Aionios-Eternauta

Aionios-Eternauta.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΣ: το πρώτο μάθημά μου για την αρχοντιά

Θα 'μουνα δέκα χρονών. Το καλοκαίρι, όταν τέλειωνα το σχολείο κατέβαινα στο ισόγειο δικηγορικό γραφείο του πατέρα μου, όπου και με έβαζαν να αντιγράφω δικόγραφα. Για τις τέσσερις σελίδες χωρίς περιθώριο, πληρωνόμουν μια δραχμή. Καθισμένος σ' ένα από τα γραφεία των βοηθών χάζευα πού και πού τους πελάτες, κάθε λογής, πού μπαινόβγαιναν.

Ένα πρωινό ήρθε ένας λεβεντόγερος με κάτασπρη φουστανέλλα. Οι φουστανελλάδες ακόμη τότε δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Είδα τους βοηθούς δικηγόρους να σηκώνονται και να του κάνουν μιαν ιδιαίτερα θερμή υποδοχή.

Ο πρώτος βοηθός που φαίνεται να τον γνώριζε καλά, έπιασε κουβέντα μαζί του. Και μια στιγμή τον ρωτάει: «Και τώρα, μπάρμπα Μήτρο, πόσων χρόνων είσαι;» Και ο μπάρμπα Μήτρος, με τ' όνομα Δημήτριος Μαλαμούλης που είχε εν τω μεταξύ στρογγυλοκαθίσει, του απαντάει μονολεκτικά...

«Δύο». Δηλαδή εκατόν δύο. Από τα εκατό είχε αρχίσει νέα αρίθμηση.

Βγήκε εν τω μεταξύ ο πατέρας μου. Τον οδήγησε στο μέσα γραφείο τα είπανε με αυτόν και το γιο του, ένα λεβέντη εβδομηνταπεντάρη, και όταν βγήκαν στο δωμάτιο που βρισκόμουν και εγώ, πρώτα με σύστησε και ύστερα μου ανήγγειλε ότι θα πάμε την Κυριακή να επισκεφθούμε τον Μαλαμούλη στο χειμαδιό του, κάπου στον Ωρωπό.

Από κουβέντα δεν έπαιρνε ο μπάρμπα Μήτρος. Λίγα λόγια, μετρημένα, βαριά. Τους βοηθούς τού πατέρα μου κι εμένα είχα το αίσθημα ότι μας έβλεπε σαν μικρό κοπάδι αρνάκια. Μικρό, διότι ό Μαλαμούλης είχε απάνω από 3000 αρνιά και κατσίκια, στα Άγραφα το καλοκαίρι και τον χειμώνα στα ορεινά της Αττικής.

Την Κυριακή, όταν φθάναμε στον τόπο όπου είχε στήσει τα τσαντήρια του, των παιδιών, των εγγονών και των δισεγγόνων του, ρίχτηκαν οι καθιερωμένες μπαταριές και μετά μαζευτήκαμε στο μεγάλο τσαντήρι του Γέρου. Είχα μαζί μου, νέο εικοσάχρονο, τον δάσκαλό μου Basset, αυτόν που έκανα πρόσωπο στους «Διαλόγους σε μοναστήρι». Αυτός που δεν χόρταινε να θαυμάζει.

Σε λίγο σταύρωσε ο Γέρος το πρώτο ψωμί. Και οι γυναίκες, αμίλητες και φασαρεμένες μοίραζαν τα κοψίδια, αρνάκι, κατσικάκι, όλα τα αγαθά. Θυμάμαι ακόμη τις βεδούρες, τα γιαούρτια.

Ο γέρο Μαλαμούλης, στη μέση καθισμένος σταυροπόδι, μέσ' στις άσπρες βελέντζες, τα επόπτευε όλα και έδινε στις γυναίκες και στους παραγιούς προσταγές.

Όταν λίγο μεγαλύτερος διάβασα «Οδύσσεια» τον γέρο Μαλαμούλη τον ταύτιζα μέσ' στη φαντασία μου με τον Νέστορα, όταν δέχονταν τον Τηλέμαχο.

Καθώς ήμουν καθισμένος πλάι στον πατέρα μου τον ρώτησα ψιθυριστά: «Qu'est-il ce vieux;». «C'est un grand seigneur» μου απαντάει o πατέρας μου και αυτός ψιθυριστά. Και γυρίζοντας αργότερα το λόγο στα ελληνικά: «Να καταλάβεις τι είναι αρχοντιά».

Ήταν το πρώτο μάθημά μου για το μέγα τούτο ηθικό αγαθό: την αρχοντιά.

Αργότερα, μεγάλος σ' ένα πελοποννησιακό χωριό, γνώρισα έναν άλλο πιο νέο, σχεδόν μεσόκοπο, χωρικό. Στο πρόσωπό του ξανασυνάντησα αυτό που είχα γνωρίσει παιδί στο πρόσωπο του Μαλαμούλη: την αρχοντιά. Το σταύρωμα του καρβελιού από αυτόν ήταν μια ιεροπραξία.

Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνιας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων.

Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο. Δεν μπορώ — ίσως αδυναμία μου — με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω. Λέω μέσα μου: Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.

Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά.

Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899-1987)

 ΥΓ. Παλιότερα είχα αναρτήσει για τους Μεταξωτούς Ανθρώπους. Ένα θέμα που γυρνά & ξαναγυρνά στο νου μου πάντα, σαν εφαλτήριο πνευματικής ποιότητας & ουσίας της ζωής. Φαντάζομαι, αν είχα να διαλέξω μεταξύ, πλούτου, δόξας, εξουσίας, θα προτιμούσα να έβλεπα "Μεταξωτούς άρχοντες & αρχόντισσες." Τόσο δύσκολο πιά στην εποχή της οίησης (καυχησιάς, έπαρσης, αλαζονίας & υπεροψίας )

Aionios-Eternauta

Η Γιορτή τους, η ντροπή μας 24 Ιουλίου.
Κάθε πραγματικότης μού είναι αποκρουστική” Κώστας Καρυωτάκης. Τι γιορτάζουμε σήμερα, 24 Ιουλίου, πατριώτες και πατριώτισσες; Καλύτερα, τί γιορτάζει υποκριτικά το κοινωνικοπολιτικό κατεστημένο της χώρας; Γιατί θα βάλει σε λίγο ο κύριος Πρόεδρος το καινούριο του μπλε – αρζάν κοστούμι με την μεταξωτή, γαλάζια – να μην ξεχνιόμαστε κιόλας – γραβάτα και θα δέχεται στους κήπους του προεδρικού Μεγάρου;

Γιατί θα υποδέχεται τη Σία, τον Πρετεντέρη, τον Χωμενίδη αλλά και τους αρχηγούς και τους αρχηγίσκους της παρούσας Βουλής, όλους με τα “καλά” τους, τις υπερήφανες συμβίες στο πλάι αλλά και τα χαμόγελα της, με το μπαρντόν, αυτοϊκανοποίησης; Γιατί θα γεμίσουν σε λίγο η Ηρώδου Αττικού και οι παράπλευρες οδοί με εκατοντάδες (!) κρατικές λιμουζίνες, οδηγούς, συνοδούς, φρουρούς και λοιπούς σκύλακες – η λέξη είναι του Πλάτωνα – της εξουσίας;

Αν μαζεύαμε, σκέφτομαι, το συνολικό κόστος της εκδήλωσης, θα χρηματοδοτούσαμε ένα μεγάλο νοσοκομείο της χώρας για έναν τουλάχιστον χρόνο. Αλλά δεν βαριέστε. Λεφτά υπάρχουν. Που είπε κι ένας άλλος τέως πρωθυπουργός, επίσημος κι αυτός προσκεκλημένος της πιο επίσημης Δεξίωσης του Έθνους (μόνο ο Ερντογάν λείπει). Αν μάλιστα προσθέταμε και τα διαχρονικά πρόστιμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, θα αλλάζαμε την κοινωνική πολιτική της χώρας υπέρ των αδυνάτων. (Τί λέω τώρα;)

Γιατί λοιπόν θα φορέσει πάλι το σινιέ σακάκι του ο Αλέξης και το πανάκριβο πουκάμισο χωρίς γραβάτα – όλα κι όλα η “στολή ” της επανάστασης είναι ό τι απέμεινε από την εγχώρια επανάσταση – και θα συγχαίρει εαυτόν και αλλήλους;  Αλλά και η τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επιλογή αποκλειστικά του νυν πρωθυπουργού όπως και ο νυν ΠτΔ, γιατί θα εμφανιστεί στο κεφαλόσκαλο με ποδήρη χιτώνα και με τον σύντροφο της, όλοι αριστεροί είμαστε τελικά , ενδεχομένως και με τη γάτα της;

Μήπως για την αποτυχία μιας εποχής, για την κατάντια μιας γενιάς, για την διχοτόμηση της Κύπρου μισό αιώνα τώρα, για την φενάκη της δημοκρατίας, για τις συσσωρευμένες απάτες, τα ψευδώνυμα συνθήματα, τον εκμαυλισμό ενός ολόκληρου λαού, για την διάψευση του Πολυτεχνείου, για την κάλπικη Mεταπολίτευση, για την παράδοση της χώρας από μέσα και την μετατροπή της σε προτεκτοράτο;

Τί γιορτάζουμε σήμερα;

Τί στο διάβολο γιορτάζουν σήμερα συγκινημένες οι πολιτειακές αρχές;  Απαντήστε εσείς. Τέλος, και σε αντίθεση με την μυθολογία των διακοπών αλλά και την μεταφυσική του ελληνικού καλοκαιριού ο Ιούλιος ίσως τείνει να είναι για την Ελλάδα ο πιο ζοφερός μήνας του χρόνου. Για μένα τουλάχιστον είναι ο μήνας που θάβω θρηνώντας τους νεκρούς μου, τους πραγματικούς και τους συμβολικούς, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

Και δεν είναι μόνο τα Ιουλιανά και η Αποστασία με το βασιλικό πραξικόπημα που κάθε χρόνο τέτοιο μήνα δραματικά μάς θυμίζουν από πού και πώς ξεκίνησε η Χούντα, αλλά και η ζοφερή καθημερινότητα του σήμερα και εντός και εκτός. Αφού τις συνέπειες του τότε πληρώνουμε τώρα και θα πληρώνουμε ακόμα για πολύ. Με πλέον χαρακτηριστικές πληγές την εισβολή στη βόρεια Κύπρο των Τούρκων με τις αμερικανικές και βρετανικές ευλογίες.  Σύμπτωση: Οι Άγγλοι διατηρούν ακόμη βάσεις σ’ ένα ανεξάρτητο κράτος –  μέλος εκείνης της Ένωσης που οι ίδιοι έχουν εγκαταλείψει! Πού ‘ντο; ΝΑΤΟ! Κι άλλη σύμπτωση: Οι σύμμαχοι Άγγλοι και Γερμανοί – του ΝΑΤΟ – εξοπλίζουν με γιουροφάϊτερ – τί τίτλος! – τους γιούρο (;) Τούρκους. Εναντίον ενός γιούρο συμμάχου στο ΝΑΤΟ. Ανέκαθεν. Με αίματα και θυσίες!

