τι και πως προκαλεί αυτό το αιώνιο τραγούδι. Είναι, λένε, « ο Βόμβος της Γης ».
Ίσως η γη να μην είναι παρά ένα πελώριο ποτήρι γεμάτο κρασί, που ο Διόνυσος ανακατεύει κάθε τόσο το περιεχόμενο του με το δάκτυλο. Έτσι βγάζει αυτές τις μελίρρυτες νότες που κάνουν τις νύμφες και τα ξωτικά να χορεύουν, τους σάτυρους να έρχονται σε οργασμό και τους θεούς να σιγομουρμουρίζουν κοιτάζοντας από ψηλά επτά δισεκατομμύρια ανθρώπινα μυρμήγκια να πιλαλούν από δω και απ` εκεί παραζαλισμένα από τα πάθη και τα μίση τους. Η αλήθεια είναι πως όλοι οι πλανήτες, όλα τα άστρα και τα φεγγάρια και οι στριφογυριστοί γαλαξίες βγάζουν ένα τέτοιο μουρμουρητό σαν μια χορωδία από μακρινές θεότητες που τραγουδούν τραγουδάκια αρμενίζοντας πάνω σε μια σκοτεινή θάλασσα από μαύρες τρύπες. Μέχρι τώρα μονάχα οι ποιητές μπορούσαν να ακούσουν αυτό το προαιώνιο τραγούδι (musica universalis), που αντηχούσε πάντα μέσα στα κύτταρα και τα οστά των ανθρώπων και τα ξανάφερνε στην πρώτη αρχή, στις δονήσεις της γης και τον σφυγμό του κόσμου. Σίγουρα, κάποτε οι επιστήμονες θα το ξεδιαλύνουν. Με την τυπική μέθοδο τους και την αλαζονική βεβαιότητα τους, θα κοσκινίσουν και θα μετρήσουν τις νότες της γης και θα μας πουν πως προέρχονται από τον κυματισμό των θαλασσών ή από τους ηλιακούς ανέμους ή από δέκα δισεκατομμύρια δέντρα που αποφάσισαν να ψηλώσουν μισό πόντο όλα μαζί. Θα «εξηγήσουν» αυτό το φαινόμενο και θα το κατατάξουν σε μια κατηγορία. Και ύστερα θα το ξεχάσουν.Το τραγούδι όμως θα συνεχίσει το σκοπό του, σε ένα ρυθμό βαθύ, αρχέγονο, αιώνιο. Και εμείς μαζί του. Αν στήσουμε αυτί, ίσως σε τούτη την πρωτομαγιάτικη εξοχή σταθούμε αρκετά τυχεροί και το ακούσουμε. Ρούσος Βρανάς

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΝΟΣΗΛΕΥΤΗΚΕ ΣΕ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ.

