Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2009

Υπάρχει το κακό;



Aionios-Eternauta


Υπάρχει το κακό;

Μια μέρα ένας καθηγητής άθεος προκάλεσε τους φοιτητές του στο αμφιθέατρο. Ρώτησε:
-Θέλω να μου πείτε αν ο Θεός έκανε όλα εκείνα που υπάρχουν.
Ένας φοιτητής απάντησε: Ναι! Τα έκανε όλα.
- Όλα όλα! – Ναι. Όλα.
- Τότε ο Θεός έκανε και το Κακό… Σωστά; Γιατί το κακό υπάρχει.. συνέχισε ο καθηγητής.
Ο φοιτητής δε γνώριζε τι να απαντήσει και παρέμεινε σιωπηλός.
Ο καθηγητής ήταν ικανοποιημένος που απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι η πίστη είναι μόνο ένας μύθος..
Ξαφνικά ένας άλλος φοιτητής σήκωσε το χέρι του και ρώτησε..
- Μπορώ να ρωτήσω κάτι κ. καθηγητά;
- Βέβαια είπε αυτός.
- Το κρύο υπάρχει; Ρώτησε ο φοιτητής.
- Βεβαίως και υπάρχει απάντησε ο καθηγητής.
- Νιώσατε ποτέ το κρύο; Στην πραγματικότητα το κρύο δεν υπάρχει. Σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, εκείνο που εμείς νιώθουμε και θεωρούμε κρύο, είναι στην πραγματικότητα έλλειψη θερμότητας. Και συνέχισε. ¨ένα αντικείμενο μπορεί να μελετηθεί μόνο όταν έχει και μεταδίδει ενέργεια. Είναι η θερμότητα που κάνει το σώμα να έχει και να μεταδίδει ενέργεια. Το απόλυτο μηδέν είναι η απόλυτη έλλειψη θερμότητας. Όλα τα σώματα παραμένουν αδρανή, ανίκανα να αντιδράσουν. Αλλά το κρύο δεν υπάρχει. Εμείς δημιουργήσαμε αυτόν τον όρο για να περιγράψουμε πως αισθανόμαστε όταν δεν υπάρχει θερμότητα.
- Και το σκοτάδι; Συνέχισε ο φοιτητής;
- Υπάρχει λέει ο καθηγητής.
- Κάνετε λάθος ξανά κ. καθηγητά. Το σκοτάδι είναι η ολική έλλειψη φωτός. Μπορούμε να μελετήσουμε το φως. Αλλά όχι το σκοτάδι. Το πρίσμα του Νιούτον διασπά το λευκό φως στα διάφορα χρώματα που το συνθέτουν σύμφωνα με το μήκος κύματος τους. Το σκοτάδι είναι ο όρος που δημιουργήσαμε για να περιγράψουμε την έλλειψη φωτός. Και τέλος ο φοιτητής ρώτησε:
- Και το κακό κύριε καθηγητά υπάρχει; Υπάρχει το κακό; Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό. Το κακό είναι η απουσία του Θεού στην καρδιά των ανθρώπων. Είναι η απουσία της αγάπης, του ανθρωπισμού και της πίστης. Η αγάπη και η πίστη είναι όπως η θερμότητα και το φως. Υπάρχουν. Η απουσία τους παράγουν το κακό. Και αυτή τη φορά ο καθηγητής παρέμεινε σιωπηλός.
Το όνομα του φοιτητή; Albert Einstein…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Είτε πιστεύετε είτε όχι, πριν 2009 χρόνια γεννήθηκε ένα μικρό μωρό σε μια φάτνη που μίλησε για το λόγο του Θεού γιατί ήταν παιδί του. Μίλησε για την αγάπη μια και «ο Θεός είναι Αγάπη Μόνο αγάπη». Τόσο απλά! Όπως τα είπε ο φοιτητής Albert Einstein..
Για την μεταφορά aionos-eternauta…

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009

Πολυτεχνείο 1973-2009.



Aionios-Eternauta
Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009


Η μαρτυρία του στρατιώτη που οδηγούσε το τανκ, που παραβίασε την καγκελόπορτα του Πολυτεχνείου.