Κι άλλες συμπτώσεις του Ιουλίου: Δεν ξεχνώ πως τέτοιες μέρες 104 άνθρωποι είτε κάηκαν είτε πνίγηκαν τη στιγμή που ο τότε πρωθυπουργός δήλωνε ότι δεν έχει πληροφορίες για νεκρούς. Το απέθαντο, ελληνικό γκουβέρνο, ασχέτως ιδεολογικού προσήμου!  Επίσης, πιο πρόσφατα κάηκαν η Εύβοια αλλά και το σημαντικότερο οικολογικό πάρκο της Ευρώπης, το προκατακλυσμιαίο δάσος της Δαδιάς. Με την πανίδα και την χλωρίδα του. Άσχετο: Η δεξιά είχε ανέκαθεν θερμή σχέση με τα δέντρα (και τα αερομεταφερόμενα βοσκοτόπια επίσης).

Θλιβερό συμπέρασμα: Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να είναι μέρα σιωπής και εθνικής περισυλλογής. Ημέρα πένθους αφού δεν μπορεί, δεν δικαιούμαστε, να είναι μέρα οργής. Κι αφού η πλειοψηφία των πολιτών, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια, είδε με ανακούφιση, τουλάχιστον, τους άξεστους κολονέλους. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια για τον “αδάμαστο” λαό. Πάντα και παντού οι λίγοι κάνουν τη διαφορά. Και έπειτα έρχονται οι επαγγελματίες του λαϊκισμού και καταθέτουν στεφάνους. Καλιώρα!

Α ρε Λαυρέντη! Που έγραφε κι ο Μανόλης Αναγνωστάκης πικρά πλην εύστοχα. Εγώ λοιπόν σήμερα δεν γιορτάζω ούτε την “επέτειο” της Δημοκρατίας (;) ούτε τα φυσικά μου γενέθλια, τι ατυχής σύμπτωση, γιατί βέβαια δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα να γιορτάζει κανείς το γεγονός ότι μεγαλώνει. Έστω και χωρίς να το θέλει. Αναρωτιέμαι πάντως όλοι οι υπόλοιποι τί γιορτάζουν;  Για μένα ένα ημέρα εθνικής περισυλλογής κι οδύνης. Όπως εξάλλου και η κορυφαία στιγμή της 21ης Ιουλίου του 1928. Διαβάστε γιατί:

Λίγο πριν αυτοκτονήσει ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης, ο κορυφαίος μετά τον Καβάφη, στο καφενείο «Ο Ουράνιος Κήπος», στην παραλία της Πρέβεζας, έγραφε, σ’ ένα χαρτί, που βρέθηκε στην τσέπη του, τα εξής:

«Κάθε πραγματικότης, μού είναι αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο, σαν ήρθε, τον δέχομαι, με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους και εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού ευδοκίμησα όλες τις χαρές! είμαι τώρα έτοιμος για ένα ατιμωτικό θάνατο…». Αυτό το κείμενο θα έπρεπε να διδασκόταν στα σχολεία μας σαν ευαγγέλιο. Όπως είναι γνωστό, ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε με πιστόλι το απόγευμα της 21ης Ιουλίου 1928.

Την προηγουμένη, όπως έχει σημειώσει, σε υστερόγραφο στο ίδιο χαρτί, «μάταια δερνόταν επί δέκα ώρες με τα κύματα», για να πνιγεί γι’αυτό και συμβούλευε «όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουν ποτέ ν’ αυτοκτονήσουν διά θαλάσσης…». Απίστευτος αυτοσαρκασμός, αυτό που δραματικά λείπει από την σύνολη ηγεσία της χώρας, πολιτική και πνευματική (εκτός των φιλότεχνων τραπεζιτών).

 ΥΓ 1. Δεν γιορτάζω λοιπόν αλλά πενθώ την θλιβερή ματαίωση της γενιάς μου, της γενιάς του Πολυτεχνείου αλλά και την αποτυχία μας να φιάξουμε καλύτερη την επόμενη γενιά. Αυτή, ας πούμε, που θεωρεί αντίσταση να βεβηλώνει τα μνημεία της Ιστορίας και του Πολιτισμού θεωρώντας τα αστική παρακμή. Τέτοια διαστροφή!

 ΥΓ 2. Αφιερώνω το παρόν κείμενο στην μνήμη των συντρόφων μου ζωγράφων με ήθος και αγωνιστική προσφορά που μια σοβαρή πολιτεία και μια σοβαρότερη αριστερά θα είχαν τιμήσει και αξιοποιήσει καλύτερα:  Στον Βαγγέλη Φαεινό, στον Θανάση Στεφόπουλο, στον Θόδωρο Πάντο, στον Γιώργο Βογιατζή, στον Σταύρο Ιωάννου, στον Παύλο Σάμιο, στον Κυριάκο Κατζουράκη, στον Μάκη Θεοφυλακτόπουλο.