Ησουν τα αυτιά μου και τα μάτια μου…. Άκουγες όσα εγώ άκουγα και έβλεπες αυτά που κοίταζα εγώ. Όλες τις ώρες εκείνες που περνούσα με φόντο το ταβάνι, ήσουν εσύ που τις διέκοπτες κάθε τόσο για να δεις αν είχε τελειώσει ο ορός, να δεις αν είναι όλα καθαρά και ταχτοποιημένα, να δεις αν και μεγάλοι ήμασταν «εντάξει». Εσύ ήσουν πάντα πίσω από κάποια πόρτα ή μέσα στο εξεταστήριο, πάντα ήσουν εκεί, συννεφιασμένη με την αρρώστια μου αλλά δικός μου σύμμαχος, άνθρωπος δικός μου χωρίς να χρειαστεί να με πείσεις με λέξεις…Πάντα εκεί να με φροντίζεις, πάντα εκεί να σε αναζητώ. Να μου φωνάζεις για να σηκωθώ να κάνω μια βόλτα , να σε φωνάξω να σου πω πως πονάω. Να με πείσεις να κάνω ότι « έπρεπε» όταν περίμενα το πόρισμα για όλα. Πίσω από κάθε πόρτα ήξερα ότι ήσουν πάντα εσύ. Και δεν κρυβόσουν, ποτέ δεν το έκανες. Εσύ στον 2ο όροφο, εσύ στον 5ο , εσύ δίπλα μου। Μπαινόβγαινες με τόση ευκολία σε τόσες πόρτες που δεν μπορεί…πίσω από κάθε πόρτα ήσουν πάντα εσύ. Να μου πεις, να μου εξηγήσεις, να μου μάθεις να καταπίνω τα χάπια , να μου βρεις φλέβα γιατί δεν είχα που δεν είχα, έσπαζαν κιόλας. Εσύ ήσουν το φιλαράκι μου । Μπορούσες να μου φωνάξεις και να σου φωνάξω। Δεν είχες γραφείο και ώρες επίσκεψης. Ήσουν παντού όπου ήμουν και εγώ. Και με τόση πολύ «συγκατοίκηση» με έμαθες καλά. Τι μου αρέσει τι δεν θέλω, τις χαρές μου, τις αναποδιές μου, τις ιδιοτροπίες μου. Ήσουν ο καλός «μεσολαβητής» μου, ο διερμηνέας ανάμεσα σε μένα και τη «λευχαιμία μου». Ανάμεσα στους ορούς, στις βρυσούλες και σε μένα. Εμένα που δεν ήξερα τίποτα αλλά μου άνοιξες σιγά – σιγά την κουρτίνα για να δω το «έργο», μην ταραχτώ, πάντα κρατούσε σφιχτά το χέρι μου, πάντα στη διπλανή θέση μ` εμένα. Και ότι και αν έλεγαν οι άλλοι, όποια απόφαση και να έβγαινε, εμείς καταλήγαμε πάντα μαζί – είτε σε ένα εξεταστήριο είτε σ ένα δωμάτιο. Εγώ ξάπλα και εσύ σκυμμένη από πάνω, με την έγνοια να με φροντίσεις, μόνο εμένα, μόνο εμένα. Για λίγο ήμουν το επίκεντρο του δικού σου σύμπαντος. Να τσεκάρεις τον ορό μου, να δεις τη θερμοκρασία μου, να «βολιδοσκοπήσεις» τη διάθεση μου. Κάθε μέρα, όποτε χρειαζόταν, αδιαλείπτως… Χωρίς διπλώματα και περγαμηνές, «υπολόγιζες» κάθε πρωί τον αιματοκρίτη, λευκά και αιμοπετάλια, με μεγάλη ακρίβεια. Και πάντα εσύ που κάθε λίγο και λιγάκι με ακουμπούσες για να βρεις φλέβα και κάπως έτσι ακούμπησες και τη φλέβα της ψυχής μου. Χωρίς εσένα θάταν όλα διαφορετικά. Κομίσαμε μαζί τη νόσο μου, «κουβαλήσαμε παρέα» αυτό το βάρος. Σ` ευχαριστώ γι` αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου και σε παρακαλώ συνέχισε να «τριγυρνάς» στα μέρη μας, πίσω απ` αυτές τις πόρτες, μέσα σε αυτά τα δωμάτια. Σε περιμένουν και άλλα ζευγάρια μάτια.Η παρουσία σου εκεί είναι πολύτιμη…ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΝΙΩΣΟΥΝ ΠΟΤΕ ΜΟΝΑ .

(Κείμενο παιδιού που νοσηλεύτηκε σε Ογκολογικό Τμήμα για τη Νοσηλεύτρια του…)

Για την αντιγραφή Aionios-Eternauta, με μια απίστευτη πίκρα αν συγκρίνω την ποιότητα του παιδιού, τον αλτρουισμό αυτών που ασχολούνται με τον πόνο και τον θάνατο καθημερινά για λίγα ευρώ και την εικόνα της ευδαιμονίας των παχυλών μισθών των "πρωινάδικων" , ή των νεόπλουτων της Ελληνικής...χλωρίδας & πανίδας. Πραγματικά Νιώθω άσχημα...