«Την ηµέρα εκείνη ήµουν υπηρεσία. Στο στρατό είχα δέκα µήνες. Ήµουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισµένων, στο Γουδί. Τότε οι “μαυροσκούφηδες” ήταν σώµα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, µπήκαµε επιφυλακή. “Οι κομουνιστές...
καίνε την Αθήνα”, µας έλεγαν κι εµείς τους πιστεύαµε. Θυµάµαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαµε στα κρυφά το σταθµό του Πολυτεχνείου. “Παλιοκουµούνια, θα καλοπεράσετε!” λέγαµε.

Μισή ώρα µετά τα µεσάνυχτα της 16ης Νοεµβρίου η ίλη µου πήρε εντολή να ετοιµαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά µας άρµατα, κάτι γαλλικά ΑΜΧ30. Εγώ ήµουν οδηγός στο πρώτο άρµα που βγήκε στο δρόµο. [Στο ίδιο άρµα βρίσκονταν ο αξιωµατικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάµπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εµβαλωµένος και ο Γιάννης Τίρπας.]

Στη 1.15' το πρωί της 17ης Νοεµβρίου φτάσαµε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαµε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του ΙΚΑ, στη στάση Σόνια, σταµατήσαµε, γιατί ο δρόµος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγµατα, φωτιές και ακινητοποιηµένα λεωφορεία. Με διάφορες µανούβρες αριστερά δεξιά, µπρος πίσω, άνοιξα το δρόµο και προχωρήσαµε. Όταν φτάσαµε στη διασταύρωση της λεωφόρου Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, µας έδωσαν εντολή να σταµατήσουµε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, µείναµε περίπου µία ώρα. Ο κόσµος θυµάµαι ότι µας φώναζε: “Είµαστε αδέρφια, είµαστε αδέρφια”. Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα!

Μας είπαν να πάµε κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά όχι µπροστά στην πόρτα. Αυτό κάναµε. Σταµατήσαµε λίγα µέτρα πιο πέρα.

Φτάνοντας µπροστά στην πόρτα έστριψα το άρµα προς το Πολυτεχνείο, µε γυρισµένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυµάµαι ότι σηκώθηκα από τη θέση µου κι εγώ και το άλλο πλήρωµα. Δεκάδες φοιτητές κρέµονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι. Κι εγώ, να σκεφτείς, ότι τους έβλεπα σαν µαµούνια, που ήθελα να τα φάω!

Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρµατος και µου λέει: “Θα µπούµε µέσα, θα ρίξουµε την πύλη. Ετοιµάσου!” Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγµατα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρµατος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα σταµάτησα. Σταµάτησα σκόπιµα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισµα οι φοιτητές, τροµαγµένοι, έφυγαν προς τα πίσω. Αν έµπαινα µε ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτοµα, που εκείνη τη στιγµή ήταν κρεµασµένα στα κάγκελα.

Η καγκελόπορτα έπεσε αµέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθµευµένο το Μερσεντές, το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. Η αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνοµικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα κι εγώ από το άρµα και µπήκα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα µπορούσε όµως και να υπάρχουν νεκροί.

Αστυνοµικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν.

Αν δεν ήταν οι λοκατζήδες να τους σταµατήσουν -θυµάµαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια µαζί τους-, δεν ξέρω κι εγώ τι θα γινόταν.

Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολλοί χτυπηµένοι, θυµάµαι ότι είδα πολλούς τραυµατίες, ενώ τρεις τέσσερις ήταν σωριασµένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγµή ένας φοιτητής όρµησε καταπάνω µου και µου είπε: “Τι κατάλαβες τώρα που µπήκες;” Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: “Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, µη σε καθαρίσω”. Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγµή... Αν έλεγε µια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήµουν. Ένας φασίστας.

Όπως περνούσαν οι φοιτητές, θυµάµαι ότι έριχναν µέσα στο τανκς πακέτα τσιγάρα και ό,τι προµήθειες είχαν µαζί τους. Όταν γυρίσαµε στο Γουδί, το άρµα έµοιαζε µε περίπτερο. Όσο σκέφτοµαι ότι οι φοιτητές µάς έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, µετά απ' όσα τους κάναµε... Δεν µπορώ να το συγχωρέσω αυτό το πράγµα στον εαυτό µου. Σκέφτοµαι τι πήγα κι έκανα!...

Όταν γυρίσαµε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί µού έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόµουν ότι ήµουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι µεγάλο. [...]