ΥΓ 3.  Επιτρέψτε μου και μία προσωπική αναφορά.  Λόγω των σημερινών γενεθλίων μου – τί σύμπτωση – έγραψα για λόγους προνοίας το επιτύμβιο μου. Ιδού:

“Ενθάδε κείται ο Μ.Σ
τύπος αγωνιστικός.
Κέρδισε όλες τις μάχες
με τον χρόνο
πλην της τελευταίας”

Στεφανίδης Μάνος
Πηγή: SLpress & για την αντιγραφή Aionios-Eternauta-Kosmon
Αφιερωμένο στον φίλο & ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ.
Αιωνία του η μνήμη !

Aionios-Eternauta

Το 1905 ο Ιταλός οικονομολόγος Vilfredo Pareto παρατήρησε μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στις μπιζελιές του: το 20% των φυτών παρήγε το 80% των μπιζελιών.
Η παρατήρηση τον εντυπωσίασε, διότι κατά σύμπτωση μόλις πρόσφατα κάποιες έρευνές του σχετικά με την παραγωγικότητα της οικονομίας, τον είχαν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι το 20% των Ιταλών παρήγε το 80% του πλούτου της χώρας! Μελετώντας στη συνέχεια την οικονομία της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, κατέληξε στα ίδια ακριβώς ποσοστά.

Η ευρύτατα διαπιστωμένη ισχύ αυτής της αναλογίας οδήγησε σταδιακά στην καθιέρωση του όρου «η αρχή του Pareto», γνωστού και ως «κανόνας 80/20». Επαληθεύεται σε όλα τα πεδία της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας: το 80% των αποτελεσμάτων προέρχεται από το 20% της προσπάθειας. Για παράδειγμα σε έναν εκδοτικό οίκο το 20% των βιβλίων θα φέρει στην επιχείρηση το 80% των κερδών της, στον τραπεζικό κλάδο το 80% των κερδών θα προέλθει από το 20% των πελατών κ.λπ.

Να το πούμε και διαφορετικά; Το 80% των αποτελεσμάτων έρχεται από το 20% των προσπαθειών, πολύ απλά γιατί οι περισσότερες προσπάθειες, δηλαδή το υπόλοιπο 80% απλά…αποτυγχάνουν! Είναι δυνατόν να γινόταν διαφορετικά; ό,τι προσπαθούσαμε, να το πετυχαίναμε με τη μια; Αν έχουμε αυτό στο νου μας, τότε σίγουρα θα γίνουμε πιο ρεαλιστές και θα σταματήσουμε να…τσακωνόμαστε με την πραγματικότητα!

Παρά το ότι ο κανόνας 80/20 κυριαρχεί στον κόσμο της οικονομίας (και της κηπουρικής), διστάζουμε να τον εφαρμόσουμε σε έναν τομέα όπου ίσως να ήταν εξαιρετικά χρήσιμος: στην προσωπική μας ζωή. Κι όμως, αν παρατηρήσουμε λίγο πιο προσεκτικά θα διαπιστώσουμε το εξής: το 80% των θετικών αποτελεσμάτων προέρχονται από το 20% των δράσεων και γεγονότων που παρατηρούμε γύρω μας. Αν το δούμε από την απαισιόδοξη πλευρά του, αυτό σημαίνει ότι το 80% όσων μας συμβαίνουν πιθανότατα θα είναι εν μέρει ή εξ ολοκλήρου αρνητικό.

Το παράδοξο εδώ είναι, πως παρότι αυτό ισχύει και το παρατηρούμε, ακόμη και χωρίς να γνωρίζουμε την αρχή του Pareto, ζούμε τις ζωές μας σαν να ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Ξεκινάμε θεωρώντας πως τα περισσότερα που θα μας συμβούν θα είναι ευχάριστα, επιμορφωτικά, διασκεδαστικά, λυτρωτικά και πως μόνον ελάχιστα θα αποτελέσουν δυσάρεστες εμπειρίες. Όταν λοιπόν στην πορεία διαπιστώνουμε ότι συμβαίνει σταθερά το αντίθετο, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ατελή και απογοητευτική φύση της ύπαρξης, μένουμε έκπληκτοι, γεμάτοι πικρία και δυσαρέσκεια.
Ως εκ τούτου θα ήταν σοφότερο κάθε καινούργια μέρα να ενσωματώνουμε τον κανόνα 80/20 στην κοσμοθεωρία μας, ώστε να έχουμε μία πιο ρεαλιστική αντίληψη της πραγματικότητας και να αντιμετωπίζουμε όσα μας συμβαίνουν με χάρη και ηρεμία. Θα πρέπει για παράδειγμα, να αποδεχθούμε γεγονότα όπως:

* Το μεγαλύτερο κομμάτι κάθε πόλης είναι άσχημο, απογοητευτικό και προσβλητικό στην επιθυμία μας για τάξη και αισιοδοξία

* Οι περισσότερες συζητήσεις με τους περισσότερους ανθρώπους θα μας κάνουν να νιώσουμε ότι δεν μας καταλαβαίνουν, ότι είμαστε μόνοι

* Οι περισσότερες προσπάθειές μας για να δημιουργήσουμε μία ερωτική σχέση δεν θα στεφθούν με επιτυχία

* Τα περισσότερα projects με τα οποία θα ασχοληθούμε θα αποτύχουν

* Οι περισσότερες κυβερνήσεις θα είναι διεφθαρμένες και χωρίς φαντασία

* Τα περισσότερα φυσικά τοπία θα καταστραφούν

* Οι περισσότερες μέρες θα είναι γεμάτες θλίψη

* Οι περισσότεροι γάμοι θα είναι ανυπόφοροι

* Οι περισσότερες ματιές μας στον καθρέφτη θα είναι καταστροφικές

* Οι περισσότερες επαφές με τα παιδιά μας θα είναι εξωφρενικές

* Τα περισσότερα βιβλία θα είναι απαίσια

* Το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας θα είναι χάσιμο χρόνου