Στο µεροκάµατο η ζωή µου άλλαξε 180 µοίρες. Έκανα όποια δουλειά µπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν µπορώ να έχω τα ίδια αιτήµατα µε τους εργοδότες. Εµένα, που µου έµαθαν να µισώ τους κοµουνιστές, ψήφισα δύο φορές ΚΚΕ!

Στη δουλειά, πριν από χρόνια, κάποιος άκουσε πώς µε λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση µε τον “πορτάκια”, όπως είπε, του Πολυτεχνείου. “Ξάδερφός µου είναι, µακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο”, απάντησα. Είµαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ είκοσι χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης Α. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι µου δεν ξέρουν ποιος είµαι, ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα µου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά µου δεν το είπα ακόµα.

Ντρέποµαι γι' αυτό που ήµουν, γι' αυτό που έκανα. Στη θέση µου θα µπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήµουν άλλωστε. Δε µε απαλλάσσει όµως αυτό. Μέχρι που µπήκα µέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής µου.

Είχαν µεγάλη ψυχή. Ήταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόηµα, αλλά θα ήθελα να τους πω µια µεγάλη συγνώµη…»

Υ.Γ Εύχομαι να ήταν το δικό μου πακέτο ΚΑΡΕΛΙΑ αυτό που άλλαξε τη ζωή του. Ένας που ήταν εκεί και δεν θέλησε να κεφαλαιοποιήσει την κραυγή για Ψωμί, Παιδία , Ελευθερία. Και κάτι για τα παιδιά μας σήμερα… Εμείς φωνάζαμε «Όλοι ενωμένοι, είμαστε αδέρφια… Με αυτό φέραμε κοντά μας τον φαντάρο του 1973 και με ένα πακέτο τσιγάρα Καρέλια...
Ας μην ξεχάσουμε ποτέ εκείνη τη γενιά των παιδιών...και ας μεγάλωσαν...λιγάκι..ή έγιναν.. "Αιώνιοι Ταξιδευτές του Άπειρου.."

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009

O άνθρωπος, το άλογό του και το σκυλί του




Παραμύθι

Ένας άνθρωπος, το άλογό του και το σκυλί του περπατούσαν σ ένα δρόμο. Καθώς περνούσαν δίπλα από ένα τεράστιο δέντρο, έπεσε ένας κεραυνός και όλοι έμειναν στον τόπο. Αλλά ο άνθρωπος δεν αντιλήφθηκε ότι είχε πια αφήσει τον κόσμο τούτο και συνέχισε να περπατάει με τα ζώα του.
Μερικές φορές οι πεθαμένοι θέλουν χρόνο για να συνειδητοποιήσουν τη νέα τους κατάσταση...
Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς, ανηφορικός, ο ήλιος έκαιγε και αυτοί είχαν ιδρώσει και διψούσαν πολύ.
Σε μια στροφή διέκριναν μια μεγαλόπρεπη πύλη, καμωμένη ολόκληρη από μάρμαρο, που οδηγούσε σε μία πλατεία στρωμένη με χρυσάφι, που στο κέντρο της είχε μία πηγή από όπου ανάβλυζε κρυστάλλινο νερό.
Ο οδοιπόρος προχώρησε προς τον άνθρωπο που φύλαγε την είσοδο:
"Καλημέρα"
"Καλημέρα", απάντησε ο φύλακας
"Ποιος είναι αυτός ο τόσο όμορφος τόπος;"
"Είναι ο παράδεισος"
"Ωραία που φτάσαμε στον παράδεισο, διψάμε πολύ"
"Μπορείτε να μπείτε,κύριε, και να πιείτε όσο θέλετε" και ο φύλακας έδειξε την πηγή
"Το άλογο και το σκυλί μου διψάνε κι αυτά"
"Λυπάμαι πολύ" είπε ο φύλακας... "Εδώ δεν επιτρέπονται ζώα".
Ο άνθρωπος στενοχωρήθηκε επειδή διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει νερό μόνο αυτός.
Ευχαρίστησε το φύλακα και συνέχισε το δρόμο του.
Αφού περπάτησαν πολλή ώρα στην ανηφόρα, εξαντλημένοι πια, έφτασαν σ ένα μέρος που είχε για είσοδο μια παλιά ξύλινη πύλη που οδηγούσε σ ένα χωματόδρομο πλαισιωμένο από δέντρα.
Στη σκιά ενός από τα δέντρα καθόταν ένας άνθρωπος μ` ένα καπέλο στο κεφάλι, ίσως και να κοιμόταν.
"Καλημέρα" είπε ο οδοιπόρος.
Ο άνθρωπος έγνεψε με το κεφάλι
"Διψάμε πολύ, εγώ το άλογό μου και το σκυλί μου"
"Έχει μια πηγή σ' εκείνες τις πέτρες" είπε ο άνθρωπος δείχνοντας το σημείο "Πιείτε όσο θέλετε"...
Ο άνθρωπος, το άλογο και το σκυλί πήγαν ως την πηγή και έσβησαν τη δίψα τους. Ο οδοιπόρος γύρισε για να τον ευχαριστήσει.
"Ελάτε πάλι όποτε θέλετε" απάντησε ο άνθρωπος
"Αλήθεια, πως λέγεται αυτό το μέρος;"
"Παράδεισος"
"Παράδεισος;;" Μα ο φύλακας της μαρμαρένιας πύλης είπε ότι ο παράδεισος ήταν εκεί!"
"Εκεί δεν είναι ο παράδεισος, είναι η κόλαση"
Ο οδοιπόρος ταχασε.. "Πρέπει να τους απαγορεύετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας! Αυτό σίγουρα θα προξενεί μεγάλα μπερδέματα!"
"Καθόλου, αντίθετα μας κάνουν μεγάλη χάρη. Επειδή εκεί μένουν όλοι αυτοί που είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους..." Paulo Coelho ( ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΥΘΙΚΟ)
Πραγματικά έξοχος ο Paolo Coelho! Ο Παράδεισος για μένα πρέπει ναναι το Σύμπαν που κρύβεται στα λίγα εκατοστά της καρδιάς. Με ότι καλό ή κακό μπορεί να συνεπάγεται αυτό..Aionios-Eternauta...