Αυτά και άλλα πολλά προκύπτουν από την εφαρμογή της αρχής του Pareto! Μπορεί να ακούγονται ολίγον…καταθλιπτικά, αλλά δεν είναι.
Οι προσδοκίες μας ότι όλα κανονικά πρέπει να είναι τέλεια είναι που ενίοτε μας γεμίζουν απογοήτευση ή ακόμη και κατάθλιψη! Αυτή είναι η αλάνθαστη συνταγή για να χαλάσει η διάθεσή μας και να μας βρουν απροετοίμαστους οι αντιξοότητες της καθημερινότητας.
Όμως αν έχουμε στο μυαλό μας αυτόν τον ..περίεργο νόμο της φύσης, ίσως αρχίσουμε να βλέπουμε αλλιώς τα πράγματα. Άλλωστε, φυσικά στη δουλειά μας αποτυγχάνουμε τις περισσότερες φορές. Φυσικά η ερωτική μας ζωή δεν μας κάνει μονίμως να.. πετάμε στα σύννεφα, ίσως να μην είναι καν αξιομνημόνευτη! Αναπόφευκτα οι περισσότερες γνωριμίες μας ήταν χάσιμο χρόνου. Οι ζωές μας ακολουθούν παρεμφερή πορεία και διέπονται από πανομοιότυπους κανόνες με ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων ή με έναν ελαιώνα ή με την οικονομία μίας χώρας. Δεν πρέπει να προβληματιζόμαστε για τις σχέσεις μας ή τη δουλειά μας ή την ίδια την υπόστασή μας. Οι περισσότερες πλευρές τους δεν είναι καλές και έτσι ακριβώς θα έπρεπε να είναι.

Δεν διάλεξε εμάς ο Θεός για να μας τιμωρήσει ούτε η ατυχία για να μας κυνηγήσει. Δημαγωγοί, διαφημιστές, πλανόδιοι πωλητές συναισθηματικών κοινοτοπιών θα μας παρακινούν συνεχώς να ζητάμε περισσότερα ή θα μας ωθούν να θυμώνουμε που δεν τα έχουμε αποκτήσει ακόμη. Θα πρέπει να τους γυρίσουμε την πλάτη. Όσο αποκρουστική, όσο απογοητευτική κι αν φαντάζει αυτή η αλήθεια, αν την αποδεχθούμε, θα εκτιμήσουμε ακόμη περισσότερο αυτό το σπάνιο 20%: τους λίγους φίλους με τους οποίους μπορούμε να συνδεθούμε αληθινά, τις σπάνιες νύχτες που θα μας μείνουν πραγματικά αξέχαστες, τα μέλη της οικογένειάς μας που είναι ενδιαφέροντα και αξιαγάπητα, τις μέρες εκείνες που νιώθουμε δυνατοί και πως η ζωή μας έχει έναν σκοπό.

Μπορεί αυτά να μην αποτελούν την πλειοψηφία των όσων μας συμβαίνουν, όμως αυτό δεν ισχύει μόνο για εμάς, ισχύει για όλους τους ανθρώπους. Είναι μικρές ξεχωριστές ζουμερές μπουκιές ανάμεσα στα ισχνά και στεγνά γεύματα με τα οποία θα πρέπει να επιβιώνουμε και γι’ αυτό θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε σαν θησαυρούς και να τρέφουμε με αυτές την ελπίδα μας ότι θα ξανάρθουν να γεμίσουν με φως, με γεύση, με νόημα τη ζωή μας!

Γράφει η Κατερίνα Πετρίδη & για την αντιγραφή,

Aionios-Eternauta 

Aionios-Eternauta

Η περιγραφή του Ιησού Χριστού από τον διοικητή της Ιουδαίας.

Η λεγόμενη επιστολή του Πουλβίου Λεντούλου προς τον Αυτοκράτορα Τιβέριο. 

Η περίφημη αυτή επιστολή περιγράφει ή σκιαγραφεί βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης μορφής του Χριστού, καθώς και ορισμένα σημεία της αγαθοποιού δράσεως και της Προσωπικότητας Του. Πρόκειται για βαρυσήμαντη εικονογραφική (ή και ιστορική;) μαρτυρία.

Θεωρείται ότι είναι ένα απόκρυφο λατινικό κείμενο, το οποίο λέγεται ότι απέστειλε ο κυβερνήτης της Ιουδαίας – ίσως προ του Ποντίου Πιλάτου – Πούλβιος Λεντούλος προς το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Τιβέριο. Δεν είναι εύκολο να διακριβωθεί η γνησιότητα του κειμένου αυτού, του οποίου το πρωτότυπο – στην επίσημη Λατινική γλώσσα – λέγεται ότι τελικά κατέληξε σε κάποια βιβλιοθήκη της Ρώμης (Βατικανού, Cesarini, Lasaristis – Λαζαριστών).

Η ελληνική μετάφραση έγινε από τον “Αβέρκιο τον Αγιορείτη”.

«….Ήκουσα, ω Καίσαρ, ότι επιθυμείς να μάθης ότι σοί γράφω νυν περί ανθρώπου τινός λίαν ενάρετου καλουμένου ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ών ο λαός θεωρεί Προφήτην και οι μαθηταί του Θεόν, λέγοντες ότι είναι Υιος Θεού, πλάστου των ουρανών και της γης και παντός ό,τι εν αύτη ευρίσκεται και υπάρχει.

Τη αληθεία, ω Καίσαρ, ακούονται καθ’ εκάστην θαυμάσια πράγματα περί του Χριστού αυτού.

Ανεγείρει νεκρούς και ιατρεύει ασθενείς δια μιας μόνης λέξεως. Είναι ανήρ αναστήματος μετρίου, καλός την όψιν και μεγαλοπρέπειαν περιβεβλημένος, ιδίως κατά το πρόσωπον, ώστε όσοι Τον ατενίζουν αναγκάζονται να Τον αγαπούν και να Τον Φοβώνται.

Έχει την κόμην Χρώματος καρύου ώριμου εξικνουμένην μέχρι των ώτων Του, εκείθεν δε μέχρι των ωμοπλατών Του καταντά γαιόχρους αλλά μάλλον στιλπνή, διχάζεται δ’αύτη εν τω μέσω άνωθεν κατά το σύστημα των Ναζαρηνών.

Το μέτωπόν Του είναι λείον και γαλήνιον, το πρόσωπον Του άνευ ρυτίδος ή κηλίδος, η ρίς και τα χείλη Του κανονικώτατα.
Το γένειον Του είναι πυκνόν και του αυτού χρώματος της κόμης, δεν είναι δε μακρόν και διχάζεται εν τω μέσω. Το βλέμμα Του είναι σοβαρόν και εμποιούν φόβον, έχει δε δύναμιν ακτίνος ηλιακής.
Ουδείς δύναται να Τον παρατηρήση ατενώς. Όταν επιτιμά, φοβίζει. Όταν δε πράττη τούτο κλαίει. Είναι αξιαγάπητος και χαριείς μετά σοβαρότητος.

Λέγουσιν ότι ουδέπωτε ώφθη γελών, αλλά πλειστάκις κλαίων. Έχει ωραίας τας χείρας και τους βραχίονας.

Εν τη συνομιλία ευαρεστεί τους πάντας. Δυσκόλως όμως φαίνεται, όταν δε φανή που, είναι μετριόφρων και το ωραιότερον παράστημα του κόσμου.

Είναι ωραίος ως την Μητέρα Του, ήτις έστιν η ωραιοτέρα γυνή, ήτις ποτέ εθεάθη εις τα μέρη ταύτα.

Εάν όμως η Ση μεγαλειότης, ω Καίσαρ, ποθή να ιδή Αυτόν ως μοι έγραφες άλλοτε, πληροφόρησόν με, διότι θα σοί Τον στείλω πάραυτα. Πάντες εν Ιερουσαλήμ θαυμάζουσιν την σοφίαν Του, και τι ουδέποτε εσπούδασε τι, και όμως είναι κάτοχος πάσης επιστήμης.

Περιπατεί ανυπόδητος και ασκεπής την κεφαλήν. Πολλοί βλέποντες Αυτόν γελώσιν, αλλ’όταν ευρίσκονται προ Αυτού τρέμουσιν και θαυμάζουσιν αυτόν.

Λέγουσιν ότι ουδέποτε άνθρωπος ώς αυτός ενεφανίσθη εις τα μέρη ταύτα. Τη αληθεία ως μοι λέγουσιν οι Εβραίοι, ουδέποτε εδόθησαν συμβουλαί, ουδέποτε εκυρήχθη διδασκαλία ως η ιδική Του, πολλοί δε των Ιουδαίων θεωρούσιν αυτόν Θεόν.

Άλλοι πάλιν μοι λέγουν ότι είναι εχθρός της Σης Μεγαλειότητος, ω Καίσαρ. Πολλαχώς με παρενοχλούσιν οι μοχθηροί αυτοί Εβραίοι. Λέγεται ότι αυτός ουδέποτε δυσαρέστησε τινά, αλλ’ότι μάλλον εποίησε το αγαθόν.

Όλοι όσοι εγνώρισαν Αυτόν λέγουσιν ότι ευηργετήθησαν παρ’Αυτού.

Όμως εις την σην Μεγαλειότητα, ω Καίσαρ, εις την προς σε υπακοήν, ειμί πρόθυμος. Ό,τι διατάξεις θέλει εκτελεσθή.

Εν Ιερουσαλήμ Ινδικτίωνος ζ’, Σελήνης ια’ Της Σης Μεγαλειότητος πιστότατος και ευπειθέστατος».

ΠΟΥΒΛΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ
Κυβερνήτης Της Ιουδαίας

«….Μεγαλειότατε Καίσαρα,

Άκουσα ότι επιθυμείς να μάθεις αυτά που σου γράφω για κάποιον άνθρωπο που είναι πολύ ενάρετος κι ονομάζεται Ιησούς Χριστός, τον οποίο ο Λαός θεωρούσε προφήτη, οι μαθητές Του όμως Τον θεωρούσαν Θεό κι έλεγαν ότι είναι Υιός του Θεού, Δημιουργός του ουρανού και της γης κι όλων κι ότι βρίσκεται παντού. Είναι αλήθεια Καίσαρα ότι ακούγονται κάθε μέρα θαυμάσια πράγματα για τον άνθρωπο αυτό.

Ανασταίνει νεκρούς και θεραπεύει αρρώστους, με μια Του λέξη.

Είναι άνδρας, μέτριου αναστήματος, όμορφος στην όψη και αρχοντικός,ιδιαίτερα το πρόσωπο Του, ώστε όσοι Τον κοιτούν, τους προκαλεί αγάπη και σεβασμό.