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ...














Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
aionios-eternauta


Μια εξαιρετική συνέντευξη από τον Εμμανουήλ Κριαρά στα ΝΕΑ από τον υπεραιωνόβιο ομότιμο καθηγητή της Φιλοσοφικής του Αριστοτελείου, ο οποίος διάγει το 104ο έτος της ζωής.. Σταχυολογώ μερικά αποσπάσματα..

- Είμαστε τραγικές μορφές όλοι μας. Το ότι έχουμε συνείδηση δε νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του.
Εγώ – δυστυχώς – την έχω. Επιθυμία μου πλέον είναι να μη ζήσω. Είναι βάρος πια η ζωή.
- Έρωτας είναι η επιδίωξη του ιδανικού. Σε όλες τις εκφάνσεις. Ξεχωρίζω δύο: Τον σαρκικό – πνευματικό έρωτα προς τη – τον σύντροφο και τον έρωτα προς την εργασία. Ζω. Νιώθω. Εργάζομαι ακόμα, αλλά με δυσκολία.
«Δε δίδει η ζωή – χωρίς έρωτα – ευτυχία».
- Να λέτε πάντα αυτό που πιστεύετε… Και να πληροφορείστε σωστά. Μη δέχεστε να γίνετε όργανα του οποιουδήποτε. Εξαγοράζονται πλέον εύκολα οι άνθρωποι.
Το μόνο ιδανικό που απέμεινε είναι ίσως ο Έρωτας. Υπό την έννοια της αέναης επιδίωξης του ιδανικού.

ΥΓ. "aionios-etenauta". Το Ταξίδι είναι που μετράει. Η Ιθάκη μόνο αν έχεις εκτιμήσει το ταξίδι.
Καλό δρόμο προς τα δικά σας ιδανικά…

Το Κατοστάρικο που μας έσωσε...




Aionios-Eternauta

"Το κατοστάρικο που μας έσωσε"

"Σ' ένα χωριό που ζει από τον τουρισμό λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί.
Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλο. Ο καιρός περνά μέσα σ' αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα ώσπου μια μέρα..... έρχεται ένας τουρίστας και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού. Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 Ευρώ. Πριν ακόμα ανέβει στο δωμάτιο του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στο χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 Ευρώ. O χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας. Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και πηγαίνει να το δώσει στην πόρνη του χωριού που της χρωστάει κάποιες τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί. Εκείνη με τη σειρά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο που του χρωστάει μερικές βραδιές που χρησιμοποίησε τα δωμάτια του με τους πελάτες της. Όπως άφηνε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας που μόλις κατέβηκε από το δωμάτιο του λέγοντας στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει και άλλαξε γνώμη, αρπάζει το χαρτονόμισμα και φεύγει. Τελικά τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε και όλα τα χρέη ξεχρεώθηκαν! Μήπως έτσι θα βγούμε από την κρίση;"
Όχι ΄τιποτα άλλο... αλλά ακόμα δεν έχουν διαβάσει Ηράκλειτο... Κάτι για την ΡΟΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ; Εσεις μα καταλάβατε... Αυτοί δεν λένε να βάλουν...κάτι... στο ακατοίκητο τους....