Τα μαλλιά Του είναι μέχρι τα αφτιά Του και πίσω φτάνουν μέχρι τους ώμους, καστανά και λαμπερά, διαχωρίζονται κατά το έθιμο των Ναζωραίων.

Το μέτωπο του είναι καθαρό και γαλήνιο, το πρόσωπο Του χωρίς σημάδια και ρυτίδες.

Η μύτη και τα χείλη Του είναι κανονικότατα.
Τα γένια Του είναι πυκνά, καστανά και μακριά, που χωρίζουν στη μέση.

Το βλέμμα Του είναι σοβαρό και προκαλεί σεβασμό, είναι δε δυνατό σαν ακτίνα του ήλιου.

Όταν είναι αυστηρός, κανείς δεν μπορεί να Τον ατενίσει κι όταν μαλώνει κάποιον, κλαίει…

Τα χέρια και τα μπράτσα Του είναι όμορφα.

Όταν συνομιλεί τους ικανοποιεί όλους, δεν εμφανίζεται συχνά, αλλά όταν αυτό συμβαίνει είναι μετριόφρων κι έχει το ωραιότερο παράστημα του κόσμου.

Είναι ωραίος, όπως κι η μητέρα Του, η οποία είναι η ωραιότερη γυναίκα από όσες ποτέ φάνηκαν στα μέρη αυτά.

Εάν όμως η Μεγαλειότητα σου Καίσαρα θέλει να Τον δει, όπως μου είχες γράψει, πες το μου για να σου Τον στείλω αμέσως.

Αν και ποτέ δεν έκανε σπουδές, ξέρει όμως κάθε επιστήμη.
Περπατάει ξυπόλητος και ασκεπής.

Πολλοί σαν Τον βλέπουν γελάνε, αλλά όταν στέκονται μπροστά Του τρέμουν και Τον θαυμάζουν.

Λένε ότι ποτέ ξανά δεν έχει εμφανιστεί στα μέρη αυτά άνθρωπος σαν κι Αυτόν.

Επίσης λένε οι Εβραίοι ότι ποτέ δεν δόθηκαν συμβουλές ούτε κηρύχθηκε Διδασκαλία σαν την δική Του, πολλοί δε από τους Ιουδαίους Τον θεωρούν θεό.

Άλλοι πάλι λένε ότι είναι εχθρός σου Καίσαρα.

Λένε επίσης ότι Αυτός ποτέ δεν δυσαρέστησε κάποιον, αλλά αντίθετα πάντα έκανε το καλό.

Όλοι όσοι Τον γνωρίζουν λένε ότι τους ευεργέτησε. Παρόλα αυτά Καίσαρα είμαι πρόθυμος να υπακούσω στην Μεγαλειότητα σου κι ό,τι με διατάξεις θα το κάνω.

Ιερουσαλήμ
Ινδικτίωνος 7 σελήνης 11»

ΠΟΥΛΒΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ
Διοικητής Ιουδαίας

Aionios-Eternauta

Ένα χρόνο πριν πεθάνει ο Franz Kafka έζησε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Καθώς περπατούσε στο πάρκο Steglitz στο Βερολίνο συνάντησε ένα κοριτσάκι που έκλαιγε απαρηγόρητο... είχε χάσει την κούκλα της.

Ο Kafka προσφέρθηκε να το βοηθήσει να βρει την κούκλα της... μην μπορώντας να την βρει έγραψε ένα γράμμα που θα έδινε στο κοριτσάκι.

"Σε παρακαλώ μην κλαις, έφυγα σε ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο, θα σου ξαναγράψω για να σου διηγηθώ τις εμπειρίες μου".

... έτσι άρχιζε το γράμμα.

Όταν εκείνος και το κοριτσάκι συναντήθηκαν της διάβασε προσεκτικά το γράμμα περιγράφοντας τις φανταστικές ιστορίες της κούκλας.

Το κοριτσάκι παρηγορήθηκε πάρα πολύ και όταν ήρθε η στιγμή να αποχωριστούν ο Kafka δώρισε μια κούκλα στο κοριτσάκι - που ήταν διαφορετική από την αρχική - με ένα συνοδευτικό σημείωμα εξηγούσε..."τα ταξίδια μου με άλλαξαν."

Μετά από πολλά χρόνια το κοριτσάκι που είχε γίνει πια μεγάλη βρήκε ένα κρυμμένο σημείωμα μέσα στην κούκλα που της είχε δωρίσει ο Kafka.

"Κάθε τι που αγαπάς είναι πολύ πιθανόν να το χάσεις κάποια μέρα, όμως στο τέλος η αγάπη θα αλλάξει σε μια διαφορετική μορφή".

Για την αντιγραφή, aionios-eternauta.

Αυτό λέγεται ζωή... Είτε μας αρέσει, είτε όχι, αυτή και μόνο αυτή έχουμε να διαχειριστούμε ! Καλή Σαρακοστή, το εργαστήρι του νου μας και όχι η νηστεία για το στομάχι μας. Καθαρά Δευτέρα, Άνοιξη του 2025

Aionios-Eternauta

"Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία". Κάλβος 

Οικονομική ελευθερία αλλά και ουσιαστική εσωτερική Ελευθερία ...

Γιατί " η ελευθερία δεν έχει τρόπο, δεν έχει χώρο ή τόπο, δεν έχει ιδιοκτήτες" .

Γεννάται μέσα μας και φουσκώνει σαν κύμα με συναισθήματα ανείπωτα...

Είναι το αίσθημα που κρύβει μέσα του ο τέλειος, φωτεινός κ μεταξωτός ΑΝΘΡΩΠΟΣ .

Ο μόνος δρόμος για την Αθανασία !

This is the way for eternity...

Aionios-Eternauta

5/2/2024

Aionios-Eternauta

Αποφθέγματα μερικά από τα άπειρα που είπε ο "Ντοστογιέφσκι". 

-“Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.”

-“Είναι καλύτερο να είσαι δυστυχισμένος και να γνωρίζεις το χειρότερο παρά να είσαι ευτυχισμένος στον παράδεισο των ηλιθίων.”

-“Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται.”

-“Σε μια καρδιά που αγαπά πραγματικά ή η ζήλια θα σκοτώσει την αγάπη ή η αγάπη θα σκοτώσει την ζήλια.”

-“Οι μεγάλοι δεν ξέρουν ότι ένα παιδί μπορεί να δώσει μια πολύ καλή συμβουλή ακόμη και για την πιο σοβαρή περίπτωση.”

-“Πολλές δυστυχίες έχουν έρθει στον κόσμο από παρεξηγήσεις και από πράγματα που δεν ειπώθηκαν.”

-“Ένας άνθρωπος με αυτογνωσία μπορεί να σέβεται, έστω και ελάχιστα, τον εαυτό του;”

-“Η εξουσία δίνεται μόνο σε αυτούς που τολμούν και σκύβουν για να την πάρουν. Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία: να είσαι ικανός για να τολμήσεις.”

-“Το να λες ψέματα είναι ένα υπέροχο πράγμα επειδή σε οδηγεί στην αλήθεια.”

-“Νομίζω πως ο καλύτερος ορισμός για τον άνθρωπο είναι το αγνώμον δίποδο.”

-“Δεν χρειάζεται πολύ για να καταστρέψεις έναν άνθρωπο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον πείσεις ότι η δουλειά που κάνει στερείται εντελώς και αναμφισβήτητα κάθε χρησιμότητα και νόημα.”

-“Κανείς πρέπει να μιλά ανοιχτά με τους άλλους ώστε να αποκαλύπτει τις σκέψεις του μέσα από το πρόσωπο του, που δείχνει την ανησυχία που κρύβει η καρδιά του. Μια λέξη που λέγεται με πειθώ, με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ κοιτάς τον άλλον μέσα στα μάτια σημαίνει πολλά περισσότερα από ότι πολλές σελίδες από ένα βιβλίο.”

-“Μην γεμίζεις την μνήμη σου με όλες εκείνες τις φορές που αισθάνθηκες να σε προσβάλλουν. Ίσως καταλήξεις να μην έχεις χώρο για τις υπέροχες στιγμές που πέρασες.”

-“Ένας άνθρωπος που ξέρει πως να αγκαλιάσει έναν άλλον, είναι καλός άνθρωπος.”

-“Η ψυχή γιατρεύεται όταν είσαι κοντά σε παιδιά.”

• ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΒΗΜΑ , ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΛΕΞΗ, ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.

• Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

• ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΓΑΠΗ ΑΛΛΙΩΣ.

• ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ .

• ΜΑ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣ.

• ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ ΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΜΗΝ ΑΝΑΛΥΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟΣ, ΜΙΛΑ, ΚΛΑΙΕΙ, 
• ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΙΔΕΕΣ. ΘΑ ΠΑΡΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΝ ΑΠΛΩΣ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΝΑ ΓΕΛΑ. ΑΝ ΓΕΛΑΕΙ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

• ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ.

• ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΛΑΣΗ : ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ.

• ΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ, ΤΟΤΕ ΤΟΝ ΕΠΛΑΣΕ ΚΑΤ` ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΩΣΗ ΤΟΥ.

• ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΘΑ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ.

• ΠΟΛΛΕΣ ΔΥΣΤΥΧΙΕΣ ΕΧΟΥΝ ΕΡΘΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΠΑΡΕΞΗΓΉΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ.

• ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΠΙΣΤΗ ΔΕΝ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΥΜΑ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ.

• ΤΟ ΝΑ ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΡΑΓΜΑ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

• ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΙΝΑΙ "ΤΟ ΑΓΝΏΜΩΝ ΔΙΠΟΔΟ".

• ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΗ ΛΑΘΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟ, ΠΑΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ.

• Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ.

• Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΠΑΡΙΘΜΕΊ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΟΥ. ΔΕ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ.

• Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΓΛΥΣΤΡΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΙΛΙΑ.

• ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ Η ΝΥΧΤΑ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΑ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ. ΟΣΟ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ Η ΘΛΙΨΗ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ Ο ΘΕΟΣ.

• ΟΛΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ... ΜΟΝΟ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕΝΕΙ.

Ένας ιδιοφυής άνθρωπος και ένας από τους σημαντικότερους ψυχογράφους, του οποίου το έργο αποτελεί ορόσημο στην παγκόσμια λογοτεχνία. Μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά αποφθέγματα του σπουδαίου συγγραφέα Φίοντορ Ντοστογιέφσκι τα μοιράζομαι μαζί σας.

Η κάθε νύχτα μιλά μόνο μέσα από τη σιωπή της. Καλή Χρονιά 2024 σε όλες - όλους μας.
Δε θα ζητήσω τίποτα άλλο από το να επικρατήσει αγάπη στη Γη. Γιατί ο Θεός Αγάπη εστί !
Perpetual Magazine & για την αντιγραφή, Aionios Eternauta...