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009

CARPE DIEM - AΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΣΟΥ.




Aionios-Eternauta



CARPE DIEM-ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ!!!


ΑΝ ΣΟΥ ΕΛΕΓΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΙ ΣΟΥ ΑΠΟΜΕΝΟΥΝ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΖΩΗΣ....

ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ;

ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ;

ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΟΤΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΘΑΝΑΤΟΙ, ΑΝ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ.

ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΟΝΟ 4 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΖΩΗΣ-
ΔΕ ΜΟΙΑΖΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ;

ΑΔΡΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ , ΣΗΜΕΡΑ.

ΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

ΖΗΣ' ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΑ, ΔΩΣ' ΤΑ ΟΛΑ ΚΑΙ ΑΠΛΩΣ ΔΕΣ ΤΙ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ ΩΣ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ!!!

ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΦΗΒΟΣ... JOHNPARK


Aionios-Eternauta
ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΦΗΒΟΣ... Ο JOHNPARK
ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ... ΕΥΓΕΝΗΣ, ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΑΣ... ΔΙΚΑΙΟΣ... ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΣ, ΕΝΑΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΑΛΟΚΑΡΔΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ...ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ.
ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΜΑΓΕΥΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ.. ΚΑΙ ΝΑ ΠΛΑΘΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ....ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΚΑΙ ΞΩΤΙΚΑ...
ΓΙΑ ΑΓΑΠΕΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΕΣ ΓΙΑ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΧΙΛΙΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΚΑΙ ΒΑΖΟΥΝ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ...
ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΥΓΕΝΗ ΑΓΑΠΗΤΟ ΦΙΛΟ ΕΥΧΟΜΑI ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΜΟΡΦΑ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ.....ΤΟΥ JOHN PARK

H NYXTA AYTH HTAN ΟΝΤΩΣ ΜΑΓΙΚΗ ΚΡΑΤΗΣΕ ΩΡΕΣ ΠΟΛΛΕΣ
ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ, ΨΥΧΕΣ ΠΟΛΛΕΣ. ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΕΡΑ... ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑ.. ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ... ΓΝΩΡΙΣΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ.... ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΑΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥ... ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ... Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥΤΗ ΕΒΓΑΛΕ ΗΧΟΥΣ... ΚΑΙ ΦΤΕΡΑ.... ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ ΑΡΩΜΑΤΑ ΓΕΜΙΣΕ ΜΕ ΑΣΤΡΑ ΠΟΥ ΚΟΥΡΝΙΑΖΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ...ΕΓΙΝΕ Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥΤΗ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΓΙΚΟ ..ΣΑΝ ΤΟ ΝΕΡΟ...ΕΓΙΝΕ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ ...ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΖΕΣΤΟ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ....
ΕΤΟΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΗΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΜΑΓΙΚΗ ..... ME KOITAZE ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ...... ΑΠΛΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΕ ΚΡΑΤΗΣΕ ΣΦΙΚΤΑ.....ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΙΣΕ .... ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ ΣΑΝ ΚΑΙ ΜΕΝΑ... ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥΣ. ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΙΧΟΥΣ Η ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ..... ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ..... ΝΥΧΤΩΣΕ .. ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΔΕΝ ΦΩΤΙΣΕ ΑΠΟΨΕ ... ΝΑ ΗΞΕΡΕΣ ΠΟΣΟ ΦΟΒΑΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ....ΝΑ ΗΞΕΡΕΣ ΠΟΣΟ ΠΟΝΑΩ....ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ
Η ΝΥΧΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ... ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΑΓΑΠΕΣ, ΟΝΕΙΡΑ , ΕΡΩΤΕΣ , ΠΑΡΕΛΑΥΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ...
KΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΚΑΘΕ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΘΕ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΤΙΓΜΗ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ....
ΟΝΕΙΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΡΥΦΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΣΑΜΕ... Η ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΡΑΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΙΓΚΙΠΑ Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΧΑΜΕΝΗ ΣΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ .... Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΠΛΑΣΜΕΝΗ ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΜΕ ΦΛΟΓΑ... ΧΙΜΑΙΡΕΣ ΝΑ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥΣ... ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΣΤΟΙΧΟΥΣ ΣΠΑΡΜΕΝΟΣ...ΚΑΙ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΝ ΠΑΝΩ
ΤΟΥΣ...ΔΕΝ ΠΟΝΟΥΣΑΝ ΠΙΑ....ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΤΙ
ΤΟΥΣ ΠΛΗΓΩΝΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΚΙΞΕΙ....Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΑ
ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΟΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.... ΛΥΓΙΖΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ
ΣΠΑΝΕ ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ... ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.....



ΠΕΦΤΕΙ ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΟ , ΤΟ ΡΥΑΚΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ .... ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΨΕΛΛΙΖΕΙ , ΝΕΡΑΙΔΑ ΜΟΥ..... MIA ΛΑΜΨΗ!!! ΜΙΑ ΑΣΤΡΑΠΗ ... ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ ΠΙΑ ....ΑΠΛΑ ΠΕΤΑ.....
ΕΝΑ ΠΕΠΛΟ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ ΤΟΝ ΣΦΙΓΓΕΙ...
ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΡΥΑΚΙ ,ΚΑΙ Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΤΟΥ ΞΑΠΛΩΜΕΝΗ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ... ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΕΠΛΟ... ΓΥΑΛΙΑ ΠΑΝΤΟΥ , ΜΙΚΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΠΟΝΟΥ... ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ... ΑΙΜΑ.. ΚΑΙ ΓΥΑΛΙΑ ΜΑΖΙ ....ΠΟΝΟΣ... ΠΟΘΟΣ ΟΛΑ ΕΚΕΙ ... ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΓΚΑΛΙΑ ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΒΡΕΦΟΣ.. ΑΚΟΥΜΠΑ ΤΟ ΟΛΟΓΥΜΝΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΜΕΣ ΤΟ ΡΥΑΚΙ... ΧΙΛΙΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΡΟΔΑ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΝΕΡΟ... ΟΣΟ ΑΥΤΟ ΞΕΠΛΕΝΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ. ΜΙΚΡΟΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ ΞΕΧΥΝΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ....
ΑΡΩΜΑΤΑ ΠΟΘΟΥ ΤΟΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΟΥΝ .... ΤΗΝ ΚΟΙΤΑ ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ... ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΡΙΧΝΕΙ ΜΙΑ ΔΕΣΜΗ ΤΟΥ, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΥΜΝΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ... ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΠΟΘΟ. . ΤΗΝ ΠΟΘΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ, Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ, ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ!!!! ΤΗΝ ΠΟΘΕΙ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ.... Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΤΡΕΜΕΙ .. ΤΗΝ ΞΑΠΛΩΝΕΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ , ΚΟΙΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΤΗΣ ΚΟΦΤΗ ΠΟΥ ΑΝΕΒΟΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ... Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ .... ΤΟ ΠΑΘΟΣ.. Η ΕΛΞΗ ΦΟΥΝΤΩΝΕΙ ... ΣΚΥΒΕΙ ΠΑΝΩ ΤΗΣ, ΧΑΖΕΥΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ , ΣΚΥΒΕΙ ΚΑΙ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΗΣ , ΧΙΛΙΕΣ ΗΔΟΝΕΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ, Η ΛΑΒΑ ΚΑΙΕΙ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΤΟΥ .... ΞΑΝΑΣΚΥΒΕΙ, ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ.. ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ..ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ .. ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ...ΟΛΑ ΕΚΕΙ .... ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΕΡΝΑ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ .... ΤΗΝ ΤΥΛΙΓΕΙ ΣΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΟΥΜΠΑ ΕΠΑΝΩ... ΤΗΝ ΧΑΖΕΥΕΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΑΚΡΙΑ... ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΑΪΔΟΠΑΡΜΕΝΟΣ ... ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΟΠΑΡΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΝΕΡΑΙΔΕΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΑΓΑΠΟΥΝ...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΡΚ